Soul Kitchen (2009) (8 στα 10)

Υπόθεση

Όταν ο Ζίνο, ένας Γερμανός ελληνικής καταγωγής ιδιοκτήτης εστιατορίου προσλαμβάνει έναν ταλαντούχο αλλά κάπως αντισυμβατικό σεφ η ζωή του μαγαζιού του αλλά και του ιδίου αλλάζει ριζικά.

Αξιολόγηση
Soul Kitchen, όπως λέμε τροφή για την ψυχή! Η νέα ταινία του Γερμανού τουρκικής καταγωγής Fatih Akin είναι κωμωδία (μετά από τόσα δράματα μάλλον καιρός ήτανε!) και διαθέτει μια μεγάλη ελληνική ψυχή στον πυρήνα της! Μια ψυχή, που γνωρίζει καλά τη συνταγή της ζωής: να ψάχνεις πάντα να κάνεις τη διαφορά, να μην πτοείσαι από τις δυσκολίες και όταν φτάσεις κοντά στο "θάνατο", να σαι σίγουρος πως αν το παλέψεις εκεί κοντά βρίσκεται κι η ανάσταση!

Αν και δεν είναι ξεκαρδιστική η κωμωδία του Akin (σε δυο τρεις στιγμές μόνο γελάς) έχει πολύ ωραίες (ιλαροτραγικές) καταστάσεις και μια άρτια δομημένη ιστορία να διηγηθεί. Ο Akin χρησιμοποιεί τον Αδάμ Μπουσδούκο, έναν Έλληνα φίλο και συμμαθητή του, ως κεντρικό πρωταγωνιστή του (μαζί υπογράφουν το σενάριο της ταινίας), που είναι πολύ καλός και μοιάζει σα να υποδύεται τον εαυτό του, ενώ ο σούπερσταρ Moritz Bleibtreu παίζει τον ανεπρόκοπο και αυτοκαταστροφικό (αλλά κατά βάθος καλό παιδί) αδερφό του!


Παρόλο που θα περίμενα περισσότερες αναφορές στην κουζίνα και στα συστατικά των φαγητών που κάνουν τη διαφορά στη ζωή (ίσως όμως είμαι επηρεασμένος από την Πολιτική Κουζίνα), οφείλω να πω ότι με αποζημίωσε η εξαιρετική funky διάθεση του σκηνοθέτη και η επιλογή των ελληνικών τραγουδιών με τις πειραγμένες ενορχηστρώσεις τους. Γενικά όλη η ταινία μοιάζει ένα project που το φτιάξανε φίλοι με πολύ μεράκι και άγχος να αρέσει σε όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο εκεί έξω! Στους Έλληνες πάντως το Soul Kitchen θα αρέσει, γιατί θα δουν πολλά στοιχεία του εαυτού τους (η ανοργανωσιά, η τρέλα, το απρόβλεπτο, η αυτοκαταστροφικότητα της φυλής μας αλλά και η τόσο ωραία ιδιότητά της να αναγεννάται από τις στάχτες της) να παρουσιάζονται με θετικό τρόπο!

Μια κάποια εκπαίδευση (2009) (7 στα 10)

Χάρμα οφθαλμών και μεγάλο ταλέντο η Carey Mulligan

Δεν μπορείς πραγματικά να πάρεις τα μάτια σου από πάνω της!

Υπόθεση
Στο Λονδίνο τη δεκαετία του 60 η Jenny, μαθήτρια Λυκείου, γνωρίζει τον David, που έχει τα διπλά της χρόνια και μεταξύ τους αναπτύσσεται ένα ειδύλλιο που θα τη θέσει ενώπιον δύσκολων διλημμάτων για τη ζωή της μετά το σχολείο.

Αξιολόγηση
Βλέποντας (μήνες πριν) το An education αναρωτιόμουνα τι μπορεί να κάνει μια ταινία, που διηγείται μια τόσο κοινότοπη ιστορία και δεν έχει να πει και πολλά καινούργια πράγματα πάνω στο θέμα της ενηλικίωσης στο οποίο επικεντρώνει, μια πραγματικά όμορφη κινηματογραφική εμπειρία; Είναι μήπως οι άρτιες ερμηνείες των πρωταγωνιστών της; Ίσως! Πραγματικά η πρωταγωνίστρια και ο πατέρας της που τους υποδύονται αντίστοιχα η Carey Mulligan και ο Alfred Molina είναι αναμφίβολα εξαιρετικοί. Αλλά σχεδόν πάντα (με τη λαμπρή ίσως εξαίρεση της Μέριλ Στριπ που μια αδιάφορη ταινία την κάνει αξιοπρόσεχτη!) οι ηθοποιοί δεν κάνουν την ταινία!

Είναι τότε μήπως το σενάριο; Χμμ… μάλλον όχι. Το σενάριο του (συγγραφέα) Nick Hornby παρότι είναι καλογραμμένο και σμιλεύει πολύ ικανοποιητικά τους χαρακτήρες των ηρώων του, δεν εμπεριέχει εντούτοις κάτι μη αναμενόμενο! Αντίθετα η εξέλιξη της πλοκής της ταινίας είναι προβλέψιμη. Ε τότε, τι είναι και δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από την οθόνη και τόσοι και τόσοι κριτικοί στον πλανήτη εκθειάζουν αυτή την ταινία;!

Η ατμόσφαιρα, φίλες και φίλοι! Αν κάνει κάτι το An Education μια πολύ ευχάριστη στην παρακολούθησή της και ξεχωριστή συνολικά ταινία, αυτό είναι η στιβαρή σκηνοθεσία της Δανής Lone Scherfig, η υπέροχη φωτογραφία της και μια υπέροχα παλαιομοδίτικη και με σωστές δόσεις ρομαντική και αυστηρή βρετανική ατμόσφαιρά των 60ies! Είναι εκπληκτικό, φίλες και φίλοι, το πόσο πολύ μπαίνεις στην ταινία, πόσο πολύ ταυτίζεσαι με τους ήρωές της και πόσο εντέλει νιώθεις ότι βλέπεις κάτι ιδιαίτερα καλοφτιαγμένο! Αυτό είναι το απλό μυστικό του An education. Διηγείται μια ιστορία καλά, έχει καλό ρυθμό και δε γίνεται ούτε διδακτική ούτε μελοδραματική παρότι εύκολα θα μπορούσε να πέσει στην παγίδα!

Welcome (2009) (9 στα 10)

Εισαγωγή
Θυμάστε την περσινή ταινία του Κώστα Γαβρά, το Παράδεισος στη Δύση; Που έδειχνε τις περιπέτειες ενός δύσμοιρου λαθρομετανάστη που έκανε τα πάντα να φτάσει στο Παρίσι; Σε αυτήν την ταινία ο μεγάλος Έλληνας σκηνοθέτης παρότι δεν ωραιοποιούσε επ’ουδενί καταστάσεις, εντούτοις χρησιμοποιούσε το χιούμορ και το σαρκασμό για να αλαφρύνει εσκεμμένα την ατμόσφαιρα. Ο λαθρομετανάστης του Γαβρά έφτασε τελικά στο Παρίσι και είδε ότι δεν ήταν τα πράγματα ακριβώς όπως τα περίμενε. Ο λαθρομετανάστης του Welcome του Philippe Lioret έχει ως προορισμό του την Αγγλία και είναι έτοιμος να μετέλθει κάθε μέσο για να αφήσει πίσω του τις γαλλικές ακτές! Στην ατμόσφαιρα όμως εδώ δεν υπάρχει τίποτα το ελαφρύ ή το ιλαρό. Αντίθετα εδώ είναι το δράμα πανταχού παρόν! Το δράμα το βαρύ κι ασήκωτο που έρχεται να αναστατώσει, να προβληματίσει, να αφυπνίσει!

Υπόθεση
Στη Γαλλία του Σαρκοζί εκατοντάδες συνωστίζονται στο Καλαί ελπίζοντας να περάσουν απέναντι στην Αγγλία. Ακτιβιστές και πολίτες προσπαθούν να τους βοηθήσουν αλλά αυτό απαγορεύεται από το νόμο. Ένας καθηγητής κολύμβησης προπονεί ένα νεαρό Ιρακινό από τη Μοσσούλη που θέλει να πάει ... κολυμπώντας στο Λονδίνο να βρει την αγαπημένη του.

Αξιολόγηση
Welcome στην Ευρώπη-φρούριο! Benvenuto στην ποινικοποίηση της παροχής στέγης σε λαθρομετανάστες της Ιταλίας του Berlusconi και στις πεζές περιπολίες πολιτών-ρουφιάνων της Lega Nord! Bienvenue στην ποινικοποίηση της παροχής κάθε βοήθειας σε λαθρομετανάστες της Γαλλίας του Sarkozy! Καλωσόρισες στην Ελλάδα των στρατοπέδων συγκέντρωσης και του στοιβάγματος ονείρων σε λίγα τετραγωνικά. Στην Ευρώπη που το καλωσόρισες ξένε έχει παραχωρήσει τη θέση του προ πολλού στο κυνηγητό με την αστυνομία. Και τι να γίνει, θα μου πείτε! Να τους αφήσουμε όλους να έρθουν εδώ και ο σώζον εαυτόν σωθήτω; Η πολιτική του ρεαλισμού δυστυχώς χέρι χέρι με τον ετοιμοθάνατο ανθρωπισμό μας.

Αυτό είναι το πολιτικό background της ταινίας που σκηνοθετεί εξαιρετικά ο Philippe Lioret βασισμένος σε ένα πολύ καλογραμμένο σενάριο και μια συγκινητική ιστορία. Το Welcome είναι το συνταρακτικό δράμα του ανώνυμου μετανάστη που πασχίζει να κερδίσει αυτά που εμείς θεωρούμε στην καθημερινότητά μας αυτονόητα. Είναι μια ταινία που μπλέκει εξαιρετικά την προσωπική ιστορία ενός απελπισμένου λαθρομετανάστη με την προσωπική ιστορία ενός γάλλου πολίτη που για τους δικούς του (ιδιοτελείς στην αρχή αλλά βαθιά ανθρώπινους στη συνέχεια) λόγους αποφασίζει να τον βοηθήσει.

Α ωραία! ... Εκβιάζει τη συγκίνησή μας λαϊκίζοντας ανέξοδα και ποντάροντας στις αριστερές μας τύψεις του βολεμένου καλοζωϊσμού μας, θα πουν σίγουρα κάποιοι. Μάλλον έτσι είναι! Αλλά τι διαφορετικό να δείξει ο σκηνοθέτης εφόσον αποφάσισε να κάνει μια ταινία για τη μετανάστευση;! Ευτυχώς, εγώ λέω, που υπάρχει κι ο Lioret και το κάνει και η ιστορία του Bilal και του κάθε Bilal έρχεται στο προσκήνιο! Ποιος άλλος θα μπορούσε άλλωστε να επισημάνει τόσο εξαιρετικά τις ιστορικές συγκρίσεις που βγάζουν μάτι (αλλά δεν τις βλέπουμε) μεταξύ της αντιμετώπισης των εβραίων στα χρόνια που προηγήθηκαν του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της σημερινής συμπεριφοράς απέναντι στους λαθρομετανάστες στην Ευρώπη; Ο Lioret εμμέσως πλην σαφώς υποστηρίζει ότι οι λαθρομετανάστες της Αφρικής και της Ασίας είναι οι σημερινοί εβραίοι, είναι οι απόκληροι της Ευρώπης του τώρα, οι απελπισμένοι και άσκοπα περιπλανώμενοι, αυτοί που τους απαγορεύεται η είσοδος σε μέρη (βλ. σκηνή στο σούπερ-μάρκετ), που ποινικοποιούν τις επαφές τους με οποιονδήποτε θελήσει να τους βοηθήσει.

Μια πολύ δυνατή ταινία, βαθιά ανθρώπινη, με αιχμηρά πολιτικά μηνύματα, που δεν προτείνει λύσεις αλλά καταδεικνύει το πρόβλημα, ένα πρόβλημα που αφορά σε όλη την Ευρώπη και θα έρχεται στο προσκήνιο τα επόμενα χρόνια με ολοένα και μεγαλύτερη ένταση!

Προφήτης (2009) (8 στα 10)

Εισαγωγή

Προ δεκαετίας σε παράδοση στη Νομική Αθηνών στο μάθημα της Κοινωνιολογίας του Δικαίου η καθηγήτρια (της οποία το όνομα τώρα μου διαφεύγει – άτιμε χρόνε!) μας είχε παροτρύνει να παρακολουθούμε ταινίες που φωτίζουν παράλληλα κανονιστικά «σύμπαντα», δηλαδή διαφορετικούς δικαϊκούς κανόνες ή κώδικες τιμής, στους οποίους συμμορφώνονται διάφορες ομάδες που συνυπάρχουν σε μια κοινωνία. Την παράδοσή της αυτή μου θύμισε έντονα αυτή η ταινία που φωτίζει τους κανόνες στους οποίους πρέπει να υπακούς ευρισκόμενος σε μια φυλακή, σε ένα χώρο δηλαδή που υποτίθεται πως έχεις μπει για να σωφρονιστείς βάσει των κανόνων του ποινικού δικαίου το οποίο όμως δίκαιο καταπατάς προκειμένου να επιβιώσεις μέσα στη φυλακή! Τραγικό; Δεν ξέρω, αξιοπρόσεχτο πάντως σίγουρα!

Υπόθεση

Ο 19χρονος αναλφάβητος αραβικής καταγωγής Malik El Djebena καταδικάζεται σε 6ετή φυλάκιση σε γαλλική φυλακή. Δε γνωρίζει κανένα μέσα στη φυλακή και σύντομα θα βρεθεί ενώπιον δύσκολων διλημμάτων προκειμένου να επιβιώσει.

Αξιολόγηση
Με μια εξαιρετική ισορροπία μεταξύ ρεαλιστικής απεικόνισης και χρήσης σουρεαλιστικών (ακόμα και μεταφυσικών στοιχείων), ο Jacques Audiard, ο σκηνοθέτης του Un héros très discret, μας εισάγει στο "φανταστικό" κόσμο της κοινωνικοποίησης των (γαλλικών) φυλακών. Σε ένα κόσμο που δεν έχει πολλές διαφορές από τον έξω κόσμο της μαφίας αντίπαλων συμμοριών, εκεί που οι φύλακες συναλλάσσονται με εμπόρους ναρκωτικών, εκεί που κανείς "καινούργιος" δεν μπορεί να μείνει στιγμή ανένταχτος αλλά χρειάζεται απαραιτήτως «προστασία».

Ο Jacques Audiard χρησιμοποιεί πλήθος ερασιτεχνών ηθοποιών ενώ στο πρόσωπο του Tahar Rahim βρίσκει πραγματικά τον ιδανικό ηθοποιό για τον πρωταγωνιστικό ρόλο της ταινίας του. Ο νεαρός Γαλλο-Αλγερινός δίνει πραγματικά ρεσιτάλ ερμηνείας σε έναν ιδιαίτερα απαιτητικό ρόλο και αποδίδει το χαρακτήρα του Γαλλο-άραβα κρατουμένου εξαιρετικά. Ο ήρωας του Audiard είναι ένας χαμαιλέοντας, ένας αποφασισμένος "survivor", που ελίσσεται ανάμεσα στις διαφορετικές ομάδες-συμμορίες της φυλακής, μαθαίνει γρήγορα πότε πρέπει να μιλά και πότε να σιωπά, πότε πρέπει να σκύβει το κεφάλι και γενικότερα τι ακριβώς πρέπει να κάνει για να επιβιώσει με τα μικρότερα εσωτερικά τραύματα στον άγριο κόσμο της φυλακής!

Το Un prophète αν και ως ταινία είναι παραπάνω από ο,τι έπρεπε μεγάλη σε διάρκεια και στη μέση της κυρίως κουράζει και (ενδεχομένως να) μπερδεύει τους θεατές εστιάζοντας σε διαφορετικές ιστορίες (χάνοντας αναπόφευκτα το ρυθμό της), εντούτοις έχει πολλές και σημαντικές αρετές. Καταφέρνει να είναι πρωτότυπη σε ένα θέμα (ζωή στις φυλακές) που νομίζεις ότι τα έχεις δει όλα, ασκεί ευθεία και ουσιαστική κριτική για τη λειτουργία του σωφρονιστικού συστήματος, ενός συστήματος που πλάθει ουσιαστικά εγκληματίες, και καταδεικνύει πόσο δύσκολη είναι η συνύπαρξη διαφορετικών (εθνοτικών) ομάδων μέσα σε ένα μικρόκοσμο της κοινωνίας στον οποίο οι ίδιοι οι φύλακες σου ζητούν να διαλέξεις στρατόπεδο και να συμπεριφερθείς εχθρικά προκειμένου να επιβιώσεις!


Η βραβευμένη με το μεγάλο βραβείο κοινού στο τελευταίο φεστιβάλ των Καννών είναι μια ταινία εξαιρετικά σκηνοθετημένη, με μεγάλη εσωτερική ένταση και δυνατές σκηνές βίας, με διεισδυτική ματιά στον μικρόκοσμο των φυλακών, που θέτει ηθικά διλήμματα στους θεατές και που επιβεβαιώνει ότι πάνω από θετούς νόμους και ηθικές αρχές είναι το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και της εξέλιξης στο περιβάλλον και στις συνθήκες που κάποιος ζει!

500 days of Summer (2009) (9 στα 10)

Υπόθεση

Όταν ο Tom γνώρισε τη Summer νόμισε ότι βρήκε στο πρόσωπό της τον απόλυτο έρωτα. Αυτήν όμως τη ρώτησε;

Αξιολόγηση

"Στην απλότητα κρύβεται το μεγαλείο", λέει ο λαός μας, και το 500 days of Summer ήρθε για να επιβεβαιώσει τον κανόνα! Ο Marc Webb παίρνει μια χιλιοειπωμένη boy-meets-girl ερωτική ιστορία και τη φωτίζει τόσο όμορφα δημιουργώντας μια ταινία που δε σε αφήνει να βαρεθείς λεπτό, μια ταινία που βροντοφωνάζει με πόσο απίστευτο κέφι έχει γίνει σε όλα τα στάδια δημιουργίας της! Ενώ φαίνεται ότι είναι love story, στην πραγματικότητα είναι ταινία-κήρυγμα αποδόμησης του έρωτα. Ενώ έχει φτιαχτεί ως ανάλαφρη κωμωδία, στην ουσία έχει πολλά πράγματα να πει, θα τολμούσα μάλιστα να πω ότι φιλοσοφεί πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις και τον έρωτα, του οποίου την ύπαρξη ευθέως αμφισβητεί.

Δομημένη σε διαρκή φλας μπακ στις 500 μέρες της ζωής του πρωταγωνιστή από τη μέρα που γνώρισε τη Summer η ταινία είναι άριστη στη δοσολογία όλων των συστατικών της: ρομαντική χωρίς να είναι γλυκανάλατη, έξυπνη χωρίς να γίνεται βαρύγδουπη και να κάνει κήρυγμα, κωμική χωρίς να γίνεται αυτοσκοπός το να προσφέρει στους θεατές της το γέλιο! Πολύ καλό το soundtrack της και άψογη η χημεία μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών (μου άρεσε ιδιαίτερα η επιλογή και η ερμηνεία της Zooey Deschanel). Αξέχαστες οι σκηνές του χορού του πρώτου πρωινού του πρωταγωνιστή μετά το σεξ με την πρωταγωνίστρια καθώς και απίστευτα εμπνευσμένη και αστεία η σύλληψη των γαλλικών κοψοβλεβικών ταινιών στις οποίες φαντάζεται ο πρωταγωνιστής ότι παίζει μετά το χωρισμό του, ενώ την καλύτερη χλεύη στον έρωτα τη φυλάει ο σκηνοθέτης πραγματικά για τη σκηνή του φινάλε!

Μια πανέξυπνη και πρωτότυπη ρομαντική κωμωδία, με εξαιρετικό σενάριο και ρυθμό που βγάζει τη γλώσσα σε όσους πιστεύουν ότι υπάρχει αληθινός έρωτας λέγοντάς τους ταυτόχρονα ότι αν νιώθουν τα φτερουγίσματα του αυτό είναι μια αυταπάτη που είναι όμως (ευτυχώς) αναπόδραστη!

Zift (2008) (8 στα 10)

Υπόθεση

Στη Βουλγαρία λίγο πριν το κομμουνιστικό πραξικόπημα του 44 ο Moth ερωτευμένος με την Ada οργανώνει μια ληστεία που πάει στραβά και καταλήγει στη φυλακή για ένα έγκλημα που ποτέ δε διέπραξε. Όταν του χαρίζεται η ελευθερία στις αρχές της δεκαετίας του 60 θα διαπιστώσει σύντομα το βαρύ τίμημα που καλείται να πληρώσει!

Αξιολόγηση

Όταν το film noir συναντά την πολιτική σάτιρα και η περιπέτεια καταδίωξης τον αλα Ταραντίνο τρόπο κινηματογράφησης, τότε ... σίγουρα δύσκολα κάποιος μπορεί να πιστέψει ότι πρόκειται για βουλγαρική ταινία! Κι όμως! Το λένε Zift και σημαίνει "σκατά" στη βουλγαρική αργκό, αλλά κάθε άλλο... Πρόκειται για ταινία-έκπληξη, ένα μικρό διαμάντι από τον παντελώς άγνωστο στο ελληνικό κοινό βουλγαρικό κινηματογράφο!

Με στυλιζαρισμένη, υποδειγματική σε κάθε της σημείο black n white σκηνοθεσία, που υιοθετεί σε σημεία βιντεοκλιπίστικη αισθητική και ενσωματώνει πολλά σουρεαλιστικά στοιχεία (όπως σουρεαλιστική είναι σε στιγμές και η ζωή μας) η ταινία του πρωτοεμφανιζόμενου Javor Gardev κάνει ιδιαίτερη αίσθηση (περιττό να πω ότι έσπασε ταμεία στη Βουλγαρία!). Με πετυχημένα flash-back στη ζωή του ήρωα κτίζεται λογοτεχνικά η ιστορία του (το σενάριο της ταινίας είναι μεταφορά του ομότιτλου μυθιστορήματος του Vladislav Todorov), ενώ οι εμβόλιμες ιστορίες του αποτελούν πολύ ενδιαφέρουσες παρενθέσεις στην κεντρική αφήγηση και προσθέτουν αντί να αφαιρούν ενδιαφέρον από τους θεατές! Η δε μουσική υπόκρουση της ταινίας πραγματικά είναι άψογη και την κάνει ακόμα πιο ξεχωριστή!

Με ένα ακόμα πιο στοχοπροσηλωμένο σενάριο, με καλύτερα σκηνικά και κυρίως με μια πιο γενναία κριτική στην τρέλα του κομμουνιστικού καθεστώτος της γείτονος, η ταινία θα ήταν αριστούργημα! Αλλά και έτσι, χαμένη ευκαιρία δεν τη λες! Κάθε άλλο! Βλέπεται με έντονο ενδιαφέρον σε όλη τη διάρκειά της και η εμπνευσμένη σκηνοθεσία της νομίζω θα αποτελεί σημείο αναφοράς για το βαλκανικό κινηματογράφο την επόμενη δεκαετία (τουλάχιστον!).

Τελικά, φίλες και φίλοι, το συμπέρασμα είναι ένα: τα πολλά λεφτά δεν κάνουν την καλή ταινία! Είναι η ψυχή, το μεράκι, η φαντασία και φυσικά οι καλοί συνεργάτες, που κάνουν τη διαφορά! Αφού μπορούν οι γείτονες, μπορούμε σίγουρα κι εμείς! Αρκεί να ξεπεράσουμε την αισθητική Σούλα-Έλα-Ξανά και τη θεματολογία Safe Sex που μας κατατρέχουν! Το Zift αξίζει σίγουρα την προσοχή σας!

Ο Φανταστικός Κόσμος του Δρ. Παρνάσους (2009) (4 στα 10)

Υπόθεση

Ο Dr. Parnassus, που έχει ανταλλάξει με το διάβολο την αθανασία του με την ψυχή της κόρης του, περιοδεύει με το θίασό του χαρίζοντας στο κοινό του ένα θέαμα μοναδικό: μπαίνοντας μέσα σε ένα μαγικό καθρέπτη μπορούν να ζήσουν τις πιο τρελές τους φαντασιώσεις.

Αξιολόγηση

Η τελευταία ταινία του πρόωρα αποδημήσαντος εις Κύριον, Heath Ledger, η ταινία που ποτέ του δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει, επιτέλους βγήκε στις αίθουσες και αυτό είναι από μόνο του ένα γεγονός για να σε ωθήσει να πας σινεμά! Όμως, οποία απογοήτευση! Αργοί ρυθμοί με σκαμπανευάσματα, που δεν κρατάνε σταθερό το ενδιαφέρον του θεατή, αδικαιολόγητα μεγάλη διάρκεια, αφηγηματικά προβλήματα και μπόλικη φλυαρία, το Imaginarium of Dr Parnassus είναι μεν μια όμορφα σκηνοθετημένη ταινία, αλλά είναι αρκετά κατώτερη των προσδοκιών των θεατών και σαφώς μακριά των φιλοδοξιών του δημιουργού της, Terry Gilliam.

Ο σκηνοθέτης ήθελε να φτιάξει ένα παραμυθένιο σύμπαν που να μπλέκει το παρόν των ηρώων του με τη φαντασία ενός ιδεατού κόσμου για τον καθένα τους. Αυτό σαν ιδέα είναι εκπληκτικό, αλλά στην ταινία τα νοήματα χάνονται στη γενική φλυαρία της, ενώ το ταξίδι στις άκρες της φαντασίας μας εξαντλείται σε μια ρηχή αναπαράσταση της καθημερινότητας με οπτικές υπερβολές μεγένθυσης αντικειμένων και συνύπαρξης στοιχείων της φύσης που δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά... κανένας ήρωας της ταινίας δεν αναπτύσσεται ιδιαίτερα, καμία ιστορία από αυτές που διηγείται ο παραμυθάς σκηνοθέτης δεν αποτελεί ερέθισμα για τη σκέψη των θεατών, η ταινία συνολικά αποτελεί ένα γυαλιστερό περιτύλιγμα χωρίς περιεχόμενο!

Τελικά ποια είναι η καταστροφή ενός (οπτικοποιημένου) παραμυθιού; Να χασμουριούνται οι θεατές του! Αυτός δυστυχώς είναι ο φανταστικός κόσμος του Δρ. Παρνάσους! Μια φιλόδοξη προσπάθεια που μένει ανεκμετάλλευτη με το αποτέλεσμα να είναι μπερδεμένο και άνευρο!

Κι αν σου κάτσει; (2009) (8 1/2 στα 10)

Υπόθεση

Ο Boris Yellnikof είναι ένας 70άρης, χωρισμένος, που έχει αποτύχει ήδη μια φορά να αυτοκτονήσει και όλα γύρω του του φταίνε και είναι μάταια και τιποτένια! Όταν εισβάλει στη ζωή του η άρτι ενηλικιωθείσα και πανέμορφη Melodie όλα ανατρέπονται. Ή μήπως όχι;

Αξιολόγηση

Ο Woody Allen επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος, στην αγαπημένη του Νέα Υόρκη, και κάνει μια ταινία - ύμνο στην πόλη, που όλα τα συγχωνεύει, τα φέρνει κοντά, τα μεταμορφώνει και τα απελευθερώνει! Η συνταγή απλή και καταξιωμένη: ένας εβδομηντάρης ηθοποιός που κινείται σαν το Woody Allen, μοιάζει στο Woody Allen, επικοινωνεί εύγλωττα τη μηδενιστική κοσμοθεωρία του Woody Allen, που συμπυκνώνεται στο "ζήσε το τώρα, γιατί όλα μάταια είναι, και τίποτα δε στέκεται όρθιο απέναντι στην απεραντοσύνη του σύμπαντος", γίνεται αντικείμενο πόθου ενός νεαρού κοριτσιού ελαφρόμυαλου, καλοκάγαθου και (φυσικά) πεντάμορφου. Τι όμορφο, αλήθεια, εκεί που θεωρείς ότι όλα έχουν τελειώσει να σου χαμογελά η θεά τύχη! Τι όμορφο για να είναι αληθινό, θα πείτε! Κι όμως...

Ο Woody Allen πιστεύει ότι ο παράγοντας τύχη είναι αστάθμητος αλλά κάνει τη ζωή μας τόσο ενδιαφέρουσα και μας παροτρύνει να αφεθούμε στη γοητευτική γοητεία της ζωής και να μη γκρινιαζο-μιζεριάζουμε σαν κι αυτόν, αλλά να αποδεχόμαστε τα πάντα ως δώρα εν πλήρη συνειδήσει όμως ότι μπορεί κάποια στιγμή να τελειώσουν και ότι για όσο κρατήσουν θα είναι ασφαλώς μάταια!

Το Whatever Works είναι μια ταινία 100% Woody Allen με την έννοια ότι δε μοιάζει καθόλου στις πρόσφατες ευρωπαϊκές παρεκκλίσεις του σκηνοθέτη (που παρότι δεν ήταν κακές, εμένα προσωπικά δε με έπειθαν ιδιαίτερα). Το μεγάλο της προσόν είναι η παρουσία σε γενναίες δόσεις του γνωστού κατεδαφιστικού, αθεϊστικού και τόσο εύστοχου και απολαυστικού χιούμορ του σκηνοθέτη, που εδώ μας διηγείται μια ιστορία ιδιαίτερα διασκεδαστική, ίσως όχι βέβαια με ήρωες τόσο καλοσμιλεμένους, αλλά σίγουρα με ένα κεντρικό χαρακτήρα (κατά βάση τον ίδιο το Woody Allen) που συμπυκνώνει τέλεια τη "φιλοσοφία" όλων των κωμωδιών του σκηνοθέτη!

Απορώ πόσο έντονος και αυθεντικός είναι αυτός ο μηδενισμός και κυνισμός που διακρίνει τον άνθρωπο Woody Allen, ώστε να μπορεί ακόμα και στα 75 του να ξεσπά τόσο δημιουργικά και να μας παρουσιάζει κάτι τόσο φρέσκο!

Οι 20 καλύτερες ταινίες της δεκαετίας 2000-2009

Αποδεχόμενος πρό(σ)κληση του blogger seagazing παραθέτω τη λίστα όχι με τις καλύτερες ταινίες της δεκαετίας (κάτι τέτοιο δεν υπάρχει) αλλά με τις πιο αγαπημένες μου ταινίες μετρώντας αντίστροφα και παρουσιάζω δίπλα σε καθεμιά μια σύντομη εξήγηση γιατί την αγαπώ τόσο...

20. Billy Elliot (2000)
το απόλυτο success story film της δεκαετίας!

19. La Pianiste (2001)
η ταινία που έκανε πασίγνωστο τον αγαπημένο μου Haneke, τόσο δυνατή, σκέτη πρόκληση για το μυαλό!

18. Y tu Mamá También (2001)
το πιο όμορφο road-movie ενηλικίωσης που έχω δει ποτέ!

17. Atonement (2007)
η δεύτερη πιο αγαπημένη μου βρετανική ταινία εποχής (μετά τα Απομεινάρια μιας μέρας), εκπληκτική σκηνοθεσία και μια τραγική ιστορία αγάπης που δεν ξεχνιέται εύκολα! (ναι Γιάννη, η Εξιλέωση είναι στη λίστα, έτσι για να έχεις να λες!)
Κριτική μου στην ταινία εδώ

16. Hable con Ella (2002)
η καλύτερη ταινία του Αλμοδόβαρ, οι γυναίκες σε δεύτερο πλάνο, οι άνδρες που κλαίνε ξεγυμνώνουν την ψυχή τους!

15. Good Bye Lenin! (2003)
Μια μοναδική ταινία, ένας Daniel Brühl στον ωραιότερο (ως τώρα) ρόλο της καριέρας του, ο ορισμός της γλυκόπικρης κομεντί, το πιο διαφορετικό αντίο στο Τείχος του αίσχους.

14. , Caché (2005)
Η καλύτερη ταινία του Χάνεκε, όσες φορές κι αν τη δω μου μιλάει διαφορετικά, θυμάμαι ότι το τέλος της όταν την είχα δει πριν χρόνια με είχε αφήσει άφωνο...

13. Into the Wild (2007)
Τόσο Δυνατή, τόσο ανθρώπινη, τόσο ποιητική, το αριστούργημα του Sean Penn
Κριτική μου στην ταινία εδώ

12. Mystic River (2003)
Μαζί με το Gran Torino και τις Γέφυρες του Μάντισον είναι οι πιο αγαπημένες μου ταινίες του Clint Eastwood, εξαιρετική ανάπτυξη χαρακτήρων, εκπληκτικές ερμηνείες, μια συγκλονιστική ιστορία.

11. Amelie (2001)
Ως εραστής των feel-good films δε θα μπορούσα να παραλείψω μια τόσο original ταινία-εκπρόσωπο του είδους! 8 χρόνια μετά ακόμα ακούω αδιάλειπτα το soundtrack της ταινίας!

10. Δεκαπενταύγουστος (2001)
Η μαγική ταινία του Γιάνναρη, ένα αξέχαστο road movie στη νεοελληνική πραγματικότητα!

9. In the Mood for Love (2000)
Το αισθητικό αποτέλεσμα αυτής της ταινίας είναι ανεπανάληπτο! Τόσο ερωτισμός χωρίς σεξ!

8. Das Leben der Anderen (2006)
Ο εφιάλτης της Stasi και ο άνθρωπος ως το αντίδοτο στη δικτατορία του παραλόγου. Η καλύτερη απάντηση στην Παπαρήγα που ακόμα υμνεί το Τείχος και την ανατολικογερμανική θηριωδία.

7. The Hours (2002)
Ταινία δυνατών συναισθημάτων και ερμηνειών με παράλληλες ιστορίες αριστοτεχνικά δεμένες μεταξύ τους!

6. 3-iron (Ολομόναχοι Μαζί) (2004)
Με ελάχιστους διαλόγους, μακρές σιωπές κι όμως είχε τόσα πολλά να πει!

5. Mulholland Dr. (2001)
Το αριστούργημα του David Lynch, η υπέροχη καταβύθιση στον κόσμο των ονείρων και των ζωών που θα θέλαμε να ζήσουμε αλλά ποτέ δε ζήσαμε!

4. Revolutionary Road (2008)
Μια πολύ δυνατή και ιδιαίτερη ταινία για τη γοητεία του ταξίδιου και την Ιθάκη του, η πάλη ανάμεσα στο μικροαστικό βόλεμα και την ανεύθυνη ανάγκη του αναπροσδιορισμού της ζωής μας!
Κριτική μου στην ταινία εδώ

3. Persepolis (2007)
Το πιο συγκλονιστικό αυτοβιογραφικό οδοιπορικό κινουμένων σχεδίων!
Κριτική μου στην ταινία εδώ

2. Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004)
Δεν έχω μπορέσει ποτέ να καταλάβω γιατί η ταινία αυτή μου άρεσε τόσο πολύ, ούτε μπορώ να εξηγήσω γιατί εκείνη τη χειμωνιάτικη εβδομάδα στο Μάαστριχτ πήγα τρεις φορές στο σινεμά να τη δω! Έκτοτε την έχω δει κοντά στις 10 φορές και συνεχίζει να με πλημμυρίζει με όμορφα συναισθήματα!

1. El laberinto del fauno (2006)
Η πιο δυνατή ταινία ενάντια στο φασισμό σε παραμυθένιο περιτύλιγμα για να περνά τα μηνύματά της ακόμα πιο αποτελεσματικά! Συγκλονιστική!
Κριτική μου στην ταινία εδώ

Τι απέγινε η Elly; (2009) (8 στα 10)

Εισαγωγή
Αν παραβλέψεις το γεγονός ότι οι γυναίκες φοράνε μαντίλα, τότε δύσκολα μπορείς να μαντέψεις ότι το About Elly διηγείται μια ιστορία που διαδραματίζεται στο σύγχρονο Ιράν κι όχι κάπου αλλού. Κι αυτό γιατί εκτός ότι προφανώς ως δυτική κοινωνία κι εμείς δυστυχώς δεν έχουμε επαρκείς παραστάσεις από το Ιράν ίσως (πάλι ως δυτικοί) θα περιμέναμε να δούμε αναφορές στο θεοκρατικό καθεστώς, στον Αχμαντινετζάντ, στη δημοκρατία που δεν έρχεται, στην καταπίεση της ισλαμικής αστυνομίας, στους Αμερικανούς, στο Ισραήλ ίσως! Τίποτα! Εις μάτην! Ο σκηνοθέτης της ταινίας Asghar Farhadi (ο ίδιος υπογράφει και το σενάριο) έχει άλλα πράγματα στο μυαλό του, άλλη είναι η ταινία που θέλει να κάνει!

Υπόθεση
Τρεις φιλικές οικογένειες με τα παιδιά τους φεύγουν από Τεχεράνη για να περάσουν ένα ήσυχο σαββατοκύριακο κάπου στον ιρανικό βορρά. Μαζί τους παίρνουν μια νεαρή και μάλλον ντροπαλή κοπέλα, την Elly, με σκοπό να την προξενέψουν σε έναν φίλο της παρέας, μετανάστη στη Γερμανία. Όμως τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως τα είχαν κανονίσει...


Αξιολόγηση
Το About Elly είναι ένα ψυχολογικό δράμα με στοιχεία θρίλερ που χτίζεται γύρω από το εύρημα της εξαφάνισης της Elly και τα συναισθήματα, τις αλήθειες και την αποκάλυψη μυστικών που αυτή η εξαφάνιση πυροδοτεί. Μπορεί η ταινία να μην έχει την αψεγάδιαστη σκηνοθεσία που θα ζητούσε ένας απαιτητικός θεατής, μπορεί ο ήχος της να είναι το ίδιο χάλια με αυτόν των περισσότερων ελληνικών ταινιών, μπορεί η φωτογραφία της να είναι από αδιάφορη έως κακή, αλλά διαθέτει άλλες αρετές που καλύπτουν τα κενά.

Η ανάπτυξη των χαρακτήρων της ταινίας είναι αξιοζήλευτη, ενώ η επιλογή των ηθοποιών και ο σκηνοθετικός συντονισμός τους λειτουργεί τόσο άψογα που σε μερικές σκηνές δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι αυτοί οι άνθρωποι υποδύονται κάτι άλλο εκτός από τον εαυτό τους, τους βλέπεις να παίζουν με τέτοια φυσικότητα που δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι δεν αυτοσχεδιάζουν αλλά ακολουθούν συγκεκριμένες σεναριακές γραμμές! Τόσο καλογραμμένο είναι φαίνεται το σενάριο της ταινίας που νιώθεις ότι δεν παρακολουθείς ταινία αλλά μπαίνεις μέσα σε αυτήν!

Σενάριο που κρύβει τρομερές εντάσεις στη στροφή του δρόμου, που διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή, που ενώ νιώθεις ότι τα έχεις δει όλα, σε αφήνει έκπληκτο με τις ανατροπές του και με τα θέματα που βάζει διαρκώς στο τραπέζι, θέματα που περιπλέκουν την ιστορία, βάζοντάς σε να σκεφτείς και επιτρέποντάς σου να καταλάβεις ολοένα και περισσότερα πράγματα για την ιρακινή κοινωνία και τους κώδικες ηθικής της.

Μια πολύ καλή ταινία από το σύγχρονο ιρανικό κινηματογράφο, που βραβεύτηκε στο φεστιβάλ του Βερολίνου με την Αργυρή Άρκτο και έρχεται να ενθουσιάσει κοινό και κριτικούς. Όχι ό,τι πιο αισιόδοξο, αλλά σίγουρα πολύ ρεαλιστικό και δυνατό. Αξίζει την προσοχή μας!

Πάπισσα Ιωάννα (2009) (4 στα 10)

Υπόθεση
Από μικρό παιδί η Ιωάννα έρχεται αντιμέτωπη με τον κοινωνικό περίγυρό της που δε θέλει μια γυναίκα όχι απλά να μορφωθεί αλλά να μάθει καν να διαβάζει, και σε πείσμα όλων μαθαίνει λατινικά και αρχαία ελληνικά και σπουδάζει σε καλή θεολογική σχολή. Ύστερα από μια μαζική σφαγή αμάχων στην οποία είναι η μοναδική επιζήσασα παίρνει το ρόλο του αδερφού της και αποφασίζει να ακολουθήσει ... την κλίση της ξεκινώντας ένα δρόμο που θα την οδηγήσει κατευθείαν στον παπικό θρόνο!

Αξιολόγηση
Ο θρύλος (;) της Πάπισσας Ιωάννας είναι μια ιστορία που παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον και ακόμα και σήμερα διχάζει τους αναλυτές το αν συνέβη πραγματικά, αν δηλαδή μια γυναίκα ανέβηκε στον παπικό θρόνο υποδυόμενη τον άνδρα, ή όλο αυτό είναι μια λαϊκή δοξασία που διαδόθηκε ως πιπεράτη σάτιρα απέναντι στην παπική εξουσία τα σκοτεινά χρόνια του μεσαίωνα. Βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα (όχι του Ροΐδη αλλά) της Donna Woolfolk Cross η ταινία -προϊόν φιλόδοξης παραγωγής ομολογουμένως- μας ταξιδεύει στα σκοτεινά χρόνια του μεσαίωνα όταν στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη ο χριστιανισμός ακόμα διαδιδόταν με τη βία και ο Πάπας είχε σημαντική πολιτική εξουσία.

Στο πρόσωπο της γερμανίδας Johanna Wokalek ο επίσης γερμανός σκηνοθέτης Sönke Wortmann κάνει μια θαυμάσια επιλογή για την πρωταγωνίστριά του. Η Wokalek με το ομορφάσχημο θλιμμένο πρόσωπο της σηκώνει μεγάλο βάρος της ταινίας στους ώμους της, παρουσιάζει την Πάπισσα Ιωάννα ως μια εξαιρετικά δυναμική και αποφασιστική γυναίκα και δίνει αρκετά καλά την πάλη της ανάμεσα στο ρόλο της γυναίκας και στο ρόλο του κληρικού! Αλλά όπως συμβαίνει πάντα ένας κούκος δε φέρνει την Άνοιξη ... έτσι και στην επιλογή της Wokalek, άντε και στη ορθή διαλογή των γεγονότων που έκανε ο σεναριογράφος αφήνοντας αρκετό υλικό του βιβλίο έξω από την ταινία, εξαντλούνται δυστυχώς τα θετικά στοιχεία της ταινίας.

Το Pope Joan αποτελεί μια συνολικά αδιάφορη ταινία παρά τις καλές προθέσεις της. Είναι φτωχό ως θέαμα (πχ οι σκηνές μάχης είναι πραγματικά κακές, τα σκηνικά στην παπική κατοικία θα μπορούσαν να ήταν καλύτερα) και ταυτόχρονα δεν καταφέρνει ο σκηνοθέτης να δώσει το δράμα της ηρωίδας με τέτοιο τρόπο ώστε να συγκινήσει τους θεατές. Γι' αυτό μάλλον ευθύνονται η (απλά διεκπεραιωτική έως τηλεοπτική) σκηνοθεσία, το ηλίθιο επεξηγηματικό voice over και η ανάπτυξη των χαρακτήρων της ταινίας, η οποία είναι εντελώς σχηματική και γεμάτη στερεότυπα (πχ. αγιοποίηση της Πάπισσας Ιωάννας και δαιμονοποίηση των εχθρών της). Σε αυτά θα πρέπει να προστεθεί το γεγονός ότι η μουσική είναι γενικά ανέμπνευστη και ο ρυθμός της ταινίας δε διατηρείται στο ίδιο επίπεδο από την αρχή ως το τέλος της.

Το συνολικό, εντέλει, αποτέλεσμα εμφανίζει την ταινία ως καρικατούρα του Braveheart, (ίσως να είμαι αυστηρός αλλά ένιωθα ότι όλα κάπου τα είχα ξαναδεί πολύ καλύτερα), ενώ γενικά η ταινία αποτελεί συμπαθητική επιλογή για τηλεόραση, αλλά δυστυχώς χάσιμο χρόνου και χρημάτων ως επιλογή για κινηματογραφική έξοδο!


ΥΓ. Μα καλά ποιος σκέφτηκε να δώσει στον John Goodman το ρόλο του πάπα τον οποίο διαδέχεται η Ιωάννα; Η πλέον ατυχής επιλογή! Προκαλούσε το γέλιο η όλη εμφάνισή του!

Ψυχή Βαθιά (2009) (9 στα 10)

Εισαγωγή
Ο Παντελής Βούλγαρης αποφάσισε να καταπιαστεί με τα γεγονότα των τελευταίων μηνών του εμφυλίου πολέμου που ταλαιπώρησε την πατρίδα μας, γνωρίζοντας πολύ καλά τι κριτική τον περίμενε αν αποτολμούσε να κάνει ταινία για αυτό το θέμα. Ο εμφύλιος πόλεμος είναι ένα θέμα για μας τους Έλληνες για το οποίο ακόμα δεν μιλάμε άνετα και σε αντίθεση με τους Ισπανούς δε γυρίζουμε και ταινίες για αυτό εύκολα.

Έχοντας διαβάσει κι εγώ τις πλείστες αρνητικές κριτικές για την ταινία (το τι της σέρνουν κάποιοι αναλυτές που συνήθως κάνουν πολιτικές αναλύσεις αντί κινηματογραφικές είναι απερίγραπτο. Διαβάστε πχ. το Ριζοσπάστη ή την κριτική του Δημήτρη Δανίκα και βγάλτε μόνοι τα συμπεράσματά σας!) πήγα διστακτικά ομολογουμένως να δω το νέο πόνημα του Παντελή Βούλγαρη. Έχοντας έρθει αντιμέτωπος με τα εντονότατα συναισθήματα που μου προκάλεσε η θέαση της ταινίας και αφού περίμενα λίγο να καταλαγιάσουν αυτά μέσα μου, κάθομαι και γράφω αυτές τις γραμμές...

Υπόθεση
Η προσωπική ιστορία δύο αδερφών που στα τέλη του εμφυλίου πολέμου βρέθηκαν να πολεμάνε σε αντίπαλα στρατόπεδα στα βουνά της Καστοριάς.


Αξιολόγηση
Ο Παντελής Βούλγαρης αποφάσισε να καταπιαστεί με αυτόν τον πόλεμο γιατί τον θεωρεί ένα διαφορετικό πόλεμο, ένα πόλεμο που όπως λέει η φωνή του σκηνοθέτη δια στόματος Θανάση Βέγγου "είναι ντροπή Έλληνας να τουφεκά Έλληνα". Είναι πηγή έμπνευσης αυτός ο πόλεμος στα μάτια του καταξιωμένου Έλληνα σκηνοθέτη γιατί αποτελεί ένα παζλ από συγκλονιστικές ανθρώπινες ιστορίες. Κάθε Ελληνική οικογένεια έχει μια τέτοια ιστορία να διηγηθεί για τον εμφύλιο (προσωπικά συγκλονίστηκα όταν έμαθα ότι ο πρώτος ξαδερφός του παππού μου τον έσωσε από βέβαιο θάνατο παρότι πολεμούσαν σε αντίπαλα στρατόπεδα κάπου στα Ακαρνανικά Όρη σκηνοθετώντας την εικονική εκτέλεσή του).

Ο Παντελής Βούλγαρης έχει εξοργίσει πολλούς στην κομμουνιστική αριστερά, προφανώς γιατί δε θέλησε το Ψυχή Βαθιά να αποτελέσει δικαίωση για το πόσο καλά τα έκανε η μία πλευρά του αιματοκυλίσματος. Η ταινία του όμως έχει ενοχλήσει κι άλλους που τη βρήκαν μάλλον light ως προς την ιστορική της διάσταση (διαβάστε την καλή ανάλυση που κάνει ο φίλος μου ο Kioy εδώ, ανάλυση με την οποία διαφωνώ όμως ριζικά).

Θεωρώ απόλυτα δικαιολογημένη (και δικαιωμένη από το τελικό αποτέλεσμα) την απόφαση του σκηνοθέτη να εστιάσει στην τραγική προσωπική ιστορία δύο αδερφών για να τονίσει την αδερφοκτόνο διάσταση αυτού του πολέμου. Όλοι οι μεγάλοι σκηνοθέτες όταν διαλέγουν να προσεγγίσουν κινηματογραφικά ένα ιστορικό γεγονός διαλέγουν να αναδείξουν ή να μεγεθύνουν μια προσωπική ιστορία (υπαρκτή ή ανύπαρκτη) έτσι ώστε να κεντρίσουν το ενδιαφέρον των θεατών που προφανώς δεν προσέρχονται στις αίθουσες για να δουν συγκαλυμμένο ιστορικό ντοκιμαντέρ. Αξιολογώ επίσης ως σημαντική προσωπική επιτυχία του Βούλγαρη ότι απέφυγε το σκόπελο της παράθεσης ιστορικών λεπτομερειών καταφέρνοντας έτσι να μην κουράσει τους θεατές του και να χαθεί κι ίδιος στο δαίδαλο της ιστορικής τεκμηρίωσης, αλλά να τους παρουσιάσει μια σφιχτή και συγκινητική ανθρώπινη ιστορία! Διπλή επιτυχία του που δεν προσπάθησε και απέφυγε ως το τέλος να κάνει πολιτικό κήρυγμα υπέρ ή εναντίον κανενός διαφυλάσσοντας όμως ταυτόχρονα το βαθιά πολιτικό χαρακτήρα της ταινίας!

Κατά τα άλλα, όλα στην ταινία λειτουργούν πολύ ικανοποιητικά έτσι ωστε το συνολικό αποτέλεσμα να συγκινεί αυθεντικά και να μαγεύει (χωρίς να θυμίζει δευτερόλεπτο μίζερη ή κακόγουστη ελληνική παραγωγή): μοναδική φωτογραφία που αναδεικνύει την ομορφιά του φθινοπωρινού τοπίου των βουνών της Καστοριάς, ατμοσφαιρική μουσική υπόκρουση, άκρως ποιητικά voice over της μάνας των δύο αδερφών γεμάτα εικόνες από οικογενειακή θαλπωρή και ζεστές μητρικές συμβουλές να κάνουν αντίθεση με άγριες εικόνες πολέμου και απόγνωση, πολύ καλές ερμηνείες από ερασιτέχνες ηθοποιούς, άγριες εικόνες μαχών και πολέμου να ξεχειλίζουν από συναίσθημα και να έχουν πράγματα να πουν κι όχι να είναι "ξεπατικωτούρα" από αλλοδαπές παραγωγές!


Το Ψυχή Βαθιά είναι μια πολύ δυνατή ταινία, που συγκινεί αυθεντικά λόγω της ιστορίας της και του ωραίου τρόπου που κινηματογραφικά αυτή αποδίδεται, που μιλά για την αγριότητα του πολέμου, που βροντοφωνάζει με θάρρος τα αυτονόητα, ότι δηλαδή σε έναν εμφύλιο φταίνε και οι δύο (πως να το κάνουμε, Αλέκα μου, έτσι είναι!), που δεν είναι ιστορικό δοκίμιο και δε σε κατευθύνει απαραίτητα προς συγκεκριμένα συμπεράσματα, και που το μέλλον θα δείξει αν ισχύει αυτό που κάποιοι ήδη ψελλίζουν και προσωπικά ενστερνίζομαι πλήρως: ότι είναι η πρώτη σοβαρή απόπειρα να δούμε μια μεγάλη ταινία για αυτό το ιστορικό γεγονός που να απευθύνεται στο ευρύ κοινό και να προσπαθεί να επουλώσει (με τη δύναμη και τις αδυναμίες που έχει η τέχνη να κάνει κάτι τέτοιο) ανοιχτές ακόμα πληγές της ελληνικής κοινωνίας!

Η λευκή κορδέλα (2009) (10 στα 10)

Εισαγωγή
Η βία γεννά βία και η δράση γεννά αντίδραση! Αυτές τις αλήθειες όλοι τις γνωρίζουμε κι όμως τις αναπαράγουμε όλοι λίγο ως πολύ στην καθημερινότητά μας (ακόμα και χωρίς συχνά να το συνειδητοποιούμε)! Κι όσο πιο μεγάλη σε έκταση είναι η βία, η καταπίεση και η απόγνωση (που αυτές γεννούν) τόσο πιο εντυπωσιακά σε έκταση θα είναι και τα γεγονότα που έρχονται σε αντίδρασή τους! Σάμπως κι η γέννηση του Χίτλερ δεν είναι αποτέλεσμα της ήττας και της ταπείνωσης που υπέστη η Γερμανία στο τέλος του Α΄ Παγκόσμιου Πόλεμου; Δεν είναι αποτέλεσμα της μεγάλης ανεργίας και της οικονομικής κρίσης στα τέλη της δεκαετίας του 1920; Δεν ήρθε ως αντίβαρο στην επανάσταση των μπολσεβίκων και την ίδρυση της Σοβιετικής Ένωσης; Το θέμα είναι δυστυχώς ότι δε διδασκόμαστε από τα λάθη μας και τα επαναλαμβάνουμε!

Υπόθεση
Η ζωή των κατοίκων ενός μικρού προτεσταντικού χωριού κάπου στη Βόρεια Γερμανία του 1914 αναστατώνεται από σειρά παράξενων συμβάντων που λαμβάνουν χώρα.


Αξιολόγηση
Ο Michael Haneke επιστρέφει με μια ταινία σταθμό και στη δική του πορεία αλλά και γενικότερα στην ιστορία του ευρωπαϊκού σινεμά! Μια ταινία-σταθμό με την οποία προσπαθεί να εξηγήσει τι μπορεί να γέννησε όλη αυτή την τρέλα που γνώρισε η Ευρώπη κατά τη διάρκεια των δύο Παγκόσμιων Πολέμων. Χωρίς να μιλήσει καθόλου για τον πόλεμο και το Χίτλερ, αλλά εστιάζοντας στην ιστορία ενός χωριού της προτεσταντικής Γερμανίας στις απαρχές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ο σπουδαιότερος αυτή τη στιγμή Ευρωπαίος σκηνοθέτης (όχι δεν είναι ο Λαρς φον Τρίερ και αφήστε τον να το πιστεύει!) μιλά για το τι γεννά την κάθε μορφή βίας και τρομοκρατίας και προσπαθεί να φτάσει στην άκρη της ρίζας του κακού!

Το γνωστό αποτύπωμα του Χάνεκε με σκηνές που σοκάρουν, με διεισδυτική ματιά στα ανθρώπινα προβλήματα και στις συλλογικές αποτυχίες της κοινωνίας μας και ταυτόχρονα με συναισθηματική αποστασιοποίηση από τα τεκταινόμενα είναι πανταχού παρόν και σε αυτή την ταινία του! Η ταινία μοιάζει συνολικά σαν ένα καλοκουρδισμένο ρολόι. Αψεγάδιαστη από την αρχή ως το τέλος της! Όλοι οι ηθοποιοί δίνουν στην οθόνη τον καλύτερο εαυτό τους και εξαιτίας της έντασης των ερμηνειών τους και των συναισθημάτων που αυτοί μεταδίδουν, ο θεατής νιώθει ότι δε βλέπει απλά άλλη μια ταινία αλλά είναι φυσικά παρών στα διαδραματιζόμενα επί της οθόνης! Η δε ασπρόμαυρη φωτογραφία προσθέτει ακόμα περισσότερους πόντους στην ατμόσφαιρα της ταινίας, δίνει έμφαση στην ιδεολογία και στην προτεσταντική αισθητική και ηθική που στηλιτεύει και της δίνει αυτομάτως μια αύρα κλασσικού!


Το White Ribbon είναι από τις λίγες εκείνες ευτυχείς στιγμές που επικρατεί απόλυτη ομοφωνία στην κινηματογραφική "κοινότητα" ως προς την αποδοχή μιας ταινίας. Και αυτή η ομοφωνία συμπυκνώνεται συνοπτικά στο ότι με τίποτα λιγότερο δεν μπορεί να χαρακτηρίσει κάποιος το White Ribbon από τη λέξη 'αριστούργημα'! Τόσο απλά, τόσο κατηγορηματικά!

Moon (2009) (9 στα 10)

Υπόθεση
O Sam εργάζεται σε εγκατεστημένο στη Σελήνη διαστημικό σταθμό εταιρίας που παρέχει ενέργεια στη Γη. Λίγες μέρες πριν λήξει το τριετές συμβόλαιό του και ετοιμάζεται να επιτρέψει στη Γη αρχίζει και έχει αμφιβολίες αν είναι όντως μόνος του εκεί.

Αξιολόγηση
Υπαρξιακό δράμα επιστημονικής φαντασίας! Έχετε ξανακούσει, κάτι τέτοιο, φίλες και φίλοι; Εγώ πάντως όχι! Κι όμως δε θα μπορούσα καλύτερα να περιγράψω αυτό που είδα, που απέχει όσο η Γη από τη Σελήνη από το να περιγραφεί ως περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας (κρίμα που η προβολή του είναι κυρίως στις αίθουσες των Village Cinemas - θα απογοητευτούν οι συνήθεις θαμώνες των multiplex), ενώ το συστατικό που αποθεώνει δραματουργικά την ταινία είναι συστατικό ταινιών επιστημονικής φαντασίας και αφορά στις παραμέτρους ενός άκρως εφιαλτικού μελλοντολογικού σεναρίου! (δε θα αποκαλύψω τίποτα για να μη σας χαλάσω την έκπληξη!)

Κλειστοφοβική διάθεση (όλη σχεδόν η ταινία γυρισμένη στο εσωτερικό ενός διαστημικού σταθμού σταθμευμένου στη Σελήνη), πολύ καλή φωτογραφία, εξαιρετική μουσική υπόκρουση, πειστική σκηνοθεσία που επιμελώς αποφεύγει την αισθητική Star Trek από τον πρωτοεμφανιζόμενο (!) Duncan Jones, γιο του can-u-hear-me-Major-Tom David Bowie, και πάνω από όλα δυνατά μηνύματα (που σε βάζουν αναπόδραστα σε σκέψεις) για τη σημασία της ζωής και την ουσία και τη μοναδικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης!

Το Moon δεν είναι μια ταινία που θα προσέξει εύκολα το ελληνικό κοινό. Και πολύ αμφιβάλω αν θα αρέσει γενικότερα. Δεν είναι ταξιδιάρικη, δεν είναι (ιδιαίτερα) αισιόδοξη, είναι μελαγχολική, δεν έχει σασπένς που περιμένεις από ταινίες θρίλερ. Είναι όμως εξαιρετικά ανθρώπινη, εμφορείται από επαναστατική διάθεση και μιλάει (και αυτό έχει μεγάλη σημασία στις μέρες μας) για τη δύναμη της ανθρώπινης ύπαρξης, τη θέλησή της να σταθεί στα πόδια της και να παλέψει ενάντια σε αυτούς που την υποβαθμίζουν και την καθιστούν μια αναλώσιμη μονάδα στη νομοτελειακή πολιτική τους! Ένα must see για σκεπτόμενους θεατές!

Julie and Julia (6 1/2 στα 10) (2009)

Υπόθεση

Η Julie Powell απαντά σε τηλέφωνα συγγενών θυμάτων της πτώσης των δίδυμων πύργων στο Μανχάταν και αναρωτιέται γιατί δεν μπόρεσε ποτέ να γίνει μια επιτυχημένη γυναίκα όπως ονειρευόταν. Αποφασίζει λοιπόν να ξεκινήσει ένα blog για μαγειρική που θα διηγείται τη ζωή της για ένα χρόνο στην κουζίνα ακολουθώντας τις συνταγές της Julia Child, της πρώτης τηλε-μαγείρισσας της Αμερικής.

Αξιολόγηση

Πώς μια μέτρια έως αδιάφορη ταινία μπορεί να γίνει αξιοπρόσεκτη; Μα θέλει και ρώτημα;! Δώσε στη Meryl Streep τον πρωταγωνιστικό ρόλο και η ταινία σου θα αποκτήσει αυτομάτως χαρακτήρα!

Τι θα μπορούσε αλήθεια, φίλες και φίλοι, να κάνει η Nora Ephron, η σκηνοθέτης ταινιών τύπου You've Got Mail και Bewitched, άλλο εκτός μιας γλυκανάλατης ταινιούλας;! Με τη Meryl Streep όμως να ενσαρκώνει με εντυπωσιακή (όπως πάντα) δύναμη το ρόλο της Julia Child, να μεταμορφώνεται σε Julia Child, να μιλά σαν κι αυτή και να γεμίζει μόνη της την οθόνη επικοινωνόντας υπέροχα τα μηνύματα της ταινίας στους θεατές, το Julie & Julia είναι μια διόλου ευκαταφρόνητη πρόταση για κινηματογραφική έξοδο!

Με κεντρικό θέμα την αγάπη στη μαγειρική και το καλό φαγητό (ειδικά εκείνων των επιλογών που κρύβουν πολλά λιπαρά) η ταινία παρουσιάζει τη ζωή δύο χαρισματικών γυναικών, οι οποίες παρότι δε συναντιούνται ποτέ, εντούτοις μοιράζονται την ίδια αγάπη για την κουζίνα και προσπαθούν να ξεχωρίσουν! Παρότι είναι άνιση ως προς τις δύο ιστορίες της (ίσως να φταίει ο τυφώνας Meryl Streep που εκμηδενίζει πραγματικά την Julie-Amy Adams) και παρότι οι δύο ιστορίες που διηγείται δεν κατορθώνουν να δέσουν ικανοποιητικά (όπως έδεναν για παράδειγμα οι ιστορίες στις Ώρες), η ταινία παραμένει μια χαριτωμένη, συμπαθητική και ... εύπεπτη επιλογή!

Έτσι πήραμε το Woodstock (2009) (8 στα 10)

Υπόθεση

Το οικογενειακό ξενοδοχείο της οικογένειας Tiber είναι πνιγμένο στα χρέη και ο γιος της οικογένειας, ο Έλιοτ, προσπαθεί μάταια να βοηθήσει την κατάσταση, μέχρι που διαβάζει στην εφημερίδα ότι η περιοχή Woodstock στην οποία θα οργανωνόταν το ομώνυμο φεστιβάλ αρνήθηκε τελευταία στιγμή να το φιλοξενήσει.

Αξιολόγηση

Αν ευχόσασταν, φίλες και φίλοι, να ήσασταν κι εσείς το Δεκαπενταύγουστο του 1969 ανάμεσα σε μισό εκατομμύριο άλλους νέους (που χωρίς να το ξέρουν έγραφαν ιστορία), θεατές στο Woodstock Festival, τότε ο Ang Lee έχει φροντίσει να σας βάλει καλά στο κλίμα της εποχής και στην ατμόσφαιρα του πιο ιστορικού φεστιβάλ της ποπ και ροκ μουσικής. Παρόλο που δεν δείχνει καθόλου τη σκηνή στην οποία παρέλασαν ανάμεσα σε άλλα θρυλικά ονόματα η Janis Joplin, ο Santana, οι The Who, ο Joe Cocker, παρά την έλλειψη αναφοράς στο αντιπολεμικό κίνημα και την πολιτική διάσταση αυτού του φεστιβάλ, και παρά την ψηφιακή αποτύπωση του μεγάλου πλήθους, ο Ταϊβανέζος σκηνοθέτης καταφέρνει εξαιρετικά να μεταδώσει την ενέργεια αυτού του φεστιβάλ, την ανυπομονησία της αλλαγής και την ανάγκη της ελευθερίας την οποία κουβαλούσε ο κόσμος εκείνος που είχε ταξιδέψει με κάθε μέσο εκείνο το καλοκαίρι σε εκείνη τη φάρμα κάπου έξω από την πόλη Bethel της Νέας Υόρκης.

Ο σκηνοθέτης τόσων δακρύβρεχτων δραμάτων τα τελευταία χρόνια (Brokeback Mountain, Προσοχή: Πόθος!), εδώ επιστρέφει με κωμωδία γεμάτη έξυπνες ατάκες, και φωτίζει τη δημιουργία του Woodstock Festival μέσα από την πραγματική προσωπική ιστορία "ενηλικίωσης" του Elliot Tiber, ενός νεαρού Αμερικανοεβραίου, που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πραγμάτωση αυτού του φεστιβάλ (και στο ομώνυμο βιβλίο του οποίου βασίστηκε η ταινία). Ο Ang Lee δημιουργεί ένα χαρακτήρα έξυπνο αλλά διστακτικό, να διψά για αλλαγή και ανατροπές στη ζωή του, αλλά να συμβιβάζεται κάποιες φορές σε χαμηλούς τόνους και στο ρόλο του "καλού παιδιού" που υποτάσσει τα θέλω του σε αυτά των άλλων. Έτσι απεικονίζει αυτό το επαναστατικό φεστιβάλ ως σημείο καμπής στη ζωή αυτού του νεαρού, ενώ χρησιμοποιεί τον ήρωα του ως αφορμή για να φωτίσει τη συλλογική αφύπνιση της αμερικανικής νεολαίας των "παιδιών των λουλουδιών".

Μια feelgood κινηματογραφική επιλογή που θα σας βγάλει από το σινεμά με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό σας, η πιο αστεία σκηνή μαστουρώματος που έχετε δει ποτέ, η γνωστή τρυφερή ματιά του Ang Lee στους ανθρώπους και στις αδυναμίες τους, το Taking Woodstock είναι η πρώτη ταινία της νέας σεζόν που δεν πρέπει να χάσετε!

Ο χρόνος που απομένει (2009) (8 στα 10)

Υπόθεση

Η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ και η συνεχιζόμενη απόγνωση των Παλαιστινίων που αποφάσισαν να μείνουν στα εδάφη της κατεχόμενης χώρας τους μέσα από την οπτική της ιστορίας της οικογένειας του Elia Suleiman.

Αξιολόγηση

Αν και δεν έχω δει την προηγούμενη ταινία του Elia Suleiman, το Divine Intervention, γνωρίζω ότι υπήρχε μεγάλη σινεφιλική ανυπομονησία για τη νέα ταινία του Παλαιστίνιου σκηνοθέτη. Και μάλλον άξιζε τον κόπο! Το Le Temps qu' il reste είναι η θλιβερή ιστορία της κατοχής της παλαιστινιακής γης ποιητικά δοσμένη! Είναι μια ταινία που δείχνει πόσο μάταιο φαντάζει να αντιστέκεσαι στο πανίσχυρο κράτος του Ισραήλ και πόσο ταυτόχρονα αυτό είναι αναπόφευκτο. Αυτό όμως που κάνει ξεχωριστή την ταινία είναι το χιούμορ της, πότε σουρεαλιστικό, πότε μαύρο! Ο Suleiman το χρησιμοποιεί ως εργαλείο για να περάσει πιο δυνατά τα μηνύματά του και για να καταδείξει την απόγνωση ενός λαού, που μόνο να γελάσει μπορεί με την κατάντια του να είσαι μειονότητα στη χώρα σου!

Η ταινία είναι σκηνοθετημένη λιτά, έχει πολύ όμορφα εξωτερικά πλάνα και ωραία φωτογραφία, ενώ από τους διαλόγους της και κάποιους ήρωές της ο θεατής αντιλαμβάνεται ότι η ταινία βασίζεται σε αυτοβιογραφικές αναμνήσεις του ίδιου του σκηνοθέτη. Οι ρυθμοί της ταινίας είναι μάλλον αργοί, η διαχείριση των σιωπών είναι άριστη, ενώ οι επαναλήψεις κάποιων σκηνών χρησιμεύουν (νομίζω) για να τονιστεί το επαναλαμβανόμενο αδιέξοδο των προσπαθειών επίλυσης του παλαιστινιακού προβλήματος. Στην ίδια κατεύθυνση και η σύγχιση στην οποία βρίσκονται συχνά οι ήρωες της ταινίας καθώς και η έλλειψη συγκέντρωσης σε ένα στόχο, αυτό το (γοητευτικό από κινηματογραφική άποψη) σπατάλημα ενέργειας (και επαναστατικότητας) σε ανούσιες πράξεις!

Ραγισμένες Αγκαλιές (2009) (6 1/2 στα 10)

Υπόθεση
Όταν ο "Harry Caine", ένας τυφλός συγγραφέας και σκηνοθέτης, μαθαίνει ότι εκατομμυριούχος Ernesto Martel πέθανε, θυμάται το παρελθόν του, τον καιρό που γύριζε την τελευταία του ταινία και ήταν ερωτευμένος με την κεντρική πρωταγωνίστριά του.

Αξιολόγηση
Μπορεί οι ιστορίες του Αλμοδόβαρ να μην είναι κάτι το συγκλονιστικό, πάντως ο πατέρας του σύγχρονου ισπανικού σινεμά ξέρει πολύ καλά πως να διηγηθεί μια ιστορία και πως να κάνει τη θέαση των ταινιών του μια εμπειρία που αν δε βγεις σοφότερος, σίγουρα θα έχεις περάσει πολύ καλά! Το los abrazos rotos είναι αυτό που λέμε μια τυπική αλμοδοβαρική ταινία! Τα ίδια ωραία κοντινά πλάνα, η ίδια προσεχτική επιλογή χρωμάτων, το ίδιο καλό χιούμορ, η ίδια πανέμορφη και ταλαντούχα Penelope πάλι σε ρόλο γυναίκας που ξυπνά πάθη, οι γλωσσοκοπάνες γυναίκες, οι θλιμμένοι άνδρες, όλα δηλαδή τα στοιχεία εκείνα που έχουν κάνει τις ταινίες του Αλμοδόβαρ ξεχωριστές!

Ο Αλμοδόβαρ στήνει τη νέα αυτή ταινία του, την τέταρτη με πρωταγωνίστρια τη μούσα του, Penélope Cruz, ως ιστορία μυστηρίου. Την τελευταία φορά που είχε κάνει κάτι τέτοιο ήταν με το La mala educación που προσωπικά το βρήκα τελείως αδιάφορο (για να μην πω ότι στο σενάριό του έχανε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα!). Εδώ τα καταφέρνει καλύτερα, δημιουργεί σασπένς χωρίς να μπερδεύει άσκοπα το θεατή και καταφέρνει να χτίσει ικανοποιητικά τους χαρακτήρες των ηρώων του. Επίσης χρησιμοποιώντας πλάνα από ταινία μέσα σε ταινία βρίσκει την αφορμή να μας χαρίσει άφθονο γέλιο, να κάνει μια αναφορά στις κλασικές ταινίες του, θυμίζοντάς μας ότι είναι ο σκηνοθέτης μερικών από των πιο cult ευρωπαϊκών κωμωδιών!

Παρόλο που από τις Ραγισμένες Αγκαλιές λείπει το στοιχείο εκείνο, που θα αποθεώσει την ταινία δραματουργικά (στοιχείο που σαφώς υπήρχε στη συνταγή του αριστούργηματός του, Hable con ella, για παράδειγμα) αυτό το γεγονός δεν είναι από μόνο του αποτρεπτικό για τους θεατές και φίλους του Ισπανού σκηνοθέτη για να χάσουν άλλη μια ευκαιρία να εισχωρήσουν στον υπέροχο κόσμο του Αλμοδοβαρικού σινεμά!

Αντίχριστος (2 1/2 στα 10)

Εισαγωγή
Μάλλον δισταχτικά (επειδή οι 2 τελευταίες του ταινίες δε με είχαν πείσει καθόλου) και χωρίς να έχω διαβάσει καμία κριτική πριν πάω στο σινεμά αποφάσισα να εμπιστευθώ ξανά τον Lars von Trier. Νόμιζα ότι θα δω μια ταινία που θα εμβαθύνει στην ανθρώπινη θλίψη και στη διαχείριση της απώλειας. Θεώρησα εξαρχής έξυπνο που ο Δανός σκηνοθέτης θέλει να αγγίξει αυτά τα θέματα διαλέγοντας να χρησιμοποιήσει ως ερέθισμά του την υπέρτατη θλίψη, που δεν είναι άλλη από την απώλεια του παιδιού σου!

Υπόθεση
Η θλίψη της συζύγου ενός πετυχημένου ψυχοθεραπευτή μετά την απώλεια του μικρού γιου τους μοιάζει αφύσικη και αποφασίζει να πάνε να μείνουν για λίγο καιρό στο εξοχικό τους στην Εδέμ με στόχο να αντιμετωπίσουν τις φοβίες και να επουλώσουν τις πληγές τους.

Αξιολόγηση
Ο Αντίχριστος πραγματικά είναι μια ταινία που διαθέτει σημαντικά όπλα που την κάνουν εξαρχής αξιοπρόσεχτη. Η φωτογραφία της είναι εξαιρετική τόσο στους εξωτερικούς όσο και στους εσωτερικούς χώρους, ενώ η επίμονη χρήση ψυχρών χρωμάτων (κυρίως πράσινου και μπλε) ταιριάζει με την ατμόσφαιρα και το επιδιωκόμενο ύφος της ταινίας. Η δε σκηνοθεσία του Trier είναι ομολογουμένως υψηλής αισθητικής, στα θετικά στοιχεία της οποίας ασφαλώς συγκαταλέγεται η προσπάθεια ένταξης συμβολισμών με στοιχεία της φύσης και ζώα στην πλοκή της ταινίας. Τέλος η πολύ καλή επιλογή πρωταγωνιστικού διδύμου και η καθοδήγησή τους προς την εξωτερίκευση των ερμηνευτικών εκείνων στοιχείων, που ήθελε να προσδώσει στην ταινία ο σκηνοθέτης, είναι στοιχεία που συνηγορούν ότι και εδώ ο Δανός σκηνοθέτης παίρνει πολύ σοβαρά το ρόλο του. Εδώ όμως εξαντλούνται τα θετικά της ταινίας!

Ο Λαρς Φον Τρίερ, όπως από την αρχή μας αποκαλύπτει ο ίδιος, διαλέγει για τους σκοπούς της ταινίας του να επικεντρώσει στη θλίψη, τον πόνο και την απόγνωση. Μεγεθύνει πολύ και δίνει στην οθόνη τα συναισθήματα αυτά με τέτοιο έντονο τρόπο που καταντά και κουραστικός και σε σημεία ενοχλητικός. Το σοβαρότερο όμως πρόβλημα της ταινίας είναι η σύγχυση ή έστω η παρέκκλιση, αν θέλετε, από τους στόχους, που ο σκηνοθέτης (μοιάζει να) έχει θέσει. Ο Αντίχριστος ακροβατεί μεταξύ ψυχολογικού θρίλερ, φιλοσοφικής και μεταφυσικής ανάλυσης για την απώλεια και τη φύση του κακού και ψυχογραφήματος για τη γυναίκα. Όμως η ακροβασία αυτή δεν είναι πετυχημένη και το τελικό αποτέλεσμα είναι ατυχές και δεν πείθει!

Αυτό που ξεκινά ως σπουδή στη θλίψη ή ακόμα και στη σχιζοφρένεια, εξελίσσεται σε προβληματισμό για την ανθρώπινη φύση και παρεκτρέπεται στο τέλος (σα φάρσα του εαυτού του) σε θρίλερ όπου τα κίνητρα των ηρώων και οι συμπεριφορές τους διαστρεβλώνονται! Στο τέλος κάθε καλοπροαίρετος θεατής νιώθει έντονα προδομένος από τα κίνητρα του σκηνοθέτη γύρω από τη δημιουργία αυτής της ταινίας, εκνευρισμένος από την ηλίθια μισογυνική της ιδεολογία και ενοχλημένος από τη διάθεση του να σοκάρει (μόνο και μόνο για να σοκάρει!).

Η γυναίκα όμως, αγαπητέ Lars, δεν είναι ούτε πανούργα ούτε σατανική από τη φύση της. Μόνο άνθρωποι βαθιά κομπλεξικοί και οπισθοδρομικοί θα ενστερνίζονταν τη μεταφυσική διάσταση της ταινίας σας και την ταύτιση του σατανά με τη γυναικεία φύση! Και εν πάσει περιπτώσει οι σπουδαίες ταινίες δε γίνονται όταν ο σκηνοθέτης τελεί σε προφανή σύγχυση και δεν μπορεί να εξηγήσει ούτε στον ίδιο τον εαυτό του τους λόγους που τον οδήγησαν να κάνει αυτή την ταινία! Εντέλει ο Αντίχριστος είναι μια ταινία που είχε μια σημαντική ευκαιρία να πει κάποια αξιόλογα πράγματα, ευκαρία όμως που σπατάλησε εξ' ολοκλήρου!