Spotlight (2015) (8 1/2 στα 10)

Υπόθεση

Η άφιξη το 2001 ενός νέου αρχισυντάκτη στην Boston Globe δίνει νέα ώθηση στην κατεύθυνση της ερευνητικής δημοσιογραφίας για μια ομάδα δημοσιογράφων της εφημερίδας. Στο επίκεντρο μπαίνει ένα θαμμένο σκάνδαλο σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων. Όσο οι δυσκολίες στην ανάδειξη του θέματος δυναμώνουν, άλλο τόσο δυναμώνει και η διάθεση της ομάδας για την αναζήτηση της αλήθειας.

Αξιολόγηση 

Το Spotlight, που κέρδισε δικαίως το βραβείο Όσκαρ καλύτερης ταινίας για το 2015, είναι (θεματικά) ουσιαστικά δύο ταινίες σε μία: αφενός μια ταινία για την αποκάλυψη του τεράστιου σκανδάλου παιδεραστίας στην καθολική Εκκλησία που συγκλόνισε τις ΗΠΑ πριν μια δεκαετία και ταυτόχρονα μια ταινία για τη σημασία της ανεξάρτητης και ασυμβίβαστης δημοσιογραφίας για το κοινωνικό σύνολο. Πατώντας σε δύο βάρκες η ταινία του Tom McCarthy καταφέρνει να ισορροπεί θαυμάσια ανάμεσα στις δύο αυτές θεματικές.

Οι θεατές ανακαλύπτουν τις φριχτές πτυχές του σκανδάλου παιδεραστίας και σεξουαλικής παρενόχλησης μαζί με τους έκπληκτους δημοσιογράφους-πρωταγωνιστές του δράματος και ταυτίζονται μαζί τους. Η εκκλησία και το σύστημα προσπαθούν να κρατήσουν κρυφό αυτό το σκάνδαλο και ο αγώνας των δημοσιογράφων για το ξεσκέπασμα της αλήθειας κερδίζει τις καρδιές των θεατών. Παράλληλα, οι δυσκολίες και τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν οι δημοσιογράφοι στη δουλειά τους αναδεικνύονται δραματουργικά και μας κεντρίζουν το ενδιαφέρον για να παρακολουθήσουμε τη συνέχεια της ιστορίας.

Το καλογραμμένο σενάριο που κτίζει και κλιμακώνει άριστα την ένταση στην ταινία και οι δυνατές ερμηνείες από τους πρωταγωνιστές της συμβάλουν καθοριστικά στην επιτυχία της ταινίας. Η ταινία εντέλει στέκεται με σεβασμό απέναντι στο ίδιο το γεγονός το οποίο σχολιάζει και είναι συγκλονιστικό: στη σεξουαλική παρενόχληση παιδιών και εφήβων από ανθρώπους υπεράνω υποψίας, από κήρυκες του καλού, που είναι σάπιοι ως το κόκκαλο. Απέναντι σε τέτοια περιστατικά η δύναμη της ασυμβίβαστης δημοσιογραφίας που τα φέρνει στο φως είναι όντως η πρέπουσα απάντηση.

The revenant (2015) (8 στα 10)

Υπόθεση

Το 1823, ο Hugh Glass, ιχνηλάτης μιας ομάδας κυνηγών βρίσκεται μαζί με το γιο του στα βουνά, κάπου στα σημερινά Αμερικανοκαναδικά σύνορα. Πολλοί από την ομάδα του σκοτώνονται ύστερα από επίθεση φυλής ινδιάνων Arikara, αλλά πατέρας και γιος καταφέρνουν να διαφύγουν μαζί με κάποιους άλλους άνδρες. Όταν όμως μια αρκούδα επιτίθεται στον Glass και τον τραυματίζει σοβαρά, οι σύντροφοί του αναγκάζονται να τον αφήσουν πίσω. Και ο αγώνας επιβίωσής του ενάντια στη φύση, στα τραύματά του και στους ινδιάνους μόλις ξεκίνησε...

Αξιολόγηση

Η νέα ταινία του Alejandro González Iñárritu ένα χρόνο μετά τη βράβευσή του από την Αμερικανική Ακαδημία για τη σκηνοθεσία του στο αριστουργηματικό Birdman προκαλεί αίσθηση. Κι εδώ ο Μεξικανός δημιουργός αποδεικνύει τη δεινότητά του στη σκηνοθεσία και η ταινία εντυπωσιάζει με τα ιδιαίτερα απαιτητικά εξωτερικά γυρίσματα στην άγρια φύση και με τη μοναδική φωτογραφία του Emmanuel Lubezki. Το Revenant ("Η επιστροφή" ο ελληνικός τίτλος της ταινίας") αρχίζει ως περιπετειώδες γουέστερν, εξελίσσεται σε δράμα και κορυφώνει ως ιστορία εκδίκησης.

Η ταινία δεν συνίσταται σε ευαίσθητους στη θέαση βίας, καθώς είναι γεμάτη σκληρές εικόνες, ρεαλιστικές σκηνές πάλης και άφθονο αίμα. Φυσικά δικαίως η σκηνή της πάλης με την αρκούδα είναι η πλέον αξιομνημόνευτη στην ταινία, αλλά δεν είναι η μόνη, καθώς η ταινία πραγματικά επιφυλάσσει διαρκώς νέες εκπλήξεις στους θεατές και διατηρεί έναν ικανοποιητικό ρυθμό και ένταση ως το φινάλε. 

Αλλά εδώ βρίσκεται και το μειονέκτημα της ταινίας. Με όλα αυτά που συμβαίνουν στο δύσμοιρο πρωταγωνιστή της ταινίας, με όλες αυτές τις πληγές στο σώμα του, το ανελέητο κυνηγητό, με τις πτώσεις σε νερά, σε χαράδρες και σε γκρεμούς, με τις εκφράσεις πόνου και τα μουγκρίσματα που βλέπουμε, με όλο αυτό το αλύπητο χιόνι, πραγματικά οι θεατές συμπάσχουν μαζί του, αλλά και ταυτόχρονα εξαντλούνται. Προσωπικά μόλις έπεσαν οι τίτλοι τέλους ομολογώ ότι ένιωσα μια ανακούφιση που τελείωσε το μαρτύριό του.

Για άλλη μια φορά ο Leonardo DiCaprio είναι εξαιρετικός και βάζει όλη την ψυχή του στην ερμηνεία του κεντρικού ρόλου χωρίς να γίνεται υπερβολικός, παρότι με όλα αυτά που του συμβαίνουν δεν είναι και το πιο απλό πράγμα να διατηρήσεις συναισθηματική ισορροπία στην ερμηνεία σου! Κάθε χρόνο λέω: δεν μπορεί θα βραβευτεί φέτος με Oscar. Τι να πω πια: ελπίζω κι εκτιμώ ότι δεν γίνεται να το χάσει φέτος το αγαλματάκι!

Bridge of spies (2015) (8 1/2 στα 10)

Υπόθεση
To 1957, στις ΗΠΑ των χρόνων του Ψυχρού Πολέμου, το FBI συλλαμβάνει ένα σοβιετικό κατάσκοπο. Ο James Donovan, ένας δικηγόρος με ειδίκευση στις ασφάλειες, αναλαμβάνει την υπεράσπισή του. Η απόφασή του αυτή και κυρίως η επιμονή του να προσφέρει στον κατηγορούμενο κατάσκοπο τις προϋποθέσεις μιας δίκαιης δίκης θέτει σε κίνδυνο την οικογενειακή του γαλήνη.

 

Αξιολόγηση 

Το Χόλυγουντ επιστρέφει στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου και ο Steven Spielberg συνεργάζεται για τέταρτη φορά με τον Tom Hanks και μας χαρίζουν ένα χορταστικό και συναρπαστικό κατασκοπικό θρίλερ με δυνατές δραματικές στιγμές. Η Γέφυρα των κατασκόπων μας ταξιδεύει κάποιες δεκαετίες πίσω στο χρόνο και μας προσφέρει μαθήματα ιστορίας ψυχαγωγώντας μας.

Αν κάποιος παρακάμψει την άφθονη αμερικανική προπαγάνδα, θα δει ότι παρότι το ιστορικό πλαίσιο στο οποίο αναφέρεται η ταινία είναι ξεπερασμένο, τα μηνύματα της είναι επίκαιρα και θετικά! Επίκαιρα γιατί οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα ο πλανήτης απαιτούν γενναίες διακρατικές συνεργασίες για να αντιμετωπιστούν και συχνά οι κυβερνήσεις διστάζουν να αναλάβουν το πολιτικό κόστος. Και θετικά, γιατί αυτό που σου λέει ουσιαστικά η ταινία είναι ότι αν κάτι είναι σύμφωνο με τους πανανθρώπινους κώδικες αξιών και εσύ το θεωρείς ταυτόχρονα ως ηθικό σου χρέος, τότε όσο κι αν προσπαθούν τρίτοι να σου βάλουν εμπόδια, εσύ πρέπει να το κάνεις αψηφώντας τους κινδύνους! Συχνά θα έχεις σημαντικό κόστος να πληρώσεις και ίσως το εκάστοτε σύστημα θα σε πολεμήσει, αν ξεφύγεις από το ρόλο του πιονιού που σε θέλει, αλλά στο τέλος, αν παραμείνεις ακλόνητος, θα βγεις κερδισμένος και εντέλει θα προσφέρεις και στην κοινωνία.

Η ταινία οφείλει σημαντικό μέρος της επιτυχίας της στο καλογραμμένο σενάριο από τους αδερφούς Κοέν, που είναι γεμάτο έξυπνες ατάκες και χιούμορ και αναπτύσσει άριστα τους κεντρικούς χαρακτήρες προσφέροντάς μας μια ιστορία που παρακολουθείται με ενδιαφέρον από την αρχή ως το τέλος. Η δε ατάκα/ιστορία περί "standing man", του ανθρώπου δηλ. που όσο κι αν τον χτυπούν και τον ρίχνουν κάτω, εκείνος σηκώνεται πάλι στα πόδια του, είναι δυνατή και συμπυκνώνει άριστα το πνεύμα της ταινίας. Επίσης οι ερμηνείες του πρωταγωνιστικού διδύμου, Tom Hanks και Mark Rylance είναι εξαιρετικές.

Αν και η ταινία είναι δικαίως υποψήφια στην κατηγορία "καλύτερη ταινία", νομίζω ότι άξιζε σίγουρα μια υποψηφιότητα τόσο ο Hanks για πρώτο ανδρικό όσο και ο Spielberg για τη σκηνοθεσία - κατά την ταπεινή μου άποψη το Bridge of Spies είναι από τις πιο αξιομνημόνευτες στιγμές στην καριέρα και των δύο!

Locke (2013) (8 στα 10)

Υπόθεση
Ένας παντρεμένος άνδρας, πατέρας δύο παιδιών, βλέπει τη ζωή του να αλλάζει δραματικά χάνοντας τα πάντα σε 2 ώρες. Κι είναι αυτός που πήρε αυτή την απόφαση, αυτός που μπορεί και να την αλλάξει… 

Αξιολόγηση

Ποιοι παράγοντες επηρεάζουν αυτό που αισθανόμαστε ως καθήκον και ως προτεραιότητα και πόσο αντικειμενικοί είναι; Μήπως δεν είναι καθόλου αντικειμενικοί; Μήπως έχουν να κάνουν αποκλειστικά με τον τρόπο που μεγαλώσαμε, με τις ηθικές αξίες που μας ενστάλαξαν οι δικοί μας και μ’ αυτά που μας δίδαξε η ζωή, τα μαθήματα και τα τραύματά της; Εντέλει τι οδηγεί κάποιον να βάλει πάνω από την ευτυχία του το καθήκον;

Οι θεατές ανεξάρτητα αν συμφωνούν ή όχι με την κεντρική επιλογή του ήρωα να εγκαταλείψει (ή καλύτερα να θυσιάσει) σε μια νύχτα τη ζωή του, τον συμπαθούν και τον συμπονούν κατανοώντας τα κίνητρά του. Ο Tom Hardy είναι πειστικός στο ρόλο του κρατώντας όλη την ταινία πάνω του, με τους θεατές να καθηλώνονται και να αγωνιούν για το αν και πότε θα καταρρεύσει και θα παραδοθεί στις συνέπειες των επιλογών του.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο στο Locke (προβλήθηκε στην Ελλάδα με τον τίτλο "Σε Λάθος Χρόνο") είναι ότι διαδραματίζεται αποκλειστικά σε αμάξι (BMV X5) εν κινήσει σε αυτοκινητόδρομο και όλη η δράση στηρίζεται στην εναλλαγή των τηλεφωνημάτων του κεντρικού ήρωα με τους άλλους πρωταγωνιστές του δράματος που βιώνει. Μια καλή στιγμή του βρετανικού κινηματογράφου, η χαμηλού προϋπολογισμού δημιουργία του Steven Knight κέρδισε κριτικούς όπου κι αν προβλήθηκε κι επειδή δεν την είδε πολύς κόσμος στο σινεμά, καλό είναι να τη δείτε σε DVD.

Still Alice (2014) (8 στα 10)

Υπόθεση

Η Alice είναι επιτυχημένη γλωσσολόγος ακαδημαϊκός, ευτυχισμένη στο γάμο της και μητέρα τριών ενήλικων παιδιών. Τα πάνω κάτω έρχονται όμως στη ζωή της όταν διαγιγνώσκεται με μια σπάνια μορφή Alzheimer. 

Αξιολόγηση
Η δραματική ταινία του Richard Glatzer αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου αυτοβιογραφικού μυθιστορήματος της Lisa Genova. Στο Still Alice ο Αμερικανός δημιουργός μιλάει με τόλμη για το Alzheimer και παίρνει σαφή θέση εναντίον της απομόνωσης και του στιγματισμού των πασχόντων αυτής της αρρώστιας. Ο ίδιος ο δημιουργός άλλωστε γνώριζε πολύ καλά το θέμα καθώς έπασχε από την εκφυλιστική νόσο "Αμυοτροφική Πλευρική Σκλήρυνση" και πρόσφατα (το Μάρτιο του 2015) έφυγε από επιπλοκές της ασθένειας αυτής.

Η ταινία θα μπορούσε πολύ εύκολα να πέσει στην παγίδα του μελοδράματος δείχνοντας στους θεατές την πρωταγωνίστρια να καταρρέει συναισθηματικά, τους γύρω της να κλαίνε για εκείνη, εστιάζοντας στον οίκτο και τη συμπόνιά τους. Αυτό τον σκόπελο τον αποφεύγει ο Glatzer, χωρίς η ταινία του να γίνεται ψυχρή ή λιγότερο συγκινητική.

Το Still Alice δείχνει όλα τα στάδια της αρρώστιας, εστιάζοντας στα σημάδια που αφήνει στο σώμα αλλά και στην ψυχή τόσο των ασθενών όσο και των οικείων τους. Η βαθμιαία απώλεια μνήμης και συνείδησης της κεντρικής ηρωίδας, που την εγκαταλείπει σιγά-σιγά ο παλιός της εαυτός, αναδεικνύεται σε αόρατο πρωταγωνιστή της ταινίας. Και ο σκηνοθέτης ορθώς αναδεικνύει την αγωνία της ηρωίδας του να μη φτάσει εκείνη η στιγμή που να μην υπάρχει τίποτα που να της θυμίζει την πρότερη ζωή της. Και άντε να πείσει τον εαυτό της ότι πρέπει να ζήσει με αυτή την αγωνία, να ζήσει με αξιοπρέπεια! 

Η Julianne Moore μας χαρίζει εδώ άλλη μια εξαιρετική ερμηνεία στην πλούσια καριέρα της. Για αυτή την ερμηνεία δικαίως τιμήθηκε με το βραβείο Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου. Καιρός ήταν, θα πρόσθετα, μετά από τόσες συγκλονιστικές ερμηνείες (θυμίζω ενδεικτικά τα Single Man, Chloe, The kids are alright, Blindness αλλά και το πιο πρόσφατο Maps to the stars). Ομολογώ ότι η σκηνή που η πρωταγωνίστρια απευθύνεται στο κοινό και με ειλικρίνεια μιλάει για την αρρώστια της και τις αναμνήσεις που είχε και ξέρει ότι θα χάσει και παράλληλα δεν χάνει το χιούμορ της όταν της πέφτουν κάτω τα χαρτιά της ομιλίας της και αυτή λέει ότι νομίζει ότι θα ξεχάσει αυτό που μόλις συνέβη... με συγκλόνισε.  

Μπορεί, φίλες και φίλοι, η θέαση της ταινίας να μην είναι ευχάριστη αλλά τα μηνύματα που περνά στους θεατές είναι σημαντικά και η διαχείριση του θέματός της αξιομνημόνευτη για την ειλικρίνειά της.

The Imitation Game (2014) (8 1/2 στα 10)

Υπόθεση

Η αληθινή ιστορία του μαθηματικού Alan Turing, του ανθρώπου που κατα τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου προσπάθησε να σπάσει το enigma, την κρυπτογραφημένη επικοινωνία των ναζί.

Αξιολόγηση

Ως που θα φτάσεις για να φέρεις εις πέρας ένα στόχο τόσο βαρύ κι ιερό όσο η σωτηρία του ανθρώπινου γένους από τη βαρβαρότητα των ναζί; Ποια είναι τα συστατικά που κάνουν τους ήρωες; Η αταλάντευτη προσήλωση στο στόχο, η αποφασιστικότητα και η αυτοθυσία είναι η απάντηση του σκηνοθέτη Morten Tyldum που μετέφερε κινηματογραφικά το μυθιστόρημα του  Andrew Hodges, Alan Turing: The Enigma.

Η ταινία μας συστήνει τον Turing μέσω flash back στο παρελθόν του ως μαθητή που ήταν ο περίγελως και θύμα παρενόχλησης των συμμαθητών του. Παράλληλα, μας τον παρουσιάζει σε ενεστώτα χρόνο ως εκκεντρικό επιστήμονα με ακραία (στα όρια της αντικοινωνικής συμπεριφοράς) αφοσίωση στο αντικείμενο της έρευνάς του. Και ο δημιουργός της ταινίας μας προετοιμάζει για αυτό που θα ακολουθήσει επαναλαμβάνοντας πολλές φορές στην ταινία τη φράση "κάποιες φορές είναι οι άνθρωποι που δεν φαντάζεσαι, που κάνουν τα πράγματα που κανείς δεν φαντάζεται".  

Η ταινία είναι η επιτομή του βρετανικού στυλ και μοιάζει να εκτελεί πιστά τη σχετική συνταγή χωρίς να παρεκκλίνει. Σκηνοθεσία, φωτογραφία, κοστούμια, casting, μουσική, σενάριο που επικεντρώνει στις ανθρώπινες πτυχές των ηρώων, όλα μα όλα λειτουργούν στην εντέλεια στην ταινία! Τόσο καλοφτιαγμένη βρετανική ταινία εποχής με υποδειγματική ανάπτυξη χαρακτήρων και δημιουργία συγκίνησης στους θεατές έχω να δω από το Atonement! Συμπτωματικά πάλι με την Keira Knightley στον πρωταγωνιστικό ρόλο! Παρεμπιπτόντως, δεν έχω λόγια για την ερμηνεία της και για το πόσο υπέροχο πλάσμα είναι! Εξαιρετικός και ο Benedict Cumberbatch στον κεντρικό ρόλο (και διάολε κι αυτός είχε ένα μικρό ρόλο στο Atonement!). Του αξίζει το βραβείο Όσκαρ Α' Ανδρικού ρόλου για το οποίο έχει προταθεί!

Συγκινητικό, συναρπαστικό, πειστικό, αληθινό το Παιχνίδι της Mίμησης. Τι άλλο θέλετε για να σπεύσετε στο πλησιέστερο σινεμα;!

ΥΓ. Υπάρχουν ιστορικές αμφιβολίες στο αν ο Turing ήταν ο πρώτος που έσπασε τον κρυπτοκωδικό enigma. Αλλά αυτό βέβαια δεν κάνει την ταινία λιγότερο ενδιαφέρουσα!

Ida (2013) (8 στα 10)

Υπόθεση

Τη δεκατία του 60 στην Πολωνία, η Ida, μια ορφανή κοπέλα που μεγάλωσε σε μοναστήρι, είναι έτοιμη να δώσει το μοναστικό όρκο. Η ηγουμένη όμως του μοναστηριού την καλεί πριν δώσει τον όρκο να συναντήσει τη μοναδικη συγγενή της. Το μυστικό, όμως, που έχει εκείνη να της πει αναστατώνει τη ζωή της.

Αξιολόγηση

Πόσο ελεύθερη είναι πραγματικά η βούλησή μας; Πόσο δέσμιοι είμαστε του περιβάλλοντός μας, των αρχών που μας δώσανε, της ζωής που άλλοι σε μεγάλο βαθμό καθόρισαν για εμάς; Σε τι βαθμό η αίσθηση του καθήκοντος καθορίζει τις επιλογές μας και πόσο ορθολογικό είναι να αφήνουμε να συμβαίνει αυτό; Όταν η ζωή είναι τόσο σκληρή μαζί σου και σε έχει χαράξει βαθιά, πώς το διαχειρίζεσαι και πόσο εύκολο είναι να το ξεπεράσεις και να αποφασίσεις να σταθείς στα πόδια σου και να συνεχίσεις να υπάρχεις σε αυτό τον κόσμο; Σε αυτά τα ερωτήματα προσπαθεί να απαντήσει ο  Pawel Pawlikowski και καταφέρνει να μας προβληματίσει.

Το Ida είναι ένα δυνατό δράμα που στην κορύφωσή του συγκλονίζει. Η ασπρόμαυρη φωτογραφία του είναι πανέμορφη. Ο Παβλικόφσκι υιοθετεί μινιμαλιστική αισθητική και ζηλευτή οικονομία στην αφήγησή της ιστορίας του. Η εξωτερίκευση των συναισθημάτων στην ταινία είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Οι ήρωές της σε στιγμές μοιάζουν να ουρλιάζουν βουβά αλλά οι θεατές ακούνε καθαρά τις «φωνές» και το σπαραγμό της ψυχής τους.

Ο Pawlikowski ξετυλίγει το μίτο της ιστορίας του με μαεστρία και μας συστήνει σταδιακά τους ήρωές του και τους σταυρούς που κουβαλάνε. Η αναζήτηση των νεκρών συγγενών των δύο πρωταγωνιστών αποτελεί ένα ταξίδι εσωτερικής αναζήτησης μαζί μ’ένα ταξίδι στον παραλογισμό του πολέμου και στη σκληρότητα της μεταπολεμικής Πολωνίας και Ευρώπης κατ’ επέκταση. Αυτός ο παραλογισμός και η σκληρότητα είναι το άσχημο πρόσωπο της ζωής που κάποιοι δεν αντέχουν και επιλέγουν τη φυγή αντί τη μάχη. Ο σκηνοθέτης δείχνει να πιστεύει ότι αυτή η φυγή αποτελεί μια αξιοπρεπή επιλογή και πιθανώς αρκετοί θα συμφωνήσουν μαζί του. 

Συνολικά το Ida είναι ένα στιβαρό δράμα, που δεν σου αφήνει χαραμάδα ελπίδας. Με τη βαριά και ασφυκτική ατμόσφαιρά του και τα απαισιόδοξα μηνύματά του σίγουρα δεν είναι η κατάλληλη πρόταση για ανάλαφρη κινηματογραφική έξοδο. Απευθύνεται ασφαλώς σε εκπαιδευμένο, σινεφίλ κοινό. Παρόλα αυτά είναι αρκετά ενθαρρυντικό το γεγονός ότι συνάντησε ευρύτατη αποδοχή από κοινό και κριτικούς, όπου κι αν προβλήθηκε.

Jimmy's Hall (2014) (8 στα 10)

Υπόθεση

Η αληθινή ιστορία του James Gralton, του πρώτου Ιρλανδού, που οδηγήθηκε σε απέλαση από την πατρίδα του χωρίς δίκη και χωρίς προηγούμενή του ακρόαση και του ελεύθερου χώρου που είχε στήσει στον τόπο καταγωγής του, στον οποίο χώρο οι συγχωριανοί του απήλαυναν δωρεάν μαθήματα γλώσσας, χορού, μουσικής, πάλης κλπ και διασκέδαζαν χορεύοντας!

Αξιολόγηση

Η νέα ταινία του αειθαλούς βρετανού δημιουργού και ταγμένου σοσιαλιστή Ken Loach είναι εδώ για να μας θυμίσει ότι στις δύσκολες αλλά ενδιαφέρουσες εποχές που ζούμε η έβδομη τέχνη με τη μαζικότητα που τη διακρίνει έχει σημασία και να μιλάει πολιτικά και να μας κάνει να σκεφτόμαστε πολιτικά!

Στην ταινία πρωταγωνιστής είναι το κράτος που είναι αμείλικτο σε ανθρώπους που το αμφισβητούν και θέλει την παραδειγματική τους τιμωρία για να αποτρέπονται οι υπόλοιποι να πράττουν το ίδιο. Πρωταγωνιστής είναι κι η Καθολική εκκλησία, που αποτελεί το χειρότερο εχθρό απέναντι στις πράξεις αλληλεγγύης και στις ευκαιρίες μόρφωσης και διασκέδασης που προσφέρει το Jimmy's Hall. Ο ιερέας εκπρόσωπός της αντί να κηρύσσει την αγάπη, κηρύττει το μίσος, χειραγωγεί, ασκεί πολιτική, διχάζει, φιμώνει, διαπομπεύει, εξοντώνει. Πάντα στο όνομα του Χριστού. Πάντα χωρίς μετάνοια.

Η ταινία βρίθει πολιτικών μηνυμάτων που παρότι εντάσσονται σε ένα άλλο ιστορικό πλαίσιο, κάθε άλλο παρά ξεπερασμένα είναι. Για παράδειγμα τα λόγια του Jimmy στους χωρικούς που τους διηγείται πώς η απληστία οδήγησε στο κραχ του 29 και πώς αυτό εξαπλώθηκε από τη Νέα Υόρκη σε όλο τον πλανήτη αποτελεί έμμεση αναφορά του σκηνοθέτη στα αδιέξοδα του σύγχρονου χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, στα πλαίσια του οποίου τα golden boys προκάλεσαν παγκόσμια οικονομική κρίση, για να διασωθούν μετά οι τράπεζες από την πτώχευση με τα λεφτά των φορολογουμένων.

Ο χαρακτήρας του James Gralton αισθάνθηκα ότι δεν ήταν καλά αναπτυγμένος, μάλλον παραήταν αγιοποιημένος, ήταν σαν να μην είχε καθόλου τρωτά. Ίσως βέβαια να έφταιγε και η κάπως άχρωμη ερμηνεία του Barry Ward, αλλά βασικά θεωρώ ότι ο σεναριογράφος Paul Laverty θα μπορούσε να τα είχε καταφέρει καλύτερα. Αντίθετα ο χαρακτήρας της μητέρας του James ήταν καλογραμμένος και απολαυστικός! Επίσης συμπαθητικός κι ο χαρακτήρας της αγαπημένης του James, Oonagh, που την ερμηνεύει ικανοποιητικά η Simone Kirby.

Στο Jimmy's Hall, ο Loach παίρνει μια πραγματική ιστορία και ένα είδωλο για την Ιρλανδική αριστερά και τους κομμουνιστές, το James Gralton, και μας χαρίζει ένα στιβαρό δράμα γεμάτο συναισθήματα, συγκρούσεις, μουσικές, χορούς, τροφή για πολιτική σκέψη γέλιο και συγκινηση μαζί.

71 (2014) (8 στα 10)

Υπόθεση

Το 1971 στο Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας, κατά τη διάρκεια ταραχών μεταξύ Προτεσταντών και Καθολικών και με την έντονη παρουσία των βρετανών στρατιωτών στους δρόμους, ένας στρατιώτης, που μόλις έφτασε στην πόλη, αφήνεται κατά λάθος πίσω στο «πεδίο μαχών» και σύντομα χάνεται μέσα στον εχθρικό Καθολικό τομέα της πόλης.

Αξιολόγηση

Το 71 του πρωτοεμφανιζόμενου Yann Demange είναι ένα αγωνιώδες θρίλερ με κεντρικό θέμα την επιβίωση ενός νεαρού στρατιώτη σε ένα εχθρικό περιβάλλον όταν όλοι οι οιωνοί είναι εναντίον. Παρότι το μήνυμα της ταινίας έχει πολιτική χροιά και είναι σαφέστατα αντιμιλιταριστικό, εντούτοις για τους θεατές δεν έχει τόσο σημασία το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο της εποχής.

 

Η ταινία τοποθετείται χρονικά στη Βόρεια Ιρλανδία των αρχών της δεκαετίας του 70, αλλά η ιστορία της – νομίζω - θα μπορούσε να είχε λάβει χώρα σε οποιαδήποτε πολεμικό μέτωπο, όπως πχ. στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στο Λίβανο. Το ζουμί της ταινίας είναι ότι σε κάθε πόλεμο υπάρχουν αναλώσιμοι στρατιώτες, που συχνά δεν γνωρίζουν ούτε γιατί πολεμάνε, ούτε ποιοι είναι οι ίδιοι και ποιοι οι εχθροί τους. Επίσης αν και κρατούν όπλα είναι πιο φοβισμένοι και από ανυπεράσπιστα γυναικόπαιδα. Η φράση-κλειδί στην ταινία είναι αυτή που λέει ένας ήρωας της ταινίας στον κεντρικό πρωταγωνιστή: «Δεν νοιάζονται για σένα. Για αυτούς (δηλ. το στρατό) είσαι απλά ένα κομμάτι κρέας».

Η ταινία, που έκανε πρεμιέρα και συμμετείχε στο διαγωνιστικό τμήμα του φετινού φεστιβάλ του Βερολίνου, αποτελεί άλλη μία ευκαιρία για να αναδειχθεί το ταλέντο του next-best-thing Βρετανού ηθοποιού Jack O'Connell. Ο Connell πείθει ως άπειρος στρατιώτης, πρωτάρης στον πόλεμο, με το βλέμμα του να μοιάζει χαμένο, να προσπαθεί να κρύψει τον τρόμο, αλλά και με το ένστικτο της επιβίωσης να καθοδηγεί τις κινήσεις του. Εντέλει, όλη η ταινία περιστρέφεται γύρω από το δράμα του κεντρικού ήρωα να καταφέρει να επιβιώσει.

Ανθρώπινη, έντονα δραματική, με φωτογραφία νυχτερινού αστικού τοπίου να εντυπωσιάζει και με ηχηρά αντιπολεμικά μηνύματα (ειδικά στην κορύφωση του δράματος), το 71 προβληματίζει με τα απολύτως δυσδιάκριτα εδώ όρια μεταξύ καλού και κακού και με την ανάδειξη του παραλογισμού του πολέμου, ενώ συγκλονίζει με την αλήθεια και τη δύναμη των μηνυμάτων του.

Gone Girl (2014) (8 1/2 στα 10)

Υπόθεση

Στην επέτειο των γάμων τους, η γυναίκα του εξαφανίζεται και ο Nick ειδοποιεί αμέσως την αστυνομία. Γρήγορα, όμως, οι υποψίες πέφτουν πάνω του. Την έχει μήπως δολοφονήσει;

Αξιολόγηση

Ο David Fincher ξαναχτύπησε και πέτυχε διάνα: το Gone Girl είναι απλά η καλύτερη ταινία του από την εποχή των θρυλικών Seven και Fight Club! Η ταινία αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του best-seller μυθιστορήματος της Gillian Flynn και η συγγραφέας εδώ υπογράφει και το σενάριο το οποίο είναι τόσο καλογραμμένο, που δεν σταματά να σε εκπλήσσει από την αρχή ως το φινάλε. Οι θεατές βρίσκονται διαρκώς σε αμφιβολίες, η μια ανατροπή διαδέχεται την άλλη και ο χρόνος κυλάει σα νεράκι με τους θεατές καρφωμένους στο κάθισμά τους.

Το Gone Girl είναι ουσιαστικά τρεις ταινίες στη συσκευασία μίας: (i) είναι ένα συναρπαστικό θρίλερ, γεμάτο μυστήριο και αγωνία, (ii) είναι ταυτόχρονα μια δραματική ταινία για τις αρρωστημένες σχέσεις μεταξύ συζύγων, και (iii) τέλος αποτελεί μια ανελέητη σάτιρα για τον παραμορφωτικό φακό των μίντια και για την αδικία που θριαμβεύει ανεμπόδιστη.

Η ταινία μας καλεί να σκεφτούμε γιατί οι άνθρωποι έχουν τόσο ανάγκη όταν βρίσκονται σε μια σχέση, που έχει φθαρεί, να ασκούν έλεγχο ο ένας στον άλλο καταλήγοντας να τρώει ο ένας τις σάρκες του άλλου. Θα ήταν - νομίζω - πιο τίμιο να χωρίζουν αντί να γατζώνονται ο ένας στον άλλο και να αισθάνονται παγιδευμένοι και πληγωμένοι.

Το Gone Girl προκαλεί συζητήσεις και τα μηνύματά του είναι βαθιά απαισιόδοξα και αμοραλιστικά. Είναι ο θρίαμβος του κυνισμού απέναντι στις καλές προθέσεις. Πολλοί θα το βρουν υπερβολικά σκοτεινό και αρρωστημένο για τα γούστα τους. Δεν τους αδικώ. Η θέασή της ταινίας θέλει σκεπτόμενους, τολμηρούς και ανοικτόμυαλους θεατές!

Μαγεία στο σεληνόφως (2014) (8 στα 10)

Υπόθεση
Ο Stanley είναι ο πλέον γνωστός μάγος-θαυματοποιός της εποχής του (δεκαετία του 20). Μετά το τέλος μιας παράστασής του στο Βερολίνο, ο παλιός φίλος και συνάδερφός του Howard τον πλησιάζει και του ζητά να τον ακολουθήσει στη Νότια Γαλλία προκειμένου να τον βοηθήσει να "ξεσκεπάσει" ένα μέντιουμ που εξαπατά μια εύπορη οικογένεια της περιοχής.

Αξιολόγηση

Η νέα ταινία του αειθαλούς Woody Allen είναι ένας χαριτωμένος κινηματογραφικός "διάλογος" μεταξύ των δύο αιώνιων εχθρών: της επιστήμης με τη μεταφυσική ή κατά προέκταση μεταξύ της λογικής και του "αόρατου κόσμου" που δεν γίνεται αντιληπτός με τη λογική.

Ο πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ένας μάγος-ταχυδακτυλουργός, που πιστεύει ότι η μαγεία είναι κόλπο και αυταπάτη και ότι όλα οφείλουν να προσεγγίζονται και να ερμηνεύονται με στείρα λογική. Είναι κυνικός, δύσκαμπτος και δεν αφήνει χώρο στα συναισθήματα. Όλοι έχουμε - νομίζω - γνωρίσει τέτοιους ανθρώπους, που σε ζαλίζουν με λογικά επιχειρήματα και αν τολμήσεις να αμφισβητήσεις την τετράγωνη λογική τους... ουαί κι αλίμονό σου! Ο ήρωας της ταινίας δεν είναι άλλος, φυσικά, από το μάγο των εικόνων Woody Allen! Αποζητά (όπως όλοι μας) την αγάπη, έχει απογοητευτεί και η ζωή τον έχει κάνει κυνικό, αλλά η αγάπη σε κάθε περίπτωση παραμονεύει και παραμένει η "θεραπεία" του, γιατί μόνο όταν τη συναντήσει θα αναθεωρήσει τα θέσφατα και τα όρια του "κόσμου" του.

Όλη η φιλοσοφία της ταινίας θα μπορούσε να συμπυκνωθεί σε μια φράση του Νίτσε "χρειαζόμαστε τις παραισθήσεις για να ζήσουμε". Ο Θεός θα μπορούσε να είναι μια τέτοια παραίσθηση, ο έρωτας/η αγάπη και ο κόσμος των συναισθημάτων μια άλλη. Ο καθένας βλέπει το Θεό ή την αγάπη με τα δικά του μάτια και το όραμά του μπορεί να παίρνει διαφορετική μορφή ανάλογα με τις αντιλήψεις του ή τις προσωπικές του ανάγκες της στιγμής στην οποία βρίσκεται.

Αν και το Magic in the moonlight δεν συγκαταλέγεται στα αριστουργήματα που μας έχει κατά καιρούς χαρίσει,  εντούτοις η νέα ταινία του Woody Allen είναι ανάλαφρη πλην όμως ουσιαστική και πάντα με τη γνωστή εξαιρετική κινηματογραφική αφήγηση ιστοριών που διακρινεί τον Αμερικανό 79χρονο δημιουργό.

Lucy (2014) (8 στα 10)

 
Υπόθεση

Μια νεαρή κοπέλα μπλέκεται σε υπόθεση παράδοσης ενός περίεργου ναρκωτικού και καταλάθος εισέρχεται στο αίμα της μεγάλη δόση αυτού, με αποτέλεσμα να αρχίσει να κάνει περίεργες εγκεφαλικές συνάψεις και να αποκτά υπερφυσικές δυνάμεις!

Αξιολόγηση

Στο σχολείο, θυμάμαι, μας έλεγαν ότι οι άνθρωποι χρησιμοποιούν πολύ μικρό μέρος του εγκεφάλου τους, συγκεκριμένα το 10% (ίσως βέβαια η σχετική φιλολογία να αποτελεί μύθο χωρίς επιστημονικό υπόβαθρο). Τα δελφίνια χρησιμοποιούν λίγο παραπάνω! Τι θα γινόταν, άραγε, αν μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε μεγαλύτερο μέρος του εγκεφάλου μας; Πώς θα λειτουργούσαμε; Πόσα περισσότερα πράγματα θα κατανοούσαμε για εμάς και για τον κόσμο γύρω μας; Σε αυτό το υποθετικό ερώτημα και στην ανάγκη των ανθρώπων να φτάσουν σε ανώτερα επίπεδα νόησης στοχάζεται φιλοσοφικά ο Luc Besson, προσφέροντάς μας ταυτόχρονα την πλέον θεαματική ταινία της καριέρας του! 

Φωτογραφία, σκηνοθεσία, σταθερός ρυθμός σε υψηλές ταχύτητες, ένα σούπερ σάουντρακ και φυσικά η Scarlett Johansson είναι τα βασικά συστατικά της επιτυχίας της νέας δημιουργίας του Besson. Και εδώ έχουμε αφθονο πιστολίδι και πολύ εντυπωσιακές σκηνές καταδίωξης με αυτοκίνητα και φυσικά στο επίκεντρο μια γυναίκα που οι συνθήκες την αναδεικνύουν σε σύμβολο δύναμης και εκδίκησης! Αν είχαμε και καλύτερη ανάπτυξη χαρακτήρων θα είχαμε να κάνουμε ενδεχομένως με αριστουργημα!

Η ταινία εκτός από διασκεδαστική action movie περιέχει και ένα καταιγισμό ιδεών που μπορούν να πάνε το μυαλό των θεατών παραπέρα και να τους κάνει να αναρωτηθούν για το πόσο θα μπορούσαν να ευσταθούν αυτές οι ιδέες στην πραγματικότητα! Βέβαια, μερίδα των θεατών θα βρουν αυτές τις ιδέες χαζομάρα και θα τις προσπεράσουν. Προσωπικά μου άρεσε η ισορροπία ανάμεσα στις σκηνές δράσεις και τα φιλοσοφικά ερωτήματα που θέτει η ταινία, αν και δεν πείστηκα από τις απαντήσεις που δίνει ο Besson σε αυτά. Το σημαντικό όμως είναι ότι το όραμα του Γάλλου δημιουργού επικοινωνείται με δυνατό κινηματογραφικά τρόπο στους θεατές! Και σε αυτό στέκομαι και του βγάζω το καπέλο!

Φιλοσοφική διάσταση της ταινίας
Η ταινία πραγματεύεται διάφορα φιλοσοφικά/υπαρξιακά/μεταφυσικά ερωτήματα που απασχολούν (πιθανώς διαχρονικά) τον άνθρωπο: 

• Πως οι άνθρωποι έχουμε διαχειριστεί τη ζωή μας στον πλανήτη; Από ηθική, περιβαλλοντική, κοινωνική κλπ άποψη. "Life was given to us a billion years ago. What have we done with it?" ακούμε τη φωνή της Lucy (Luc) να μας ψιθυρίζει στο αυτί στην αρχή της ταινίας! 
• Ποιο είναι ακριβώς το νόημα της ζωής; 
• Υπάρχουν στην πραγματικότητα διαστάσεις που το μυαλό μας δεν μας επιτρέπει (ως σήμερα) να αντιληφθούμε;
• Ποια η σημασία της αναπαραγωγής στην εξέλιξη του ανθρώπινου είδους και στη μετάδοση της γνώσης;
• Τι γίνεται όταν πεθαίνουμε; Ή μήπως δεν πεθαίνουμε ποτέ στην πραγματικότητα;
• Αν αφαιρέσεις τη διάσταση του χρόνου, υπάρχουμε πραγματικά; Ή μήπως δεν υπάρχει ο χρόνος;
• Μπορούμε να ταξιδέψουμε πίσω στο χρόνο;
• Υπάρχει Θεός ή μήπως εμείς οι ίδιοι είμαστε ο Θεός;

The two faces of January (2014) (8 στα 10)

Υπόθεση

Τη δεκαετία του 60 ένα ζευγάρι Αμερικανών βρίσκεται στην Αθήνα για διακοπές. Εκεί γνωρίζεται με ένα συμπατριώτη τους που ξεναγεί τουρίστες στα αξιοθέατα της πόλης. Όταν το ζευγάρι μπλέκεται σε φόνο, ο συμπατριώτης τους προσφέρεται να τους βοηθήσει.

Αξιολόγηση

Κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος της Patricia Highsmith, το Two Faces of January αποτελεί ένα πολύ καλό σκηνοθετικό ντεμπούτο για τον Ιρανό Hossein Amini. Γυρισμένη κατά το μεγαλύτερο μέρος της στην Αθήνα και στην Κρήτη, η ταινία αποτελεί μοναδική διαφήμιση στις ομορφιές της πατρίδας μας. Και αντίστροφα: το ελληνικό τοπίο γίνεται το πιο δυνατό ατού στα χέρια της ταινίας! Χωρίς αυτό θα ήταν μέτρια, με τη σωστή ανάδειξή του ανεβαίνει σε άλλη διάσταση!

Η ατμόσφαιρα της ταινίας και ο χαρακτήρας του γοητευτικού Rydal θυμίζουν έντονα τον Ταλαντούχο κύριο Ρίπλεϊ, έτερο διάσημο μυθιστόρημα της Highsmith. Η ταινία διαθέτει επίσης ένα αρκετά ικανοποιητικό ρυθμό και εξαιρετική φωτογραφία, με μια Αθήνα παραμυθένια κι ένα σεληνιακό Κρητικό τοπίο, ενώ η σκηνή της κορυφαίας ανατροπής του δράματος είναι τοποθετημένη στον αρχαιολογικό χώρο της Κνωσσού του οποίου η μαγεία αναδεικνύεται άριστα σε νυχτερινό φόντο. Βρήκα επίσης ιδιαίτερα εμπνευσμένη την επιλογή των Mortensen, Dunst και Isaac να ενσαρκώσουν τους τρεις ήρωες της ταινίας - οι ερμηνείες τους δυνατές, ενώ η μεταξύ τους χημεία λειτουργεί άψογα!

Η σκηνοθεσία της ταινίας μοιάζει γοητευτικά παλαιομοδίτικη, είναι σαν η κινηματογραφική γλώσσα της να τοποθετείται σε περασμένες δεκαετίες και αυτό να γίνεται από άποψη και να της προσδίδει ξεχωριστό στυλ. Η ανάπτυξη των τριών κεντρικών χαρακτήρων είναι αρκετά ικανοποιητική, η πολυπλοκότητά τους και η τριγωνική σχέση τους επικοινωνείται αποτελεσματικά στους θεατες, ενώ οι συγκρούσεις, οι εσωτερικές όσο και αυτές μεταξύ των ηρώων, είναι πειστικές με αποτέλεσμα να νιώθουμε σα να έχουμε κάπου συναντήσει αυτούς τους τρεις πρωταγωνιστές της ταινίας!

Συνολικά τα Δύο Πρόσωπα του Ιανουαρίου είναι ένα καλοφτιαγμένο θρίλερ με ενδιαφέρουσες ανατροπές, έντονο ελληνικό άρωμα και αέρα μιας άλλης, περασμένης κινηματογραφικής εποχής!

Joe (2013) (8 στα 10)

Υπόθεση

Πρώην κατάδικος επιβλέπει εργάτες σε επιχείρηση αποψίλωσης δέντρων. Μια μέρα του ζητά δουλειά ένας δεκαπεντάχρονος, θύμα οικογενειακής βίας, και μεταξύ τους αναπτύσσεται μια ιδιαίτερη φιλία, που θα αλλάξει τη ζωή και των δύο.

Αξιολόγηση
Έχει σημασία όταν τα πάντα γύρω σου καταρρέουν, όταν όλα αποπνέουν μια αποκρουστική παρακμή, όταν η αδικία σε πνίγει, όταν δυσκολεύεσαι διαρκώς να βγάλεις τα πόδια σου από το βούρκο, εσύ να αποζητάς το "καλό", να ακολουθείς το δρόμο σου αταλάντευτος, να αγωνιάς για την έκβαση  πραγμάτων που θεωρείς σημαντικά, να παλεύεις για τους άλλους, να τους σώσεις και να σωθείς μέσω της πράξης σου αυτής,  να προσπαθείς να είσαι με δυο λόγια "άνθρωπος";

Πάνω σε αυτό το ερώτημα στοχάζεται το Joe, η νέα ταινία του David Gordon Green με πρωταγωνιστή το Nicolas Cage, ίσως στην καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του ως τώρα! Είναι ένα στιβαρό δράμα με φόντο τον αμερικανικό νότο και την πλέον δυσλειτουργική οικογένεια που φαντάζεστε. Είναι επίσης ένας χαμηλών τόνων στοχασμός στο καλό και το κακό, στο ποιες είναι οι συνθήκες που διαμορφώνουν ή καθορίζουν τις ηθικές επιλογές μας, και στο πώς εξιλεωνόμαστε για τα λάθη μας.

Έχω την αίσθηση ότι η ταινία, θα αρέσει περισσότερο στο ανδρικό κοινό, κυρίως γιατί απεικονίζει άριστα τον τρόπο σκέψης των ανδρών, τον κώδικα τιμής που ακολουθούμε (ή δεν ακολουθούμε), το από πού αντλούμε το κουράγιο για να κάνουμε πράγματα που εντέλει κάνουν τη διαφορά, τη δύναμη της ψυχής μας όταν αποφασίζουμε να θυσιάσουμε ακόμα και τον ίδιο τον εαυτό μας (όσοι τουλάχιστον έχουν τα κότσια να κάνουν κάτι τέτοιο) για κάτι που θεωρούμε ανώτερο από εμάς.

Η θεματολογία της, αλλά κι οι αρκετές σκηνές γραφικής βίας, που σοκάρουν τους θεατές, καθιστούν την ταινία μια επιλογή που δύσκολα την προτείνεις στο ευρύ κοινό, που πηγαίνει σινεμά βασικά για να περάσει καλά. Όμως στο σινεφιλικό κοινό, που θέλει να δει μια ταινία την οποία θα σκεφτεί και θα συζητήσει ώρες και μέρες αφού πέσουν οι τίτλοι τέλους, η ταινία προτείνεται ανεπιφύλακτα! Ένα μικρό διαμάντι από τον ανεξάρτητο αμερικανικό κινηματογράφο.

Divergent (2014) (7 1/2 στα 10)

Υπόθεση

Στο Σικάγο ενός δυστοπικού μέλλοντος, οι πολίτες ζουν σε 5 διαφορετικές ομάδες-συμπολιτείες ανάλογα με τα χαρακτηριστικά τους: στην ομάδα Abnegation οι αλτρουιστές, στην Amity οι ειρηνιστές, στην Candor οι ειλικρινείς, στην Erudite οι ευφυείς και στην Dauntless οι γενναίοι. Η Beatrice που ζει στην Abnegation κλείνει τα 16 και όπως όλοι οι νέοι της ηλικίας της ετοιμάζεται να κάνει το κρίσιμο τεστ προσωπικότητας που θα καθορίσει το μέλλον της και θα την τοποθετήσει σε μία από τις 5 ομάδες.

Αξιολόγηση

Θυμίζοντας λίγο (ευτυχώς) την teen romance ατμόσφαιρα του Twilight και αρκετά περισσότερο την εφιαλτική δυστοπία του Hunger Games (αν κι όχι τόσο θεαματικό όσο το τελευταίο), το Divergent αφήνει το δικό του διακριτό στίγμα πέρα από τις συγκρίσεις και τις ομοιότητές του με τις άλλες young adult τύπου ταινίες, που αποτελούν κινηματογραφικές μεταφορές μυθιστορημάτων.

Η ταινία βασίζει την επιτυχία της σε ένα απλό πλην όμως πανέξυπνο τρικ: Μας εισάγει στον κόσμο των 5 χωριστών συμπολιτειών μέσα από τα μάτια της κεντρικής ηρωίδας, της Beatrice Prior (Tris). Όπως ακριβώς αυτή ανακαλύπτει τον κόσμο με την αθωότητα, τον ενθουσιασμό και τις απογοητεύσεις ενός εφήβου, έτσι αποκαλύπτεται κι αυτός και σε μας, τους θεατές. Έτσι η ιστορία μας ξεδιπλώνεται σύμφωνα με την οπτική της Τρις, με τις εκπλήξεις για την ηρωίδα να είναι ανατροπές για εμάς και τους θεατές πανεύκολα να ταυτίζονται με αυτήν και τις προκλήσεις που καλείται να αντιμετωπίσει!

Εντωμεταξύ η Τρις έχει όλα τα χαρακτηριστικά της ηρωίδας, που οι θεατές τέτοιου τύπου ταινιών λατρεύουν: ισορροπεί ανάμεσα στην ατίθαση πλευρά του χαρακτήρα της και στην υπολογισμένη ανάληψη ρίσκου, έχει άποψη, ξέρει τι θέλει και κυρίως τι δεν θέλει, έχει ηθικές αξίες που επικοινωνούνται με άρτιο κινηματογραφικό τρόπο στους θεατές και κυρίως παλεύει αποφασιστικά για να τα καταφέρει και να επιβιώσει! Βέβαια ο σκηνοθέτης θα μπορούσε να τονίσει ακόμα περισσότερο τις εσωτερικές συγκρούσεις της ηρωίδας του, αλλά (με Hollywood film έχουμε να κάνουμε και) έστω κι έτσι ο χαρακτήρας της Τρις είναι συναρπαστικός. Η επιλογή μάλιστα της Shailene Woodley για τον κεντρικό ρόλο με ενθουσίασε. Νομίζω ότι δίνει στο ρόλο και στο τελικό αποτέλεσμα χαρακτήρα, ίσως ακόμα περισσότερο από αυτό που κατορθώνει να κάνει η Jennifer Lawrence στο Hunger Games!

Το Divergent, αν και θυμίζει αρκετά άλλες ταινίες, παρακολουθείται με ενδιαφέρον από την αρχή ως το τέλος, διαθέτει ανατροπές και αρκετές σκηνές που κόβουν την ανάσα, μια εξαιρετική (και εξαιρετικά όμορφη επίσης) κακιά (στο ρόλο της ηγέτη της πολιτείας της Erudite η Kate Winslet), καθώς κι ένα πολύ καλό soundtrack! Ανυπομονώ για τη συνέχεια της τριλογίας!

Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί (2013) (8 στα 10)

Υπόθεση

O Αδάμ έχει ζήσει αιώνες ως βαμπίρ και έχει επηρεάσει κορυφαίους μουσικούς. Τώρα ζει μόνος στο Ντιτρόιτ, προμηθεύεται αίμα από κλινική και ... σκέφτεται να αυτοκτονήσει. Όταν η Εύα, η βαμπίρ σύζυγός του, που ζει στη Ταγγέρη (Μαρόκο), καταλαβαίνει ότι ο Αδάμ δεν είναι καλά, αποφασίζει να πάει να τον βρει. 

Αξιολόγηση

Η εκκεντρική κινηματογραφική "ματιά" του Jim Jarmusch δεν σταματά ποτέ να μας εκπλήσσει! Στη νέα του ταινία ο Αμερικανός δημιουργός παίρνει την ουσία του μύθου των βαμπίρ που είναι ρομαντική όπως η ιδέα της αιώνιας αγάπης και την αποθεώνει!

Αν έπρεπε να ξεχωρίσω έναν λόγο για να προτείνω σε κάποιον να δει το Only Lovers Left Alive αυτός σίγουρα θα ήταν η απαράμιλλη χίπικο-ρετρό-ρομαντική ατμόσφαιρα της ταινίας! Το σενάριο της ταινίας είναι λιτό και έρχεται μάλλον σε δεύτερη μοίρα, καθώς αυτό που μετρά είναι το σκηνοθετικό στυλ, η άψογη αισθητική και τα πραγματικά μαγικά νυχτερινά τοπία, που μας χαρίζει ο Jarmusch, στην Ταγγέρη του Μαρόκου και στο Ντιτρόιτ των ΗΠΑ. 

Η ταινία πότε φλερτάρει με το δράμα, πότε με τη μαύρη κωμωδία. Παίζει με τις αντιθέσεις. Ο Jarmusch βάζει τους ήρωές του να επικοινωνούν μέσα από βιντεοκλήσεις και Iphone μιλώντας και ερωτοτροπώντας σαν να είναι ήρωες μυθιστορήματος του ρομαντικού κινήματος του 19ου αιώνα. Είναι ο Αδάμ κι η Εύα, οι πρώτοι καταραμένοι εραστές, οι πρώτοι αμαρτωλοί και προσπαθούν να συνεχίσουν να ζουν στο σήμερα! Είναι βαμπίρ που έχουν γεμίσει από τον πλούτο άλλων εποχών και αυτός ο πλούτος πλέον τους βαραίνει, δεν τους δίνει χαρά, καθώς μοιάζουν να αδυνατούν να κατανοήσουν τον κόσμο σήμερα, ουσιαστικά δεν τον αντέχουν πλέον, θεωρούν τα πάντα μολυσμένα και για αυτό έχουν αποτραβηχτεί από τον κόσμο, ζώντας μόνο το ένα για το άλλο, για τα βιβλία, για την ποίηση, για τη μουσική! Και τώρα που είπα μουσική, πόσο υπέροχο το σάουντρακ της ταινίας! Τι εκπληκτική και μελωδική underground rock!

Το Only Lovers Left Alive είναι από αυτές τις ταινίες που ενθουσιάζουν τις αισθήσεις μας σα γλυκό ναρκωτικό και που όταν οι τίτλοι τέλους πέφτουν θα ήθελες να έχεις κι άλλο χρόνο να βυθιστείς στο υπνωτιστικό σύμπαν τους! Για ρομαντικούς θεατές και μόνο! 

Nebraska (2013) (8 στα 10)

Υπόθεση

Ένας ηλικιωμένος ξεκινάει αντίθετα στη θέληση της οικογένειάς του ένα ταξίδι από τη Montana στη Nebraska των ΗΠΑ προκειμένου να συλλέξεις υποτιθέμενα κέρδη εκατομμυρίων δολαρίων στο λαχείο.

Αξιολόγηση

Στους Απογόνους ο Alexander Payne είχε στο επίκεντρό του τις σχέσεις σε μια οικογένεια στο στενό πυρήνα της οι οποίες διαταράσσονται από ένα ατύχημα, ενώ στο Nebraska ο ελληνοαμερικανός δημιουργός σχολιάζει τη δυσλειτουργική οικογένεια εν ευρεία εννοία (μικρογραφία της κοινωνίας). Πάντα στο ίδιο πετυχημένο κωμικοτραγικό στυλ (δραμεντί είναι ο πιο ακριβής όρος;). Και στις δύο ταινίες οι υπαρξιακές αναζητήσεις του κεντρικού ήρωα είναι το βασικό συστατικό που γύρω του ο Payne κτίζει την ιστορία του δραματουργικά. 

Στο Nebraska ο βασικός ήρωας έχει ζήσει μια ζωή που ποτέ δεν ήθελε και - όπως δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι - αφέθηκε να τον "παρασύρει το ποτάμι" και έκανε μια σειρά από παθητικές επιλογές που τον παγίδεψαν. Τώρα στα γεράματά του, όταν όλοι θεωρούν ότι τα έχει "χαμένα" και δεν μπορεί να οδηγήσει αυτοκίνητο (κάτι που θεωρείται κάπως σαν "αναπηρία" στις ΗΠΑ!), εκείνος παθαίνει εμμονή με την ιδέα ότι κέρδισε ένα λαχείο και ξεκινά ένα ταξίδι με κάθε μέσο προς την πολιτεία της Νεμπράσκα, στην οποία υποτίθεται θα του δώσουν τα κέρδη του, και όλη η ζωή του πλέον νοηματοδοτείται από αυτό το ταξίδι! 

Στο πρόσωπο του κεντρικού ήρωα (τον υποδύεται εξαιρετικά ο Bruce Dern) ο σκηνοθέτης σχολιάζει την αγωνία του ανθρώπου να δώσει κάποιο νόημα στη ζωή του, ενώ ταυτόχρονα το γεγονός ότι ο ήρωας αποκτά φήμη όταν επιστρέφει στο μέρος που μεγάλωσε εξαιτίας ενός ψέματος, δηλ. του υποτιθέμενου πλουτισμού του, είναι στοιχείο έντονα ειρωνικό που χρησιμοποιείται για να τονίσει τη ματαιότητα των πάντων και την κενότητα των ανθρώπων που αδυνατούν να βελτιώσουν τη ζωή τους ενεργητικά και περιμένουν αυτό να συμβεί με ένα μαγικό ραβδάκι! 

Μια ιστορία αγάπης πατέρα-γιου, τρυφερή και μελαγχολική, με όμορφα τοπία αμερικανικής ενδοχώρας και άριστη ασπρόμαυρη φωτογραφία από τον Φαίδωνα Παπαμιχαήλ (η οποία τιμήθηκε με υποψηφιότητα για βραβείο Όσκαρ), το Nebraska είναι μια ακόμα αξιοπρόσεχτη ταινία από τον Alexander Payne!