Μεγάλα μάτια (2014) (5 στα 10)

Υπόθεση
Η πραγματική ιστορία του Walter Keane που τη δεκαετία του 60 έγινε πλούσιος πουλώντας μαζικά (σε πάμπολα αντίτυπα και σε προσιτές τιμές) τους πίνακες που ζωγράφιζε η σύζυγός του Margaret, παρουσιάζοντάς τους ως δικούς του. 

Αξιολόγηση

Η ιστορία που διηγείται το Big Eyes, η νέα ταινία του Tim Burton, είναι συναρπαστική και μοιάζει να τα έχει όλα: άφθονο δράμα, αμερικανικό όνειρο (καλλιτέχνες που από τη φτώχεια πέσανε στα πολλά λεφτά), ένα κάλπικο success story, ψέματα και εξαπάτηση του κοινού, σύγκρουση συζύγων, εκβιασμούς, ηθικά διλήμματα και μια άκρως ενδιαφέρουσα δικαστική διένεξη. Όμως ας μου εξηγήσει κάποιος πώς με τέτοιο υλικό ο Tim Burton κατάφερε να κάνει μια μάλλον αδιάφορη ταινία!

Και δεν μιλάμε για τον οποιοδήποτε σκηνοθέτη αλλά για το μάγο των εικόνων του Χόλυγουντ! Κι όμως! Ο Tim Burton, φίλες και φίλοι, έκανε ταινία που ξεχνιέται με το που βγαίνεις από την αίθουσα! Το Big Eyes χωρίς να είναι κακό, είναι εντούτοις άνευρο και οι συγκρούσεις των ηρώων της ταινίας πάσχουν από δραματουργική ένταση και δεν πείθουν. Επίσης παρά την εξαιρετική ερμηνεία της Amy Adams οι χαρακτήρες των ηρώων του Burton εδώ μοιάζουν χάρτινοι. Η δε ερμηνεία του Christoph Waltz στο ρόλο του συζύγου είναι υπερβολική, σε στιγμές στα όρια της υστερίας.

O Burton εδώ είχε μια θαυμάσια ευκαιρία να αναπτύξει και να τονίσει την ψυχολογία του θύματος, που αργεί να συνειδητοποιήσει τι ακριβώς συμβαίνει αλλά όταν το συνειδητοποιήσει γίνεται συχνά τιμωρός. Νομίζω ότι την ευκαιρία αυτή ο αμερικανός δημιουργός δεν την αξιοποιεί επαρκώς. Δεν μας εξηγεί ικανοποιητικά γιατί η σύζυγος δέχτηκε να ζει στο ψέμα και γιατί έπαψε να το ανέχεται κάποια στιγμή. Ήταν ανασφαλής; Την τύφλωσε ο έρωτας και όταν αυτός πέρασε, εκείνη αποφάσισε να αλλάξει ρότα; Ποιο ακριβώς ήταν το turning point, το σημείο που την έκανε να πει το "ως εδώ και μη παρέκει". Με την απορία έμεινα.

Interstellar (2014) (5 στα 10)

Υπόθεση

Στο όχι τόσο μακρινό μέλλον η ζωή στη Γη κινδυνεύει με αφανισμό λόγω της κλιματικής αλλαγής. Ένας αγρότης, πρώην υπάλληλος της NASA, ηγείται αποστολής κοντά στον Κρόνο, όπου υπάρχει μια τρύπα που σε οδηγεί σε άλλους γαλαξίες! Άραγε εκεί μπορεί να βρίσκεται η απάντηση για τη σωτηρία του ανθρώπινου γένους;

Αξιολόγηση

Κάθε ταινία του Christopher Nolan – είτε σου αρέσει είτε δε σου αρέσει – οφείλεις να παραδεχτείς πως αποτελεί αξιοπρόσεκτο κινηματογραφικό γεγονός! Έτσι και το Interstellar, που αποτελεί την προσπάθεια του Νόλαν να συγκριθεί με την Οδύσσεια του Κιούμπρικ! Και φυσικά αποτυγχάνει παταγωδώς. Κυρίως γιατί παρά τις επιμέρους καλές στιγμές της ταινίας, το Interstellar είναι συνολικά κουραστικό (από τη μέση της ταινίας κοιτούσα διαρκώς το ρολόι μου ανυπομονώντας να δω τους τίτλους τέλους!), επιφανειακό, φιλόδοξο χωρίς αντίκρυσμα, σε στιγμές φλύαρο και το χειρότερο... με το που βγαίνεις από την κινηματογραφική αίθουσα το ξεχνάς!

Έχω την αίσθηση ότι οι ταινίες του Nolan είναι σαν παράθυρο ανοικτό σε σκανδιναβικό χειμώνα: μπαίνει όντως φρέσκος αέρας στο δωμάτιο, αλλά κάνει κάπως ψυχρό το σκηνικό! Αυτή η ψυχρότητα δεν λείπει και από αυτή την ταινία παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες του σκηνοθέτη να δημιουργήσει «ζεστασιά» μέσω της έμφασής του σε ανθρώπινες οικογενειακές στιγμές (σπαραξικάρδια πραγματικά η θυμωμένη κόρη που δεν συγχωρεί τον πατέρα της που την άφησε σε τρυφερή ηλικία για να πάει να σώσει τη γη ανακαλύπτοντας νέους πλανήτες σε άλλους γαλαξίες κι αυτή μετά αφιερώνει τη ζωή της στο να συνεχίσει το έργο του).

Σε άλλες στιγμές δυστυχώς ο Nolan άθελά του προκαλεί το γέλιο στους θεατές. Ξεκαρδίστηκα προσωπικά στο άκουσμα της ατάκας ότι "η αγάπη είναι το μοναδικό πράγμα που υπερβαίνει το χωρόχρονο!" Ω πραγματικά πόσο ρομαντικό και βαθυστόχαστο! Γενικότερα η «φιλοσοφία» της ταινίας μπάζει κι αυτή από παντού και εκφράζεται διαρκώς με μεγαλόσχημες ατάκες. Όλα μπαίνουν στο μίξερ της ταινίας αλλά ο χυμός βγαίνει ξινός και χαλασμένος: η σχετικότητα του χρόνου παντρεύεται με τα φαντάσματα, η τεχνολογία GPS με τη μεταφυσική και τη συμπαντική σκόνη (?), οι επιπλέον διαστάσεις – οι μη αντιληπτές από τον άνθρωπο - εμφανίζονται ως από μηχανή θεός εκεί που ο ήρωας κινδυνεύει και εκεί εξαντλείται η όποια σημασία τους κλπ.

Η μουσική στην ταινία είναι αξιόλογη αλλά ο ήχος είναι εκκωφαντικός. Αυτό καταντά πραγματικά ενοχλητικό για τα αυτιά μας, αλλά προφανώς γίνεται επίτηδες προκειμένου να αυξηθεί η ένταση ή η συγκινησιακή φόρτιση κάποιας σκηνής. Όμως όσο καλό κι αν είναι το soundtrack μιας ταινίας, (λυπάμαι αλλά) δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ανάπτυξη χαρακτήρων, που στην ταινία εδώ είναι εξίσου εκκωφαντικά ανύπαρκτη!

Τέλος, δηλώνω κάπως προβληματισμένος με τα μηνύματα της ταινίας. Προσπερνώ τη μεσσιανική ιδέα ότι ένας άνθρωπος θα σώσει τη Γη και το ανθρώπινο γένος. Με χολυγουντιανή ταινία τέλος πάντων έχουμε να κάνουμε. Αυτό που με ενόχλησε είναι ότι στις 3 ώρες διάρκειας της ταινίας δεν μου εξηγήθηκε τι ακριβώς προκάλεσε την καταστροφή της Γης! Αυτές οι αμμοθύελλες που οφείλονταν; Στην κλιματική αλλαγή; Στον άνθρωπο; Τσιμουδιά στην ταινία! Επίσης, δεν πειράζει που οι άνθρωποι καταστρέψαν τον πλανήτη, αυτό που έχει σημασία είναι να βρουν κάποιοι λίγοι διέξοδο διαφυγής σε άλλους γαλαξίες έτσι ώστε να συνεχιστεί η ανθρώπινη ζωή εκεί. Συγγνώμη Christopher μου, δεν με έπεισες!

12 χρόνια σκλάβος (2013) (5 στα 10)

Υπόθεση
Η αληθινή ιστορία του Solomon Northup, ο οποίος παρότι γεννήθηκε ελεύθερος πολίτης, αιχμαλωτίστηκε το 1841, πωλήθηκε σε παζάρι σκλάβων και πέρασε 12 χρόνια ως σκλάβος στις νότιες πολιτείες των ΗΠΑ αφήνοντας πίσω του γυναίκα και παιδιά.

Αξιολόγηση 
Το 12 Χρόνια Σκλάβος είναι η κλασσική περίπτωση υπερτιμημένης ταινίας, που παρότι τα μηνύματα που έχει να μεταδώσει είναι χιλιοειπωμένα, εντούτοις μάγεψε κριτικούς κερδίζοντας μάλιστα και μπόλικες υποψηφιότητες για βραβεία όσκαρ. Νομίζω όμως ότι πολλοί από αυτούς που τώρα εκθειάζουν την ταινία σύντομα θα την έχουν ξεχάσει! Παρότι πολλές ερμηνείες στην ταινία είναι αξιομνημόνευτες, το δράμα του κεντρικού ήρωα συγκινητικό, η ανάλυση χαρακτήρων ικανοποιητική, εντούτοις η σκηνοθεσία του Steve McQueen εδώ μοιάζει διεκπεραιωτική, ενώ η ταινία δείχνει να μην έχει πολλά πράγματα να πει εκτός από όσα μας έχουν πει ήδη πολλές άλλες προγενέστερες ταινίες της ίδιας θεματολογίας. Χειρότερα, μετά το πρώτο εικοσάλεπτο, αφού δηλαδή ο κεντρικός ήρωας αιχμαλωτίζεται και πωλείται ως σκλάβος, η ταινία κινείται με αργούς ρυθμούς, σε σημεία κάνει «κοιλιά» με αποτέλεσμα οι θεατές να κουράζονται και να χάνουν το ενδιαφέρον τους. 

Και τι μένει να θυμάσαι από την ταινία, αναρωτιέμαι. Νομίζω ότι αυτό που μένει εντέλει στους θεατές είναι η βία και η ωμότητά της. Η ταινία σερβίρει με το τσουβάλι βία, προσπαθώντας προφανώς να είναι σύμφωνη με την γενικότερη τάση της εποχής για explicit βία και επιδιώκοντας να δημιουργήσει στους θεατές αποστροφή για το θεσμό της δουλείας (λες και χωρίς τη βία υπήρχε περίπτωση να δει κάποιος με συμπάθεια αυτό το θεσμό!). Επί δύο ώρες βλέπουμε κάθε είδους διακρίσεις και βασανιστήρια εναντίον των μαύρων από σαδιστές, διεστραμμένους λευκούς που δεν έχουν ίχνος ανθρωπιάς. Έτσι τελικά η μόνη (σχετικά) καινούργια προσέγγιση του θέματος εξαντλείται στη ρεαλιστική απεικόνιση της βίας, στις χαρακιές στις πλάτες των σκλάβων από τα απανωτά μαστιγώματα και στο αίμα. 

Έχω όμως και την εξής ένσταση: αν και η ταινία υποτίθεται "μιλά" εναντίον των διακρίσεων στους μαύρους, εντούτοις στηρίζει όλη την προσπάθειά της να κερδίσει τους θεατές στο δράμα του κεντρικού ήρωα ο οποίος παρότι ελεύθερος πολίτης κατέληξε αιχμάλωτος και σκλάβος. Ο σκηνοθέτης (και οι θεατές) θεωρούν ότι αυτό είναι κατάφωρα άδικο και απάνθρωπο. Όμως, αναρωτιέμαι, ο ίδιος ο θεσμός της δουλείας των μαύρων δεν είναι άδικος και απάνθρωπος; Γιατί πρέπει δηλαδή να θεωρείται λιγότερο φριχτό κι απάνθρωπο ένας άνθρωπος που γεννήθηκε υπό καθεστώς σκλαβιάς να υπομένει τα ίδια δεινά με έναν ελεύθερο πολίτη; Αυτό δεν είναι εμμέσως ρατσιστικό; Είναι σαν η ταινία να υπαινίσσεται ότι ανάλογα με το που γεννήθηκε κάποιος και το κοινωνικοοικονομικό πλαίσιο της ανατροφής του, αξίζει αντίστοιχη μεταχείριση. Αν αυτό ήθελε να πει η ταινία, τότε δεν θα μπορούσα να ενοχληθώ περισσότερο. 

Τέλος αναφορικά με τις 9 (!) υποψηφιότητες για βραβεία Όσκαρ που συγκέντρωσε η ταινία συμφωνώ ότι η Lupita Nyong'o δικαίως προτείνεται για όσκαρ β' γυναικείου για την ερμηνεία της στον αβανταδόρικο ρόλο της χιλιοβασανισμένης σκλάβας που παρενοχλείται σεξουαλικά από το αφεντικό της ενώ ο Michael Fassbender είναι εξαιρετικός και σε αυτό το ρόλο του διεστραμμένου-σκληρού αφεντικού! Από εκεί και πέρα όμως όλες οι υπόλοιπες υποψηφιότητες για βραβεία Όσκαρ είναι αδικαιολόγητες και ελπίζω να μην τύχουν βράβευσης! Ξέρω ότι αυτή η κριτική είναι αιρετική και στέκεται απέναντι σε εκατοντάδες άλλες διθυραμβικές κριτικές για την ταινία, αλλά τι να κάνω;!

Don Jon (2013) (5 στα 10)

  
Υπόθεση

"Το κορμί μου, το διαμέρισμά μου, η βόλτα μου, οι δικοί μου, η εκκλησία μου, οι φίλοι μου, τα κορίτσια μου και ... το πορνό μου" είναι το μότο της ζωής του Ιταλοαμερικανού Jon Martello. Αλλά ο εθισμός του στο πορνό θα του στοιχίσει, όταν στη ζωή του θα μπει η αισθησιακή Barbara Sugarman...

Αξιολόγηση

Το Don Jon, η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους του Joseph Gordon-Levitt σε σενάριο και σκηνοθεσία του ιδίου, αποτελεί συνολικά μια καλή πρώτη προσπάθεια, παρά τις εμφανείς αδυναμίες. Η ταινία έχει ένα δυνατό όπλο: τη Scarlett Johansson στον πρωταγωνιστικό ρόλο η οποία με τη φυσική της παρουσία και το υπερχειλίζον σεξαπίλ της τονίζει τη σπιρτάδα του βασικού σεναριακού ευρήματος: τον εθισμό ενός άνδρα στο πορνό παρότι στο κρεβάτι του έχει μια πανέμορφη γυναίκα!

Η ταινία βλέπεται ευχάριστα, σε στιγμές βγάζει αρκετό γέλιο και διαθέτει γρήγορη εναλλαγή σκηνών. Από την άλλη, οι επαναλήψεις και η υπερβολική έμφαση σε κάποιες σκηνές ξενίζουν ή τέλος πάντων δεν λειτουργούν και εντέλει δεν προσθέτουν τίποτα στην ιστορία (πχ. η επαναλαμβανόμενη σκηνή της εξομολόγησης), ενώ το φινάλε δεν πείθει ιδιαίτερα γιατί δεν έχει οικοδομηθεί προσεκτικά και φαίνεται κάπως απότομο! 

 

Ο κεντρικός χαρακτήρας είναι πειστικός και ειδικά οι σκηνές του οικογενειακού γεύματος μοιάζουν αυτοβιογραφικές! Όμως οι υπόλοιποι χαρακτήρες δεν έχουν επεξεργαστεί όσο θα περίμενε κανείς με αποτέλεσμα να φαίνονται κάπως χάρτινοι και να είναι δύσκολο για τους θεατές να ταυτιστούν μαζί τους. Επίσης ο χαρακτήρας που υποδύεται η Julianne Moore είναι ό,τι πιο ενδιαφέρον στην ταινία και θα έπρεπε να έχει καλύτερη ανάπτυξη και μεγαλύτερη έκταση.

Προτείνω να δώσετε μια ευκαιρία στην ταινία αλλά καλύτερα να περιμένετε να τη δείτε σε DVD κι όχι στο σινεμά! Ελπίζω σε μια καλύτερη συνέχεια για τον Gordon-Levitt, γιατί δείχνει να έχει το ταλέντο!

Κόκκινος Ουρανός (2011) (5 στα 10)

Υπόθεση
Δύο φίλοι τα παρατάνε όλα και εγκαθίστανται στη μέση του πουθενά κάπου στη Νότια Κρήτη επενδύοντας σε ένα θερμοκήπιο. Όλα πηγαίνουν καλά μέχρι που στη ζωή τους μπαίνει μια γυναίκα...

Αξιολόγηση
Θα ήθελα τόσο πολύ να γράψω μόνο καλά λόγια για το νέο κινηματογραφικό πόνημα της Λάγιας Γιούργου και να μην το απορρίψω ως άλλη μια ελληνική ταινία που ήθελε να πει πολλά χωρίς να καταφέρνει να πει τίποτα, αλλά ... δυστυχώς πέρα από την αρκετά καλή σκηνοθεσία, την ακόμα καλύτερη φωτογραφία, τη συμπαθητική μουσική υπόκρουση και την (απροσδόκητα;) πολύ καλή ερμηνεία του Απόστολου Τότσικα (τελικά εκτός από εμφάνιση διαθέτει και ταλέντο!), ο Κόκκινος Ουρανός ήταν μια άνευρη και αδιάφορη ταινία!

Αξιοποιώντας στον έσχατο βαθμό την άγρια ομορφιά του τοπίου της νότιας Κρήτης, το κόκκινο χώμα, τη θάλασσα, το μοναδικό φως και τους νότιους ανέμους η ταινία τα πηγαίνει αρκετά καλά ως προς το εικαστικό μέρος της. Αλλά όταν η υπόθεση μηρυκάζει χιλιοειπωμένες ιστορίες ερωτικών τριγώνων (μια γυναίκα ανάμεσα σε δύο φίλους, ανδρικός ανταγωνισμός και προδοσία) χωρίς να έχει να προσθέσει τίποτα καινούργιο τότε το όμορφο σκηνικό πάει στράφι, το πήρε και το σήκωσε κι αυτό ο Λίβας!


Ο Κόκκινος Ουρανός φλυαρεί, με διαλόγους όμως που είναι αδιάφοροι ή δεν πείθουν, ξεχειλίζει από συναίσθημα, που όμως δεν επικοινωνείται αποτελεσματικά στους θεατές γιατί η αποτύπωσή του είναι επιδερμική, ενώ η δραματουργική του ένταση μοιάζει ξέπνοη. Ο δε κινηματογραφικός ρυθμός της ταινίας έχει αρκετά σκαμπανεβάσματα: είναι βαρετή το πρώτο σαραντάλεπτο, το ενδιαφέρον ανεβαίνει στη μέση της ταινίας και εξαντλείται γρήγορα, ενώ το φινάλε προσπαθεί να γίνει λυρικό και να σε πείσει ότι άξιζε να δεις την ταινία, αλλά ... εις μάτην!

Last Night (2010) (5 στα 10)

Υπόθεση

H Joanna (Keira Knightley) προβληματίζεται για την εξέλιξη του γάμου της με το Michael, το σύντροφό της από τα φοιτητικά της χρόνια. Όταν εκείνος ετοιμάζεται να φύγει σε επαγγελματικό ταξίδι με τη σέξι συνάδερφό του (Eva Mendes) εκείνη του κάνει μια επική σκηνή ζηλοτυπίας. Το επόμενο πρωί όμως συναντά τυχαία τον Άλεξ, ένα παλιό έρωτά της και ... τα ξεχνά όλα!

Αξιολόγηση
Το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Massy Tadjedin (Αμερικανίδα που γεννήθηκε στο Ιράν) διηγείται μια ιστορία με πειρασμούς και εξωσυζυγικές περιπέτειες, η οποία παρότι καλογυρισμένη και με συμπαθητικούς διαλόγους, στην ουσία δε λέει τίποτα καινούργιο, ή μάλλον - για να πω τα πράγματα με το όνομά τους - διαρκώς δίνει την αίσθηση ότι όλα τα έχεις ξαναδεί κάπου αλλού!

Στην πραγματικότητα το μόνο πρωτότυπο στοιχείο στην ταινία είναι ότι το κεράτωμα διαπράττεται κι από τους δύο συζύγους την ίδια νύχτα (σε διαφορετικά μέρη φυσικά – μην πάει ο νους σας στο πονηρό!). Αυτό όμως που ενοχλεί περισσότερο στην ταινία είναι η διάχυτη αίσθηση ότι δείχνει να παίρνει περισσότερο σοβαρά από ό,τι θα έπρεπε τον εαυτό της, τη στιγμή που η συνολική ανάπτυξη του θέματός της είναι ρηχή. Για να μην παρεξηγούμαι, δεν είναι ότι με ενοχλεί ότι η σκηνοθέτης φιλοσοφεί (ή τουλάχιστον το προσπαθεί) πάνω στην ανάγκη του να υποκύπτεις σε εξωσυζυγικούς πειρασμούς. Εκείνο που ξενίζει όμως είναι τα πάμπολλα κλισέ, οι σεναριακές αδυναμίες και η υποτυπώδης ανάπτυξη χαρακτήρων.


Παρότι οι παρουσίες σε πρωταγωνιστικούς ρόλους της πληθωρικής Eva Mendes και της Keira Knightley με την εύθραυστη βρετανική αριστοκρατική αποστασιοποίηση της προσδίδουν μια κάποια λάμψη στην ταινία, εντέλει δεν είναι αρκετές για να τη διασώσουν από τη λήθη της κινηματογραφικής ιστορίας! Συνολικά το Last Night είναι μια καλή επιλογή για DVD (ή τηλεόραση) αλλά χάσιμο χρόνου και χρημάτων για κινηματογραφική έξοδο!

Μοιραία Σχέση (2010) (5 1/2 στα 10)

Υπόθεση

Ο David ερωτεύεται κεραυνοβόλα την Katie και αποφασίζουν να φύγουν από τη Νέα Υόρκη και να πάνε να ζήσουν στην εξοχή ανοίγοντας ένα παντοπωλείο. Όταν ο πατέρας του David όμως, πολυεκατομμυριούχος επιχειρηματίας real estate, του ζητά να ασχοληθεί με την επιχείρηση, εκείνος παρότι δε θέλει να κάνει κάτι τέτοιο πραγματικά, αποφασίζει εντούτοις να τα παρατήσει όλα και να γυρίσει στην πόλη. Και τότε αρχίζουν τα προβλήματα...

Αξιολόγηση
Η ταινία του Andrew Jarecki διηγείται μια ενδιαφέρουσα ιστορία, μια ιστορία από αυτές που αγαπάνε τα αμερικάνικα θρίλερ: νέος γνωρίζει νέα, αλλά μετά από λίγο καιρό, το γάμο, τη συγκατοίκηση κλπ ο ένας εκ των δύο αλλάζει πρόσωπο και γίνεται επικίνδυνος! Κι όχι μόνο είναι μια ωραία ιστορία, αλλά είναι και πραγματική, αφού η ταινία βασίζεται στην ιστορία του Robert Durst και στη μυστηριώδη εξαφάνιση της γυναίκας του.

Άλλα έλα που οι ωραίες ιστορίες δεν καταλήγουν πάντα σε ωραία θρίλερ ή καλές δραματικές ταινίες εν πάσει περιπτώσει. Έτσι κι εδώ, το All Good Things λόγω της αδιάφορης σκηνοθεσίας και του σεναρίου που περισσότερο δημοσιογραφικά προσεγγίζει την ιστορία παρά ακολουθώντας τις δομές μιας ταινίας θρίλερ, ούτε κατορθώνει να δημιουργήσει σασπένς στους θεατές (πήγε στράφι η πολύ καλή μουσική υπόκρουση), αλλά ούτε και διαθέτει δραματουργική κορύφωση που θα τους cineπάρει!


Παρότι το τελικό αποτέλεσμα είναι μέτριο και αδιάφορο, δεν μπορώ παρά να παραβλέψω να μιλήσω για τα καλά στοιχεία της ταινίας, το εξής ένα: Ryan Gosling! Ο τριαντάχρονος Αμερικανός ηθοποιός είναι απλά ο καλύτερος ηθοποιός της γενιάς του (πέθανε και ο Heath Ledger βλέπετε) και εδώ αποδεικνύεται για άλλη μια φορά μοναδικός στην ενσάρκωση ρόλων εσωστρεφών και αυτοκαταστροφικών ηρώων, ηρώων που φοβίζουν το θεατή με το περίεργο βλέμμα τους και τον πείθουν (καλύτερα από κάθε άλλον θα έλεγα - μετά από το Jack Nickolson φυσικά) ότι επικρατεί απόλυτη σύγχυση στο μυαλό τους! Υπό καλύτερη σκηνοθετική καθοδήγηση με τέτοια αβανταδόρικη ιστορία ο Gosling σίγουρα θα έκανε θαύματα! Αλλά ατύχησε...

Eat, Pray, Love (2010) (5 στα 10)

Υπόθεση
Πρόσφατα παντρεμένη, η συγγραφέας Liz Gilbert, νιώθει να την πνίγει ο γάμος της και αποφασίζει να πάρει διαζύγιο και να γυρίσει τον πλανήτη για να βρει τον εαυτό της.

Αξιολόγηση
Καλογυρισμένο, με τοπία-καρτποστάλ και λαμπερούς πρωταγωνιστές το Eat Pray Love βασίζεται σε ένα από τα μεγαλύτερα best sellers των τελευταίων χρόνων παγκοσμίως. Οι σεναριογράφοι όμως που ανέλαβαν να μετατρέψουν το ομώνυμο βιβλίο σε σενάριο μοιάζουν να χάθηκαν σε κάποιες περιττές λεπτομέρειες του μυθιστορήματος κι έτσι η ταινία ενώ θέλει να πει πολλά, εντέλει καταλήγει να φλυαρεί (ξέφυγαν πολλές σκηνές από το ψαλίδι του μοντάζ), ενώ θέλει να είναι αστεία και χαριτωμένη, τελικά αυτό δεν της προκύπτει και σίγουρα κάποιοι θα τη βρουν γλυκανάλατη.

Το Eat, Pray, Love παρότι διαθέτει ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα (εσωτερική αναζήτηση μετά από κρίση και φυγή μακριά) ως ταινία είναι επιδερμική και οι χαρακτήρες της είναι χάρτινοι και σα να μην έφτανε αυτό τους ακούς να ξεστομίζουν δήθεν βαθυστόχαστες ατάκες σα να επρόκειτο για σοφία αιώνων! Χειρότερο όλων η επαφή της πρωταγωνίστριας με τον ινδικό πολιτισμό, που είναι πραγματικά ανύπαρκτη και περιορίζεται σε διαλογισμό επιπέδου σχολής γιόγκα στη Σάντα Μπάρμπαρα (ή στην Αγία Βαρβάρα, αν προτιμάτε).


Είναι αλήθεια ότι η Τζούλια Ρόμπερτς είναι πολύ λαμπερή, καθρεφτίζει άριστα (όπως πάντα) όλα τα συναισθήματα των ηρωίδων που υποδύεται και φαίνεται ότι απολαμβάνει ιδιαίτερα τη συμμετοχή της σε αυτή την ταινία, αλλά αυτό δεν αρκεί καθόλου για να κάνει το Eat Pray Love κάτι παραπάνω από απλά μια αφορμή για να χαλαρώσεις στον καναπέ σου μπροστά στην τηλεόραση ένα βράδυ μετά τη δουλειά.

Unmade Beds (2009) (4 1/2 στα 10)

Όχι, δεν είναι ο Κοργιαλάς κι η Ευριδίκη σε νεαρή ηλικία,
οι πρωταγωνιστές του Unmade Beds είναι!

Εισαγωγή
Μετά από έντονη παρότρυνση του φίλου blogger Γιώργου Ευθυμίου (μου είχε γράψει: "Πάνο, μην τη χάσεις με τίποτα, νομίζω είναι από τις ταινίες που θα λατρέψεις") έσπευσα σινεμά να δω το Unmade Beds. Δεν είχε δίκιο όμως! Η αλήθεια είναι ότι θα ζούσα και χωρίς να έχω δει αυτή την ταινία! Αν και βαριέμαι να γράφω κριτικές για ταινίες που θεωρώ ότι είναι κάτω του μετρίου, για το φίλο Γιώργο κάνω εδώ μια εξαίρεση!

Υπόθεση
Εκείνος, Ισπανός φοιτητής, ψάχνει στο Λονδίνο τον πατέρα του, που τον παράτησε όταν ήταν παιδί. Εκείνη, Γαλλίδα, έρχεται στο Λονδίνο για να βρει δουλειά και να ξεχάσει έναν παλιό έρωτά της. Οι δρόμοι τους συναντιούνται για μια νύχτα, που δε θα αλλάξει όμως τη ζωή κανενός εκ των δύο...

Αξιολόγηση

Το Unmade Beds του Alexis Dos Santos από την Αργεντινή μοιάζει να συγκεντρώνει αρκετά στοιχεία από αυτά που συνήθως με ενθουσιάζουν σε μια ταινία: θεματική της ανθρώπινης επικοινωνίας, ωραία ατμόσφαιρα με διάχυτο ερωτισμό, που και που κάποιες ρομαντικές εξυπνάδες που μοιάζουν βγαλμένες από σελίδες μυθιστορήματος, το Λονδίνο της λατρεμένης πολυπολιτισμικότητας (της πόλης που ο καθένας κάνει ό,τι θέλει στη ζωή του - who cares afterall?!). Επίσης η ταινία ομολογώ ότι έχει πολύ καλή φωτογραφία και κάποια πολύ πετυχημένα καδραρίσματα, ενώ το soundtrack της αναδεικνύει άψογα τα συναισθήματα που αποπνέει.

Αλλά... το γλυκό όμως δεν δένει!

Η ταινία διαθέτει καλές προθέσεις, αλλά δεν πείθει, δε συγκινεί, δε σε διαπερνά, δεν κατορθώνει να ξεχωρίσει σε ένα πεδίο χιλιοειπωμένων μηνυμάτων! Κι ομολογώ πως αυτό είναι δύσκολο να το κάνει όταν δε διαθέτει ένα δυνατό σενάριο να τη στηρίξει. Δε με ενόχλησε όμως τόσο που η ταινία έμοιαζε χωρίς αρχή μέση και τέλος, ούτε με πείραξε που είχε μια αποσπασματικότητα και το σενάριο ήταν ανολοκλήρωτο. Αυτό που κυρίως με έκανε δύσπιστο απέναντί της είναι ότι η ιστορία και η όλη αντιμετώπισή της από το σκηνοθέτη ήταν λίγο "δήθεν", έμοιαζαν όλες οι καταστάσεις (one night stands, ναρκωτικά κι αλκοόλ, αμφισεξουαλικότητα, προσπάθεια επικοινωνίας σε ένα περιβάλλον αποστασιοποίησης) επιτηδευμένα cool!


Μπορεί να έχω μεγαλώσει αρκετά και να μη μπορώ να κάνω επαφή με emo μετεφηβικές καταστάσεις! Γεγονός όμως είναι ότι βαρέθηκα και δεν έβλεπα την ώρα να τελειώσει η ταινία αυτή. Ένιωθα ότι όλα όσα είχε να μου πει τα ήξερα πριν καν μιλήσει, ένιωθα μια προχειρότητα. Χειρότερα όμως απ' όλα ένιωθα ότι έχω να κάνω με άλλη μια αρπαχτή, με μια πλήρως αποτυχημένη εντέλει προσπάθεια να επικοινωνήσει ο σκηνοθέτης με ένα σινεφίλ (και πάντα απαιτητικό) κοινό.

Wendy and Lucy (2008) (5 1/2 στα 10)

Υπόθεση
Η Wendy παρέα με τη σκυλίτσα της τη Lucy θέλει να φτάσει στην Αλάσκα, αλλά έχει στη διάθεσή της λίγα λεφτά και οι κακοτυχίες δεν της λείπουν...

Αξιολόγηση
Χαμηλότονη (σε βαθμό να δυσκολεύεσαι να "ακούσεις" το κεντρικό νόημά της), αργόσυρτη (σε βαθμό να κινδυνεύεις να σε πάρει ο ύπνος μες στο σινεμά), αλλά από την άλλη ευαίσθητη και ανθρώπινη είναι η χαμηλού προϋπολογισμού ταινία της Kelly Reichardt που άρεσε ιδιαίτερα σε κριτικούς κινηματογράφου διεθνώς. Αν και στην ταινία δε γίνονται και πολλά πράγματα, το σενάριό της μπορεί να συνοψιστεί σε 3 γραμμές και σαφώς απουσιάζει η οποιαδήποτε κλιμάκωση, εντούτοις θέτει καίρια ζητήματα (όπως η μοναξιά, η αποξένωση και η δυσκολία της επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων - διόλου τυχαίο ότι η ταινία μιλά για τη φιλία ανθρώπου - σκύλου) και έχει μια πρωταγωνίστρια, τη Michelle Williams, η οποία πραγματικά θέτει στη διάθεση της σκηνοθέτιδός της όλο το μεγάλο της ταλέντο!

Ένα δραματικό road movie, σαφώς απαισιόδοξο και στενάχωρο, που δεν έχει να πει πολλά πράγματα αλλά είναι φτιαγμένο με αρκετή ευαισθησία και καταθέτει τίμια έναν κάποιο προβληματισμό για τις ανθρώπινες σχέσεις.

Πάπισσα Ιωάννα (2009) (4 στα 10)

Υπόθεση
Από μικρό παιδί η Ιωάννα έρχεται αντιμέτωπη με τον κοινωνικό περίγυρό της που δε θέλει μια γυναίκα όχι απλά να μορφωθεί αλλά να μάθει καν να διαβάζει, και σε πείσμα όλων μαθαίνει λατινικά και αρχαία ελληνικά και σπουδάζει σε καλή θεολογική σχολή. Ύστερα από μια μαζική σφαγή αμάχων στην οποία είναι η μοναδική επιζήσασα παίρνει το ρόλο του αδερφού της και αποφασίζει να ακολουθήσει ... την κλίση της ξεκινώντας ένα δρόμο που θα την οδηγήσει κατευθείαν στον παπικό θρόνο!

Αξιολόγηση
Ο θρύλος (;) της Πάπισσας Ιωάννας είναι μια ιστορία που παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον και ακόμα και σήμερα διχάζει τους αναλυτές το αν συνέβη πραγματικά, αν δηλαδή μια γυναίκα ανέβηκε στον παπικό θρόνο υποδυόμενη τον άνδρα, ή όλο αυτό είναι μια λαϊκή δοξασία που διαδόθηκε ως πιπεράτη σάτιρα απέναντι στην παπική εξουσία τα σκοτεινά χρόνια του μεσαίωνα. Βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα (όχι του Ροΐδη αλλά) της Donna Woolfolk Cross η ταινία -προϊόν φιλόδοξης παραγωγής ομολογουμένως- μας ταξιδεύει στα σκοτεινά χρόνια του μεσαίωνα όταν στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη ο χριστιανισμός ακόμα διαδιδόταν με τη βία και ο Πάπας είχε σημαντική πολιτική εξουσία.

Στο πρόσωπο της γερμανίδας Johanna Wokalek ο επίσης γερμανός σκηνοθέτης Sönke Wortmann κάνει μια θαυμάσια επιλογή για την πρωταγωνίστριά του. Η Wokalek με το ομορφάσχημο θλιμμένο πρόσωπο της σηκώνει μεγάλο βάρος της ταινίας στους ώμους της, παρουσιάζει την Πάπισσα Ιωάννα ως μια εξαιρετικά δυναμική και αποφασιστική γυναίκα και δίνει αρκετά καλά την πάλη της ανάμεσα στο ρόλο της γυναίκας και στο ρόλο του κληρικού! Αλλά όπως συμβαίνει πάντα ένας κούκος δε φέρνει την Άνοιξη ... έτσι και στην επιλογή της Wokalek, άντε και στη ορθή διαλογή των γεγονότων που έκανε ο σεναριογράφος αφήνοντας αρκετό υλικό του βιβλίο έξω από την ταινία, εξαντλούνται δυστυχώς τα θετικά στοιχεία της ταινίας.

Το Pope Joan αποτελεί μια συνολικά αδιάφορη ταινία παρά τις καλές προθέσεις της. Είναι φτωχό ως θέαμα (πχ οι σκηνές μάχης είναι πραγματικά κακές, τα σκηνικά στην παπική κατοικία θα μπορούσαν να ήταν καλύτερα) και ταυτόχρονα δεν καταφέρνει ο σκηνοθέτης να δώσει το δράμα της ηρωίδας με τέτοιο τρόπο ώστε να συγκινήσει τους θεατές. Γι' αυτό μάλλον ευθύνονται η (απλά διεκπεραιωτική έως τηλεοπτική) σκηνοθεσία, το ηλίθιο επεξηγηματικό voice over και η ανάπτυξη των χαρακτήρων της ταινίας, η οποία είναι εντελώς σχηματική και γεμάτη στερεότυπα (πχ. αγιοποίηση της Πάπισσας Ιωάννας και δαιμονοποίηση των εχθρών της). Σε αυτά θα πρέπει να προστεθεί το γεγονός ότι η μουσική είναι γενικά ανέμπνευστη και ο ρυθμός της ταινίας δε διατηρείται στο ίδιο επίπεδο από την αρχή ως το τέλος της.

Το συνολικό, εντέλει, αποτέλεσμα εμφανίζει την ταινία ως καρικατούρα του Braveheart, (ίσως να είμαι αυστηρός αλλά ένιωθα ότι όλα κάπου τα είχα ξαναδεί πολύ καλύτερα), ενώ γενικά η ταινία αποτελεί συμπαθητική επιλογή για τηλεόραση, αλλά δυστυχώς χάσιμο χρόνου και χρημάτων ως επιλογή για κινηματογραφική έξοδο!


ΥΓ. Μα καλά ποιος σκέφτηκε να δώσει στον John Goodman το ρόλο του πάπα τον οποίο διαδέχεται η Ιωάννα; Η πλέον ατυχής επιλογή! Προκαλούσε το γέλιο η όλη εμφάνισή του!

Ο παλαιστής (2008) (6 στα 10)

Υπόθεση
Ο Randy Robinson, γνωστός και ως "Κριός" ήταν διάσημος παλαιστής τη δεκαετία του 80. Όμως σήμερα είναι άνεργος και δεν μπορεί καλά καλά να πληρώσει το ενοίκιο στο τροχόσπιτο που μένει. Για να καλύψει τα προς το ζην τα σαββατοκύριακα συμμετέχει σε στημένους αγώνες πάλης.

Αξιολόγηση
Συγγραφέας που μεγαλώνοντας χάνει την έμπνευσή του, πρώην σέξι είδωλο μετρά τις ρυτίδες του, τενόρος που χάνει τη φωνή του, ολυμπιονίκης του στίβου που δεν μπορεί να τρέξει άλλο…! Πόσες και πόσες ταινίες μας έχουν διηγηθεί ιστορίες με ανθρώπους και τις ανασφάλειες με τις οποίες έχουν να αναμετρηθούν όταν δεν περνά πλέον η μπογιά τους, όταν τα φώτα της δημοσιότητας παύουν να τους λούζουν άπλετα! Είχα λοιπόν την ελπίδα ότι ο Darren Aronofsky, αυτός ο τόσο διεισδυτικός σκηνοθέτης θα δώσει κάτι καινούριο, θα υιοθετήσει μια απαλλαγμένη από κλισέ προσέγγιση στο θέμα. Μάταια! Ο Παλαιστής είναι φτιαγμένος από τα ίδια πολυφορεμένα υλικά και τα ίδια μελοδραματικά στερεότυπα!

Τι κι αν η ταινία αξιοποιεί στο έπακρο το εντυπωσιακό come-back του Μίκι Ρουρκ (ο οποίος μεταμορφωμένος, με εμφανή τα σημάδια των πλαστικών εγχειρήσεων, δεν υποδύεται απλά, αλλά με μια σπαραχτική ερμηνεία κυριολεκτικά γίνεται ο παλαιστής της ιστορίας)! Τι κι αν οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών είναι πολύ καλές, τι κι αν το soundtrack είναι εξαιρετικό! Όλα τα νοήματα μοιάζουν χιλιοειπωμένα, τα αδιέξοδα του πρωταγωνιστή και η διαχείρισή τους είναι άκρως προβλέψιμα, η ταινία συνολικά παρουσιάζει ελάχιστο ενδιαφέρον (εκτός του ότι έχει και ένα αργόσυρτο ρυθμό), και ξεχνιέται κατευθείαν με την έξοδο των θεατών από την αίθουσα! Συνολικά μοιάζει να είναι ένα project-διάλειμμα στην πολύ καλή σκηνοθετική πορεία του Αρονόφσκι (το χρυσό λιοντάρι στη Βενετία αν μη τι άλλο μοιάζει αξιοπερίεργο!)

Η πλεκτάνη (2008) (4 1/2 στα 10)

Υπόθεση
Έμπειρος Αμερικανός πράκτορας της CIA με δράση στο Ιράκ και στην Ιορδανία προσπαθεί να εντοπίσει και να συλλάβει ένα διαβόητο τρομοκράτη που ευθύνεται για πολύνεκρες βομβιστικές επιθέσεις στην Ευρώπη.

Αξιολόγηση
Ο σκηνοθέτης των θρυλικών Blade Runner, Thelma & Louise, Gladiator αλλά και του πολύ πρόσφατου και εξίσου καλού American Gangster, ο Ridley Scott, επιστρέφει με μια φιλόδοξη αλλά εντέλει αδιάφορη ταινιούλα, το Body of Lies. Λέω φιλόδοξη γιατί θίγει την αντιτρομοκρατική πολιτική των ΗΠΑ, τις συμμαχίες του διαβόλου, που κάνουν στη Μέση Ανατολή με ντόπιους δικτατορίσκους και πετρελαιάδες για να αντιμετωπίσουν τον "κοινό" εχθρό και κριτικάρει την άγνοια των Αμερικανών (πρακτόρων και εμμέσως και πολιτικών) για το ποιος είναι πράγματι ο εχθρός που έχουν να αντιμετωπίσουν και τα "όπλα" που αυτός ο εχθρός μετέρχεται για να πετύχει τους σκοπούς του (βλ. τη συζήτηση στην αρχή της ταινίας για τη σχέση της τεχνολογίας με το στόχο του εντοπισμού των ισλαμιστών τρομοκρατών).

Η φιλόδοξη όμως αυτή ταινία του Scott ακυρώνεται εξαιτίας του γεμάτο αφέλειες και αναληθοφάνειες σεναρίου (το οποίο βασίζεται βέβαια στο βιβλίο ενός αρθρογράφου της Washington Post, του David Ignatius) και της έμφασης που δίνει ο σκηνοθέτης στη δράση αντί στην ανάπτυξη των χαρακτήρων (ο γυναικείος χαρακτήρας παρότι καίριος δεν αναπτύσσεται καθόλου, ενώ ο ρόλος του πρωταγωνιστή που ενσαρκώνει ο Di Caprio είναι γεμάτος αντιφάσεις). Ο Scott εντέλει αποτυγχάνει να φωτίσει έστω και στο ελάχιστο τα αίτια που γεννούν την τρομοκρατία και καθιστούν την καταπολέμηση της από τους Αμερικανούς αναποτελεσματική. Η ανάλυσή του είναι άκρως επιφανειακή και δεν αποφεύγει να δεχτεί κριτική σε αυτό ακριβώς που κριτικάρει ο ίδιος, όταν βάζει τον πράκτορά του να έρχεται σε αντίθεση με τους μπουταλάδες ανυπόμονους Αμερικάνους που δεν κατανοούν τη διαφορά κουλτούρας των Αράβων με τους οποίους συνεργάζονται!

Αν παραμερίσεις όμως τις σεναριακές αφέλειες (πχ. ο εμπειρότατος πράκτορας που γνωρίζει φαρσί αραβικά και δρα χρόνια σε αραβικές χώρες αγνοεί ότι δεν μπορεί να ανταλλάξει χειραψία με ντόπια γυναίκα ή ο ίδιος αποφασίζει τελείως αδικαιολόγητα να διακινδυνεύσει κρατικά μυστικά και την ίδια την αποστολή του για μια γυναίκα που μόλις γνώρισε!) έχεις να κάνεις με μια άρτια σκηνοθετημένη περιπέτεια με καλές ερμηνείες κυρίως από Leonardo DiCaprio και Russell Crowe και με μια ταινία που αν μη τι άλλο σε ταξιδεύει σε ένα σωρό μέρη της Μέσης Ανατολής και σου χαρίζει δύο ώρες έντασης και αγωνίας! Εν ολίγοις το Body of Lies είναι μια "αμερικανιά", που κακώς παίρνει τον εαυτό της πολύ σοβαρά, αλλά είναι ό,τι πρέπει για βραδιά DVD με καλοβουτυρωμένο ποπ κορν και κρύα μπύρα!

Genova (2008) (5 στα 10)

Υπόθεση
Ένας καθηγητής πανεπιστημίου στην προσπάθεια του να αλλάξει παραστάσεις μετά το χαμό της συζύγου του σε αυτοκινητιστικό ατύχημα αποφασίζει να αλλάξει τόπο και χώρα διαμονής και να μετακομίσει στη Γένοβα της Ιταλίας παίρνοντας μαζί του τις δύο ανήλικες κόρες του.

Αξιολόγηση
Η νέα ταινία του κάνω-μία-ταινία-ανά-έτος Michael Winterbottom πραγματεύεται τη διαχείριση της απώλειας ενός αγαπημένου προσώπου μέσω της φυγής σε άλλο τόπο επισημαίνοντας (μάλλον σωστά) ότι τελικά δε ξεφεύγεις εύκολα από τα φαντάσματα που σε κυνηγούν! Όμως όταν έχεις ένα τόσο χιλιοειπωμένο θέμα τότε η δική σου προσέγγιση και ιστορία πρέπει να έχει να πει πράγματα, να δώσει καινούρια τροφή για σκέψη, να πάει λίγο παραπέρα την αποτύπωση των συναισθημάτων.

Η δημιουργία όμως του Winterbottom παραμένει αδιάφορη, παρότι τα υλικά του έχουν δυνατότητες και ο ίδιος είναι ένας αρκετά ταλαντούχος σκηνοθέτης (μου αρέσει η έμφασή του στα κοντινά πλάνα σε πρόσωπα)! Το τελικό αποτέλεσμα όμως ούτε ιδιαίτερα συγκινητικό είναι, ούτε προβληματίζει, ούτε χτίζει πάνω στις δικές σου απώλειες έτσι ώστε να ταυτίζεσαι αβίαστα με τους ήρωες και τα συναισθήματά τους.

Ο σκηνοθέτης ευτυχώς ξεφεύγει από την τουριστική απεικόνιση της πόλης της Γένοβας, ο φακός του μας ταξιδεύει στις παραλίες και στις εξοχές στα περίχωρα της πόλης, στα σκοτεινά δαιδαλώδη σοκάκια της παλιάς πόλης και μας παρουσιάζει μια Γένοβα, ξεπεσμένης ομορφιάς αρχόντισσα, που απεικονίζεται πότε ως μυστηριώδη και απειλητική, πότε ως ρομαντική και ερωτική. Τέλος ο Colin Firth κι εδώ παίζει το ρόλο που ξέρει πολύ καλά και τον κάνει ακόμα πιο σέξι: αυτό του αξιοπρεπούς τεθλιμμένου χήρου (στο Love Actually και στο Bridget Jones's Diary ήταν απλά τεθλιμμένος ζωντοχήρος!), ενώ η Catherine Keener είναι πολύ καλή στο ρόλο της καλλιεργημένης φίλης που θέλει να παρηγορήσει τον χήρο πατέρα φιλοδοξώντας φυσικά να αντικαταστήσει τη μητέρα των κοριτσιών.

Μπορείς καλύτερα, Michael Winterbottom!

Η αυγή της απόδρασης (2006) (5 στα 10)

Υπόθεση
Στα προεόρτια του πολέμου του Βιετνάμ ένας νεαρός πιλότος των ΗΠΑ συμμετέχει σε μια άκρως ριψοκίνδυνη μυστική αποστολή στο έδαφος του Λάος. Το αεροπλάνο του όμως καταρρίπτεται και αυτός συλλαμβάνεται και οδηγείται ως αιχμάλωτος σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης στη μέση της ζούγκλας.

Αξιολόγηση
Το Rescue Dawn είναι μια ταινία που βασίζεται στην πραγματική ιστορία του Αμερικανού γερμανικής καταγωγής Dieter Dengler, βετεράνου του Πολέμου του Βιετνάμ, και είχε γυριστεί προηγουμένως (το 1997) και ως ντοκιμαντέρ από τον ίδιο σκηνοθέτη, το Γερμανό Werner Herzog. Ενώ όμως η ιστορία είναι από μόνη της συγκλονιστική και αρκετή για να καθηλώσει τους θεατές εδώ ο σκηνοθέτης δεν τα καταφέρνει τόσο καλά ως προς την αξιοποίηση των δραματουργικών δυνατοτήτων της ταινίας και μοιάζει να προσεγγίζει τα συναισθήματα των ηρώων του με μια ψυχρή αποστασιοποίηση (χάριν της ρεαλιστικής απόδοσης της ιστορίας; λόγω της μεγάλης ηλικίας του σκηνοθέτη; μήπως επειδή δεν ήθελε να απέχει από το ύφος του ντοκιμαντέρ που ο ίδιος είχε σκηνοθετήσει;)

Έτσι το τελικό αποτέλεσμα είναι μια άνιση ταινία που ενώ παρακολουθείται με αγωνία σε στιγμές, από την άλλη οι χαρακτήρες του δεν αναπτύσσονται καθόλου ικανοποιητικά (ιδιαίτερα αυτοί των λοιπών κρατουμένων πλην του κεντρικού πρωταγωνιστή). Επίσης ο σκηνοθέτης της ταινίας δεν πείθει ιδιαίτερα αναφορικά με τις σχέσεις και τις συγκρούσεις μεταξύ των κρατουμένων, ενώ αφήνει αρκετά κενά στο σενάριο και στο φινάλε καταφεύγει σε εύκολους συναισθηματισμούς αλα Χόλιγουντ!

Η κύρια όμως αδυναμία της ταινίας είναι η διαρκής σχοινοβασία της μεταξύ ντοκιμαντέρ και μυθοπλαστικής δραματικής περιπέτειας! (Για παράδειγμα από τη μια η ταινία έχει σκηνοθετηθεί με έμφαση στη ρεαλιστική απόδοση των συνθηκών κράτησης και σκιαγράφηση των ντόπιων πληθυσμών, και δεν έχει ντυθεί καθόλου σχεδόν μουσικά, ενώ από την άλλη παρουσιάζει σειρά φανταστικών γεγονότων, συγκρούσεων ακόμα και παραισθήσεων στην προσπάθειά της να πετύχει τη συγκίνηση)

Χωρίς Ίχνη (2007) (5 στα 10)

Υπόθεση
Σε φτωχογειτονιά της Βοστόνης ένα κοριτσάκι, η τετράχρονη Αμάντα, εξαφανίζεται. Η ναρκομανής μητέρα της, ο θείος και η γυναίκα του ειδοποιούν την αστυνομία και τα media ενώ ταυτόχρονα προσφεύγουν στη βοήθεια ενός νεαρής ηλικίας ιδιωτικού ντετέκτιβ. Στην πορεία αναζήτησης του απαχθέντος κοριτσιού δυσάρεστες ανατροπές, κρυμμένα μυστικά και σκληρές αλήθειες έρχονται στην επιφάνεια.

Αξιολόγηση
Είναι πραγματικά πολύ δυσάρεστο να βλέπεις μια ταινία που έχει όλα τα συστατικά εκεί, αλλά το τελικό αποτέλεσμα να μην ικανοποιεί, σα μαγιονέζα που δε δένει! Τέτοια ταινία είναι και το Gone Baby Gone! Μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, κινηματογραφική μεταφορά ενός βιβλίου που έγραψε ο Dennis Lehane, συγγραφέας του εξαιρετικού Mystic River, αποδίδεται σε ένα σενάριο γεμάτο προβλήματα (η ταινία στη μέση της, πριν τις μεγάλες ανατροπές προς το τέλος της, "κάνει κοιλιά" για τουλάχιστον μισή ώρα, ενώ σε σημεία γίνεται αφόρητα κηρυγματική) και αδικείται από μια καθόλου εμπνευσμένη σκηνοθεσία. Ταυτόχρονα πολύ καλές ερμηνείες όπως αυτή του ντετέκτιβ, του Casey Affleck ή του Morgan Freeman συνυπάρχουν δίπλα σε άνευρες και ελάχιστα πειστικές ερμηνείες όπως αυτή της ναρκομανούς μητέρας και της συνεργάτη του ντετέκτιβ.

Ξέρω ότι σε πολλούς στην Αμερική άρεσε η ταινία (στους NY Times έγραψαν ότι επιδεικνύει ευαισθησία απέναντι στους κοινωνικά αποκλεισμένους και προσεγγίζει καλά το πρόβλημα των συνειδησιακών διλημμάτων όταν "η απόγνωση καταλήγει σε μηδενισμό") αλλά εμένα δε με έπεισε καθόλου. Και ενώ μου άρεσε που από περιπέτεια καταδιώξης (κυνήγι φαντασμάτων καλύτερα) στη στροφή του τέλους η ταινία έδειχνε να θέλει να πει κάτι βαθύτερο, να αναδείξει συγκεκριμένα ηθικά διλήμματα (που προφανώς αναδεικνύονταν με οξύτητα και στο βιβλίο) δεν το έκανε με τρόπο ικανό να με συγκινήσει ή έστω να με αναστατώσει για να πάρω θέση υπέρ της μίας ή της άλλης άποψης που αυτή παρουσιάζει.

Αμερική εναντίον Τζον Λέννον (2006) (5 στα 10)

Όχι πόλεμοι, όχι σύνορα, αλλά παγκόσμια ειρήνη; ... Εκείνος το φαντάστηκε!

Το US vs. John Lennon πρόκειται για ένα πολιτικό ντοκιμαντέρ το οποίο δίνει έμφαση στον ρόλο του τραγουδιστή των Beatles ως ακτιβιστή και κήρυκα της ειρήνης παγκοσμίως την ταραγμένη εποχή του πολέμου στο Βιετνάμ. Σκηνοθετημένο και γραμμένο από τον -ως επί το πλείστον δημιουργό τηλεοπτικών προγραμμάτων- David Leaf, το US vs. John Lennon παίρνει εξαρχής μια ξεκάθαρη θέση προσπαθώντας να τεκμηριώσει ότι ο John Lennon και η τεράστια επιρροή που ασκούσε εκείνη την εποχή ήταν άκρως ενοχλητική για την αμερικανική κυβέρνηση που προσπαθούσε με κάθε τρόπο να τον φιμώσει! ... Και τελικά το πέτυχε!

Η ταινία ακολουθώντας πιστά τη δομή ενός ντοκιμαντέρ συγκεντρώνει ένα πολύτιμο υλικό από συνεντεύξεις και δηλώσεις του ίδιου του Lennon αλλά και ανθρώπων που τον έζησαν ή έπαιξαν ρόλο στη ζωή του και για αυτό το λόγο είναι ιδιαίτερα χρήσιμη. Από την άλλη όμως γίνεται λιγάκι διδακτική σε πολλά σημεία της, ενώ δεν αποφεύγει την "αγιοποίηση". Βέβαια για να είμαι δίκαιος όταν το θέμα σου είναι ο Lennon, ο οποίος στη συλλογική μνήμη των ανθρώπων αυτού του πλανήτη είναι συνώνυμο των λέξεων "ακτιβισμός", "όραμα" και "ιδεαλισμός", η "αγιοποίηση" είναι κάτι εξαιρετικά δύσκολο να αποφευχθεί!

Και εδώ βρίσκεται η βασική μου ένσταση για αυτό το ντοκιμαντέρ. Ταπεινή μου άποψη είναι ότι η όλη διαχείριση του υλικού από τον David Leaf δε μαγεύει, δεν αποθεώνει τους θεατές, απλά διεκπεραιώνει τα σημαντικά πράγματα που έχει να δείξει. Όταν όμως κάνεις ταινία και στο επίκεντρό σου έχεις ένα John Lennon που ακόμα και τώρα συγκινεί κι εμπνέει τόσο πολύ και τόσους πολλούς, το λιγότερο που μπορεί να περιμένει κάποιος από σένα είναι να τον ταρακουνήσεις, να τον κάνεις να μην μπορεί να πάρει τα μάτια του από την οθόνη! Ε, ο σκηνοθέτης απλά δεν κάνει κάτι τέτοιο! Η γραμμική ιστορική περιγραφή που ακολουθεί κάνει το ντοκιμαντέρ του μάλλον βαρετό να το παρακολουθήσει κάποιος και σίγουρα προβλέψιμο στη δημιουργία των νοημάτων που προσπαθεί να περάσει στους θεατές.

Νομίζω ότι θα ήταν περισσότερο κατάλληλο για τηλεόραση, για θεματική βραδιά στυλ Κούλογλου, παρά για σινεμά.

Mala Noche (1985) (5 στα 10)

Το Mala Noche είναι η πρώτη ταινία που γύρισε ο Gus Van Sant! Υποθέτω ότι o ανοιχτά ομοφυλόφιλος αμερικανός σκηνοθέτης είχε στα χέρια του ένα αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα, του Walt Kurtis (φώτο δεξιά), το οποίο προφανώς τον συγκίνησε ιδιαίτερα, αλλά δεν είχε αρκετά λεφτά για να το αποδώσει κινηματογραφικά όπως θα ήθελε! Και τι έκανε λοιπόν; Έβαλε πολύ ψυχή, το γύρισε σε ασπρόμαυρο για να δώσει μια ρετρό ατμόσφαιρα και να παίζει καλύτερα με τις σκιές και το φως, και γενικά χρησιμοποίησε κάθε διαθέσιμο εύρημα που δεν του κοστίσε τίποτα! Υπέροχη μουσική και φωτογραφία, κοντινά πλάνα στα πρόσωπα και τα αντικείμενα συνέθεσαν μια όμορφη ατμόσφαιρα και προσέδωσαν στο έργο μια αυξημένη καλλιτεχνική αξία δεδομένων και των δυσκολιών και του χαμηλού προϋπολογισμού του.

Ερώτηση κρίσεως: κατάφερε ο σκηνοθέτης να κάνει κάτι που να συγκινεί κι άλλους πολλούς εκτός από τον ίδιο; Όχι ιδιαίτερα... Καλές οι προθέσεις του, όμορφο το θέμα του, αλλά δε με πήγαν πουθενά οι αργοί ρυθμοί της ταινίας και τη βρήκα μάλλον άνιση, να ισορροπεί λίγο άτσαλα ανάμεσα στο gay movie και τις κακοτοπιές της μετανάστευσης και τη ματαιότητα της ζωής. Εντέλει αδιάφορα βγήκα από την αίθουσα χωρίς να με cineπάρει η ταινία, αλλά και χωρίς να βρίσω γιατί έχασα την ώρα μου.

Ενώ προσπάθησε -και εν μέρει πέτυχε- ο σκηνοθέτης να κάνει ένα ουσιαστικό σχόλιο στη μετανάστευση και στη σπατάλη της νιότης στο παιχνίδι της αναζήτησης μιας καλύτερης ζωής δεν επικέντρωσε καθόλου στην ανάδειξη των Μεξικανών πρωταγωνιστών του. Αντίθετα τον αφηγητή και πρωταγωνιστή της ιστορίας του τον φώτισε εξαιρετικά και μας έδωσε με πολύ όμορφο τρόπο τα κλειδιά για να μπούμε στον ψυχικό του κόσμο, ένα κόσμο παρωδικά τυφλωμένο από έρωτα για το νεαρό μεξικανό μετανάστη.

Υ.Γ. Μπορώ πολλά να συγχωρήσω ελέω low budget στο Gus Van Sant, αλλά ο Μεξικανός ήταν πολύ κακός ηθοποιός!

Das Fräulein (2006) (5 στα 10)

Ταινία με αφαιρετική -καθόλου φλύαρη ή δήθεν- ματιά για τα τραύματα του πολέμου, τραύματα που κουβαλάνε οι πολίτες της Πρώην Γιουγκοσλαβίας, μιας πρώην χώρας που (όπως λέει με ύφος απροσδιόριστο αλλά μάλλον ενοχλημένο η Βόσνια νεαρά προς τη Σέρβα πρωταγωνίστρια) δε την αποκαλεί κανείς έτσι πλέον! Για το τι συνέβη δε σε αυτό το πρώην ομονσπονδιακό κράτος δεν είναι εύκολο να συζητήσουν με ψυχραιμία και απόσταση οι πρώην πολίτες του ακόμα κι όταν βρίσκονται χιλιόμετρα μακρυά από τα συντρίμια του και διαλέγουν να επικοινωνήσουν σε μια ουδέτερη γλώσσα όπως τα γερμανικά!

Το Φροϊλάϊν είναι το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Ελβετής Αντρέα Στάκα το οποίο βραβεύτηκε στο διεθνές Φεστιβάλ του Λοκάρνο. Μπορεί όμως μια ελβετή, πολίτης χώρας ευημερούσας να καταλάβει τη βαλκανική τρέλα; Ή μήπως τη σχολιάζει αφ' υψηλού δεδομένου ότι η πολεθνική Ελβετία μια χαρά συνυπάρχει ενώ οι Βόσνιοι και Κροάτες δεν μπορούν να αποδεχτούν καν το γεγονός ότι η γλώσσα τους είναι σερβικά και προσπαθούν να την αλλάξουν με τεχνητό τρόπο;!!! Δεν ξέρω... πάντως γεγονός είναι ότι η πρωτοεμφανιζόμενη σκηνοθέτης της ταινίας αποσπά καλές ερμηνείες από τους πρωταγωνιστές της. Επίσης γεγονός είναι ότι από την ταινία της Στάκα απουσιάζει κάθε συναισθηματική κορύφωση, είναι φτωχή σε συγκρούσεις και διλήμματα και δεν κατορθώνει να σε κάνει να ταυτιστείς με κανέναν από τους ήρωες της και το δράμα τους!

Βγαίνοντας από την αίθουσα είχα διάχυτη την αίσθηση της μη πληρότητας, του "κάτι θέλει να πει η ταινία" αλλά θα μπορούσε και καλύτερα (αλλά εντάξει μωρέ, καλά τα κατάφερε για πρώτη φορά η σκηνοθέτης). Μου έδωσε εντούτοις τροφή για σκέψη πάνω σε ένα θέμα που μοιάζει ούτως ή άλλως (από μόνο του) ανεξάντλητο (αχ, γιατί οι άνθρωποι επιλέγουν ξαφνικά τη μη συνύπαρξη, διαλέγουν να σκοτώνονται, όλα θέμα ταυτότητας είναι ή μήπως δεν καταλαβαίνω κάτι;), αλλά η ταινία μην έχοντάς με "κουνήσει από το κάθισμά μου" ή έστω αμυδρά βάλει στον κόσμο της, δεν είχα μηδέ έχω καμμία διάθεση να τη συζητήσω περαιτέρω!