The Grey (2012) (9 στα 10)

Υπόθεση
Όταν το αεροπλάνο τους πέφτει σε δάσος κάπου στην Αλάσκα, οι ελάχιστοι επιζώντες αρχίζουν ένα αγωνιώδες οδοιπορικό να ξεφύγουν από τους ιδιαίτερα απειλητικούς γκρίζους λύκους της περιοχής.

Αξιολόγηση
Ο αγώνας για την επιβίωση είναι αδιάκοπος και συχνά ωμός. Επιβιώνει ο πιο δυνατός, αυτός με τις μεγαλύτερες σωματικές αντοχές και τα περισσότερα ψυχολογικά αποθέματα, αυτός που έχει τις αισθήσεις του διαρκώς οξυμένες, που προχωρά μπροστά και δε σταματά να ξαποστάσει στιγμή. Εφόσον μάλιστα Θεός δεν υπάρχει, κλειδί της επιβίωσής μας είναι η τιθάσευση που επιτυγχάνουμε στα ένστικτά μας, όπως εν προκειμένω στο φόβο! Αυτό είναι το φιλοσοφικό μήνυμα της κατά τα άλλα καλοκουρδισμένης περιπέτειας The Grey σε σκηνοθεσία του Joe Carnahan (και σε παραγωγή μεταξύ άλλων και του Ridley Scott). Το μήνυμά της επίσης συμπυκνώνεται άριστα στο ποίημα που θυμάται ο πρωταγωνιστής της από τα παιδικά του χρόνια ("Once more into the fray. Into the last good fight I'll ever know. Live and die on this day. Live and die on this day.")

Η ταινία παρότι δεν στερείται ηχητικών και οπτικών εφέ, είναι εντούτοις ό,τι πιο ρεαλιστικό έχετε δει σε χολυγουντιανή περιπέτεια, γυρισμένη υπό ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες (χιονοθύελλα και θερμοκρασίες που έφταναν και το -40!) και με εξαιρετικά προσεγμένη φωτογραφία, που εντυπωσιάζει! Διαθέτει εξαιρετικό ρυθμό, πολλές εκπλήξεις, μπόλικες αληθοφανείς σκηνές βίας (προσωπικά μου αρέσουν πολύ, αλλά αν είστε ευαίσθητοι στη θέαση της βίας, αποφύγετε αυτή την ταινία) και σταθερό ως το τέλος σασπένς!


Μια εναλλακτική περιπέτεια, αγωνιώδης αλλά και με πινελιές υπαρξιακής αναζήτησης, με σκηνές εντυπωσιακές και έναν πρωταγωνιστή, το Liam Neeson, σε έναν από τους πιο δυνατούς ρόλους της καριέρας του. Συνολικά ό,τι πρέπει για το αντρικό κοινό, απευθύνεται εξίσου σε φίλους των blockbuster και σε σινεφίλ!

Εξαιρετικά δυνατά και απίστευτα κοντά (2011) (7 στα 10)

Υπόθεση
Ένα χρόνο μετά το θάνατο του πατέρα του στους δίδυμους πύργους, ο μικρός Oscar βρίσκει ένα κλειδί κρυμμένο στα πράγματα του πατέρα του και αρχίζει ένα οδοιπορικό στη Νέα Υόρκη για να μάθει σε ποιον ανήκει το κλειδί και τι ανοίγει.

Αξιολόγηση
Όταν ο αρχαίος τραγικός ποιητής Φρύνιχος παρουσίασε στους Αθηναίους την τραγωδία του "Μιλήτου Άλωσις" που είχε στο επίκεντρο της ιστορίας της την καταστροφή της Μιλήτου από τους Πέρσες, η συναισθηματική φόρτιση των θεατών ήταν τόσο μεγάλη, που ο τραγωδός τιμωρήθηκε με μεγάλο πρόστιμο επειδή θύμισε στους Αθηναίους "οικεία κακά". Μάλλον ο Stephen Daldry δεν γνωρίζει αυτή την ιστορία, της πρώτης δηλ. γνωστής περίπτωσης λογοκρισίας στο θέατρο, γι' αυτό και αποφάσισε ότι πρέπει να θυμίσει στους συμπατριώτες του την (καταγεγραμμένη στο συλλογικό ασυνείδητο κάθε Αμερικανού πολίτη) ανείπωτη καταστροφή της 11ης Σεπτεμβρίου και μάλιστα να την εκμεταλλευτεί δραματουργικά σε τέτοιο βαθμό που πραγματικά δυσκολεύεσαι να κρατηθείς και να μην ξεσπάσεις σε λυγμούς!


Με δύναμή του μια εξαιρετική ιστορία που παρακολουθείται με έντονο ενδιαφέρον από την αρχή ως το τέλος και έναν μικρό πρωταγωνιστή-πραγματική αποκάλυψη, ο σκηνοθέτης του Billy Elliot, του Σφραγισμένα Χείλη και του αριστουργήματος The Hours ξέρει πολύ καλά πως να δομήσει την ιστορία του και πως να σκιαγραφήσει τους ήρωές του έτσι ώστε να τους δώσει σάρκα και οστά, και να μας προκαλέσει συγκίνηση κάνοντας μας να ταυτιστούμε εύκολα με το δράμα τους. Μοναδική μου ένσταση είναι ότι το παρακάνει με τους δραματικούς τόνους και από ένα σημείο και μετά νιώθεις ως θεατής κάπως σαν να "σου εκβιάζει το δάκρυ"! Επίσης, δυσκολεύομαι να καταλάβω πως η απόφαση του σκηνοθέτη να δείξει να πέφτουν άνθρωποι από τους δίδυμους πύργους υπηρετεί το καλλιτεχνικό όραμά του! Παρότι όλοι είχαμε δει στις ειδήσεις αυτή τη συγκεκριμένη σκηνή, με ξένισε ιδιαίτερα όταν την είδα στην ταινία.

5 χρόνια cineparmenos!

Αγαπητοί αναγνώστες αυτού του κινηματογραφικού blog, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης πέντε χρόνων "ζωής" του cineparmenos επιτρέψτε μου να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου μαζί σας!

Όταν ξεκίνησα αυτό το blog ήθελα κάπως να εκφράσω την αγάπη μου για το σινεμά και να καταθέσω τη δική μου ματιά πάνω στις ταινίες. Για να είμαι ειλικρινής, ήθελα το blog αυτό να έχει πρωταγωνιστή, εκτός από τις ταινίες και τα cineσθήματα που μου προκαλούσαν, εμένα και τα κινηματογραφικά μου γούστα. "Σινελαγνεία" ανάμικτη με μπόλικη ματαιοδοξία δηλαδή! Στην πορεία διαπίστωσα ότι άρχισα να διαμορφώνω συγκεκριμένο στυλ γραφής και να ακολουθώ άθελά ή ηθελημένα κάποια δομή στις κριτικές μου καθώς και κάποιους άγραφους κανόνες στην επικοινωνία των σκέψεών μου για τις ταινίες προς εσάς.

Τον τελευταίο χρόνο αισθάνομαι ότι η ματαιοδοξία μου έχει ικανοποιηθεί και το κάπως προσωποπαγές στυλ αυτού του blog με έχει κουράσει. Γι'αυτό σκοπεύω να κάνω αλλαγές και θα εκτιμούσα ιδιαίτερα τις παρατηρήσεις σας. Παρόλο όμως που το περιτύλιγμα θα αλλάξει, ο ενθουσιασμός μου για τις ταινίες, καθώς κι η χαρακτηριστική ευκολία μου στο να βάζω σχετικά υψηλούς βαθμούς σίγουρα θα παραμείνουν!

Όταν ξεκίνησα αυτό το blog, αρχές Μαρτίου του 2007, ήμουν ένας άνεργος φοιτητής που έγραφε το διδακτορικό του και ζούσε (χάρη σε μια υποτροφία) σε ένα διαμέρισμα στα Εξάρχεια γεμάτο ζωή και συζητήσεις για ταινίες! Τον τελευταίο καιρό τα πράγματα άλλαξαν λόγω της κρίσης, άφησα τη δουλειά και τη ζωή μου στην Αθηνα και ζω πλέον στο εξωτερικό, εκεί που χτυπά η καρδιά της Ευρώπης, στις Βρυξέλλες. Εκεί ο europanos είναι στο στοιχείο του, ο cineparmenos όμως δυσκολεύεται γιατί δε βρίσκει εύκολα τις ευρωπαϊκές ταινίες που είχε συνηθίσει στην Αθήνα ενώ τα γαλλικά του είναι ακόμα φτωχά για να τα καταφέρει με τους υπότιτλους στις ασιατικές παραγωγές.

Σε κάθε περίπτωση επιδίωξή μου είναι αυτό το blog να συνεχίσει να υπάρχει, αν και μάλλον θα είναι δύσκολο να παρακολουθεί τους κινηματογραφικούς ρυθμούς της Αθήνας!


Σας ευχαριστώ όλες κι όλους που είστε συγκοινωνοί της αγάπης μου για το σινεμά! Τα σχόλια και οι παρατηρήσεις σας είναι πάντα ευπρόσδεκτα ακόμα κι αν δύσκολα βρίσκω χρόνο να απαντάω σε αυτά! Εύχομαι να γιορτάσουμε μαζί εδώ και τα 10 χρόνια αυτού του blog!

Πάνος Σταμούλης

Hugo (2011) (6 στα 10)

Υπόθεση
Στο Παρίσι των αρχών του 1930 ένα μικρό αγόρι, ορφανό κι από τους δύο γονείς, κατοικεί με το μέθυσο θείο του σε διαμέρισμα μέσα στο σιδηροδρομικό σταθμό του Παρισιού και είναι επιφορτισμένοι με τη συντήρηση των ρολογιών του σταθμού. Όταν ο θείος του εξαφανίζεται ο μικρός προσπαθεί να μη συλληφθεί και παραδοθεί από το φύλακα του σταθμού σε ορφανοτροφείο.

Αξιολόγηση
Παραμυθένια ατμόσφαιρα που θυμίζει Tim Burton (αν και δεν έχει τίποτα από το gothic μεγαλείο των ταινιών του τελευταίου), υποδειγματική σκηνοθεσία, γρήγοροι ρυθμοί, ένα αρκετά καλό casting, φωτογραφία και μουσική είναι μερικά από τα δυνατά χαρτιά της πρώτης "οικογενειακής" ταινίας του Martin Scorsese. Το Hugo φαίνεται να έχει φτιαχτεί ακολουθώντας πιστά μια συνταγή με κατατρεγμένους ήρωες που δοκιμάζονται, εγκαταλειμμένοι από Θεους κι ανθρώπους, που βρίσκουν συμμάχους εκεί που δεν το περιμένουν, και που προσπαθούν να επιλύσουν ένα μυστήριο το οποίο μοιάζει ικανό να δώσει νόημα στη ζωή τους! Όμως, ακολουθώντας αυτή τη συνταγή, κάπου η ταινία φαίνεται να χάνει την "ψυχή" της!

Το νέο πόνημα του Scorsese δηλαδή είναι φτιαγμένο με τέτοιο τρόπο ώστε να συγκινήσει τους θεατές με ένα ανώδυνο συναισθηματικά και όσο το δυνατόν διασκεδαστικότερο τρόπο, αλλά δεν τους κάνει σοφότερους, πιο πλήρεις, στέκεται στο όμορφο περιτύλιγμα, ξεχνώντας την ουσία. Το μόνο στοιχείο στην ταινία που γοητεύει τους πιο απαιτητικούς θεατές είναι η συγκινητική εκδήλωση της αγάπης του σκηνοθέτη για τον κινηματογράφο καθώς και οι διδακτικές αναφορές του στα πρώτα βήματα του σινεμά καθώς και στο ονειρικό έργο του Georges Méliès, ενός από τους πατέρες του παγκόσμιου κινηματογράφου!


Αν θέλετε να δείτε κάτι ανάλαφρο και διασκεδαστικό με τα παιδιά σας, το Hugo είναι μια ασφαλής επιλογή! Αν μάλιστα επιλέξετε να το δείτε και σε 3D σίγουρα δεν θα χάσετε! Οι φίλοι, όμως, του Martin Scorsese μην παρασυρθείτε από τις διθυραμβικές κριτικές, κυρίως στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, που κάνουν λόγο για μια από τις καλύτερες ταινίες του σκηνοθέτη! Μια από τις πιο ανάλαφρες και χαριτωμένες σαφώς, επίσης όμως κι από τις πιο αδιάφορες!

Shame (2011) (9 στα 10)

Υπόθεση
Ο Brandon ζει στη Νέα Υόρκη και είναι μεγαλοστέλεχος σε επιχείρηση. Είναι εσωστρεφής και προτιμά το αγοραίο σεξ από τη δέσμευση μιας σχέσης. Όταν στο διαμέρισμά του εγκαθίσταται απροσδόκητα η αδερφή του, που είναι αρκετά διαφορετική από αυτόν, η φαινομενική ηρεμία της ζωής του διαταράσσεται κι ο ίδιος έρχεται σε επαφή με τους εσωτερικούς του δαίμονες.

Αξιολόγηση
Στη δεύτερη ταινία του μετά το Hunger ο Steve McQueen καταπιάνεται με την αποξένωση και το σύγχρονο τρόπο ζωής μας, ιδιαίτερα των ανθρώπων της γενιάς των 30+, τοποθετώντας την ιστορία του σε μεγαλούπολη (Νέα Υόρκη), εκεί που δεν είναι δύσκολο να υποθέσεις ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι δύσκολες και χωρίς ιδιαίτερο συναισθηματικό υπόβαθρο, ενώ το σεξ εύκολο και παντού, χωρίς όμως διάθεση να μοιραστείς πράγματα παρά τη σωματική επαφή και γύμνια. Με άλλα λόγια το Shame είναι μια ταινία με πολύ γυμνό αλλά διάχυτη ψυχρότητα και ανύπαρκτο ερωτισμό, με σκηνές σεξ να προκαλούν θλίψη και αρνητικά συναισθήματα στους θεατές!

Ο ήρωας του McQueen βλέπει το σεξ ως εκτόνωση και στιγμιαία διαφυγή από τα συναισθηματικά του αδιέξοδα, δεν θέλει σχέση, φοβάται τη δέσμευση, τρέμει την ιδέα που κάποια γυναίκα θα απαιτεί από αυτόν επικοινωνία και εξωτερίκευση συναισθημάτων. Ταυτόχρονα όλο το είναι του, το μελαγχολικό του βλέμμα, οι σιωπές του, μαρτυρούν ότι θα ήθελε να είναι διαφορετικός αλλά όταν προσπαθεί να φερθεί "φυσιολογικά", τον βλέπεις να καταρρέει εύκολα μπροστά στους φόβους του!


Η σχέση με την αδερφή του και η αντιπαράθεση των δύο είναι το πλέον γοητευτικό στοιχείο στην ταινία! Ο McQueen χρησιμοποιεί το έντονα αντιθετικό δίπολο συμπεριφοράς που σχηματίζεται μεταξύ των δύο αδερφών για να φέρει σε πρώτο πλάνο το θέμα που τον "καίει" να σχολιάσει: 1. την αποξένωση του κεντρικού ήρωα από τους συνανθρώπους του, την αποξένωση κατ' επέκταση του σύγχρονου ανθρώπου που κλεισμένος στον κόσμο του αδυνατεί να ακούσει πολλές φορές τις κραυγές αγωνίας ακόμα και των πιο δικών του ανθρώπων και 2. την εσωτερική αποξένωση, την αδυναμία δηλαδή του ανθρώπου να έρθει σε επαφή με τα θέλω του, να καταλάβει τον εαυτό και τις αδυναμίες του και να αυτογιατρευτεί! Μάλιστα ο σκηνοθέτης μέσω της σχέσης του πρωταγωνιστή με την αδερφή του δείχνει να πιστεύει ότι ακόμα και οι άνθρωποι που συναισθηματικά είναι εξωστρεφείς και έχουν διάθεση να μοιραστούν πράγματα μπορεί να είναι δυστυχισμένοι εξίσου με τους ανθρώπους που είναι κλεισμένοι στον εαυτό τους και συναισθηματικά αποστασιοποιημένοι.

Μια δύσκολη ταινία, δύο εξαιρετικοί πρωταγωνιστές, "μάρτυρες" και θύματα μιας δυστυχισμένης ζωής, το κέλυφος της οποίας αδυνατούν να σπάσουν, πολλά κενά στο παζλ της ιστορίας, που όμως δεν κάνουν δύσκολη την παρακολούθησή της, αντίθετα προσθέτουν στη γοητεία της! Shame πραγματικά στους αληθινούς σινεφίλ να χάσουν αυτή την ταινία! Shame και για το γεγονός ότι αγνοήθηκε ο Michael Fassbender από τις υποψηφιότητες για τα βραβεία Όσκαρ!

Martha Marcy May Marlene (2011) (9 στα 10)

Υπόθεση
Ύστερα από δύο χρόνια παραμονής σε μια χιπικοθρησκευτική σέκτα-οικογένεια, η Martha ένα πρωί δραπετεύει και επικοινωνεί με την αδερφή της, στην οποία όμως δε λέει λέξη για όσα έζησε και τα οποία ακόμα δυστυχώς την κατατρέχουν!

Αξιολόγηση
Martha Marcy May Marlene, ή αλλιώς όταν ο ρεαλισμός του ανεξάρτητου αμερικανικού κινηματογράφου (τύπου Στην Καρδιά του Χειμώνα και Frozen River) συναντούν το "ενοχλητικό" σινεμά του Michael Haneke! Η ταινία του πρωτοεμφανιζόμενου Sean Durkin επικεντρώνει στο θέμα της ελεύθερης επιλογής και ανάπτυξης της προσωπικότητάς μας διηγούμενη την ιστορία μιας κοπέλας που έχασε το δρόμο της, παγιδεύτηκε σε μια ζωή που νόμιζε ότι θα την κάλυπτε συναισθηματικά για να ανακαλύψει ότι εξαναγκάστηκε τελικά σε πράξεις και καταστάσεις από τις οποίες δύσκολα τώρα μπορεί να ξεφύγει και οι οποίες θα την κυνηγούν για πάντα είτε με τη μορφή Ερινύων είτε με τη μορφή παράνοιας είτε όμως και με τη μορφή υπαρκτής απειλής για τη σωματική ακεραιότητά της!

Η ταινία ξεκινάει ως δραματική και στις τελευταίες στροφές της, ακριβώς στην κορύφωσή της, καταλήγει σε αγωνιώδες θρίλερ. Ο Durkin μέσω διαρκών flash back στο πρόσφατο παρελθόν της κεντρικής ηρωίδας του, μας αποκαλύπτει κλιμακωτά τις δύσκολες καταστάσεις, που αυτή αντιμετώπισε, προσπαθώντας έτσι να φωτίσει πτυχές του χαρακτήρα της και να εξηγήσει τη "διαφορετική" συμπεριφορά της.

Η ταινία μέσω μιας ενδιαφέρουσας αντίθεσης που φέρνει στο επίκεντρό της ο σκηνοθέτης, μιας αντίθεσης μεταξύ συμβατικής και αντισυμβατικής-παραβατικής ζωής, θίγει το ζήτημα της σύγκρουσης των ηθικών και πολιτισμικών αξιών που συνυπάρχουν στα πλαίσια μιας κοινωνίας, ενώ σχολιάζει (στην αρχή πιο αποστασιοποιημένα, στη συνέχεια παίρνοντας ξεκάθαρη θέση) τι συνιστά "φυσιολογικό" και τι όχι. Κάποιος ενδεχομένως να παρατηρήσει ότι η αξία της απόκτησης καταναλωτικών αγαθών, που είναι κρατούσα αξία στην αμερικανική κοινωνία, μοιάζει να αμφισβητείται στην ταινία. Προσωπικά συνήγαγα το ακριβώς αντίθετο συμπέρασμα, δηλαδή ότι είναι σύμπτωμα παράνοιας και σαφούς αντικοινωνικής συμπεριφοράς να προσπαθείς να πας κόντρα στο ρεύμα, να ζεις απομονωμένος και σε παράλληλο αξιακό σύστημα εκμεταλλευόμενος την ελευθερία παρέκκλισης από τους κανόνες του κρατούντος συστήματος.


Μια ταινία αυστηρά για εκπαιδευμένο σινεφίλ κοινό (το τονίζω για να μην υπάρξει η παραμικρή παρανόηση!), το Martha Marcy May Marlene μας συστήνει μια πολλά υποσχόμενη νέα ηθοποιό, την πανέμορφη Elizabeth Olsen, και μας αναστατώνει καλώντας μας να στοχαστούμε πάνω στα διλήμματα που θέτει. Καθηλωτικό, δυνατό, και όταν το σκέφτεσαι εκτός της κινηματογραφικής αίθουσας αυθεντικά ανατριχιαστικό!