Σεπτεμβρίου 11, 2007

Zodiac (2007) (7 1/2 στα 10)

Είναι γεγονός... ο Σεπτέμβριος της επιστροφής στις σκοτεινές αίθουσες έφτασε (εν μέσω εκλογών και ... αδημονίας για τις Νύχτες Πρεμιέρας) και ο David Fincher, ο σκηνοθέτης του Se7en, του Panic Room και του αριστουργηματικού Fight Club, επέστρεψε με μια πολύ καλή ταινία για ανεξιχνίαστα μυστήρια και καταδύσεις στα άγνωστα βάθη της ανθρώπινης ψυχής. Zodiac: ό,τι πρέπει για καλό ποδαρικό στη νέα κινηματογραφική σεζόν 2007 - 2008.

Η υπόθεση, λίγο-πολύ γνωστή στους γονείς μας, που θυμούνται πολύ καλά την ιστορία του κατά συρροήν δολοφόνου, γνωστού με το ψευδώνυμο Zodiac, που έκανε την Αμερική της δεκαετίας του 70 να χάσει τον ύπνο της. Εδώ η ιστορία του Zodiac διαδραματίζεται στα παρασκήνια, δίδεται υπό την οπτική γωνία των προσπαθειών εξιχνίασης των εγκλημάτων, της διαδρομής της έρευνας και των απογοητεύσεων των ανθρώπων που ασχολήθηκαν να αποκαλύψουν τον Zodiac. Ο φιλόδοξος ρεπόρτερ, ο "διαφορετικός" καρτουνίστας που αρέσκεται στη λύση των puzzles, ο νεαρός αστυνομικός όλοι φωτίζονται μοναδικά από τον Fincher στην προσπάθεια τους να αποκρυπτογραφήσουν τον Zodiac και να προλάβουν τα νέα του εγκλήματα.


Το βροχερό σκηνικό πανταχού παρόν σκηνοθετικά στο Se7en χρησιμοποείται και εδώ

Αντίθετα με το Se7en και τη φιγούρα κακού, του John Doe, που μοναδικά απέδωσε εκεί ο Kevin
Spacey, εδώ ο Zodiac και η αναζήτηση των κινήτρων των δολοφονιών του δεν είναι στο επίκεντρο. Στο επίκεντρο είναι ο Robert Graysmith, ο καρτουνίστικος ήρωας που χτίζει ο Gyllenhaal ώστε να ισορροπεί ανάμεσα σε βαρεμένο παρείσακτο στις έρευνες των "μεγάλων" και προικισμένο και επίμονο "κηπουρό". Στο επίκεντρο επίσης ο δημοσιογράφος Paul Avery που έφτασε μια ανάσα από το δολοφόνο αλλά νικήθηκε από τις δικές του "αμαρτίες" (κλέβει την παράσταση ο Robert Downey Jr. που τον υποδύεται). Τέλος ο αστυνόμος David Toschi δεν είναι -ως συνήθως στις χολυγουντιανές παραγωγές- ο άνθρωπος που ξυπνά και κοιμάται με την εμμονή να βρει το δολοφόνο, αλλά είναι άνθρωπος της διπλανής πόρτας, μακρυά από δογματικά σχήματα του καλού ή διεφθαρμένου μπάτσου που στο επίκεντρο είναι -ω έκπληξη!- η οικογενειακή του γαλήνη αλλά κάνει και τη δουλειά του πολύ καλά.

Όταν κυνηγάς κάτι πολύ, στο τέλος δικαιώνεσαι

Το Zodiac είναι μια ταινία με εξαιρετικό cast, χωρίς όμως τον ένα πρωταγωνιστή που θα τραβήξει πάνω του όλα τα βλέμματα. Μοναδικό ελάττωμά της η ίδια η ιστορία του Zodiac, όπως την είδε ο καρτουνίστας Robert Graysmith στο best seller του οποίου βασίστηκε η ταινία, η οποία όμως δεν έχει δραματουργικό βάθος και δεν προσφέρει κάθαρση στο θεατή. Είναι μια ταινία με γραμμική αφήγηση αλλά παρά ταύτα ουδόλως βαρετή. Διαχειρίζεται ένα πολύ ευρύ υλικό πληροφοριών χωρίς να μας μπερδεύει, όπως δεν απέφυγε ο Πληροφοριοδότης του Σκορτσέζε για παράδειγμα. Διατηρεί καλό ρυθμό από την αρχή ως το τέλος και παρά τη μεγάλη διάρκειά της δε χάνει το δρόμο της ούτε κάνει το θεατή να αγανακτεί για την έλλειψη μοντάζ. Αντίθετα σε στιγμές δημιουργεί μεγάλη εσωτερική ένταση και όπως και στο Se7en μας χαρίζει μερικές πολύ δυνατές σκηνές δολοφονίας που χαράσσονται στη μνήμη.

2 σχόλια:

ge είπε...

Λοιπόν, φίλε Europano, και για μένα το Zodiac (πίστευα ότι θα) ήταν η ιδανική επιστροφή, διότι λατρεύω τις αστυνομικές ταινίες που επικεντρώνονται στο κομμάτι της έρευνας. Όμως, σε έναν αρκετά μεγάλο βαθμό, απογοητεύτηκα...
Η βασική μου αντίρρηση ήταν ότι αυτήν την "κατάδυση στην ανθρώπινη ψυχή" δεν την είδα!! Ακριβέστερα είδα αρκετά καθαρά το προφίλ των "ερευνητών" και τις (καταστροφικές) επιπτώσεις που είχε το κυνήγι του Z στη ζωή τους, αλλά τον "άνθρωπο" Zodiac, όπως αυτός έπρεπε να αποκαλύπτεται μέσα από την έρευνα δεν τον είδα (σχεδόν) πουθενά! Αντ' αυτού, είδα ένα σχεδόν "αποστειρωμένο" σύνολο αποτυπωμάτων και εγγράφων, που, εμένα μεν λόγω σχετικής "τρέλας" με συνεπήρε, αλλά τον "απλό" θεατή μάλλον όχι...
Αυτό το θέμα ήταν πραγματικό "ηφαίστειο", οι σκηνοθετικές δυνατότητες τεράστιες, τι έφταιγε; (κάποιος στο Αθηνόραμα έγραψε ότι του θύμισε ντοκιμαντέρ. Δυστυχώς σε κάποια σημεία είχα κι εγώ αυτή την αίσθηση...).
Συν, ο ρυθμός στο πρώτο μέρος, ιδίως στο δεύτερο μισό, βρήκα ότι έπασχε, και σε κάποια σημεία μπερδεύτηκα κιόλας με τους διάφορους επιστήμονες και τις "αντιφάσεις" τους!:-) (παρεπιπτόντως, να πω ότι αν δεν ήξερα ότι πρόκειται για αληθινή ιστορία, η μορφή του καρτουνίστα δεν θα μου φαινόταν ιδιαιτέρως πειστική)...
Εν ολίγοις, ενδιαφέρον σε γενικές γραμμές σύνολο και μερικές πολύ καλές στιγμές (ιδίως, για μένα, η δεύτερη δολοφονία), αλλά όχι αυτό που περίμενα (βέβαια, μπορεί να είχα και λάθος "προσδοκίες" :-)
Και κάτι τελευταίο, μου άρεσε ΠΑΡΑ πολύ αυτός ο πανταχού παρών απόκοσμος ήχος των τηλεφώνων/σειρήνων-πιο υποβλητικός σχεδόν από κάθε δυνατή μουσική!!

Γιώτα Παπαδημακοπούλου είπε...

...Καλογυρισμένο, με έξυπνες στιγμές έντασης, το σασπένς δεν απουσίαζε (αυτό βέβαια είναι υποκειμενικό, αν κάποιος θεωρεί σασπένς μόνο τα πιστολίδια ή μια γκόμενα που προσπαθεί να ξεφύγει από έναν τρελό με χασαπομάχαιρο, τότε όχι, δεν είχε), δυνατές και ταυτόχρονα ρεαλιστικές ερμηνείες με καλό δέσιμο μεταξύ τους κι άψογη μεταφορά του κλίματος της εποχής και του ψυχογραφήματος των ηρώων. Στα μόνα μείον, η ανεξήγητα μεγάλη διάρκεια και η κάθαρση που τελικά δεν ήρθε. Ίσως βέβαια οι θεατές που δεν γνωρίζουν την πραγματική ιστορία να μπερδευτούν κάπου εξαιτίας του μεγάλου όγκου πληροφοριών που καλούνται να συνδέσουν μαζί με τον Graysmith. Πέραν τούτου, άσχετα απ’ το γεγονός ότι μου άρεσε, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως ταινία για όλους. Γι’ αυτό πριν την επιλέξετε ή την απορρίψετε, καλό θα ήταν να ενημερωθείτε για τι ακριβώς πρόκειται κι αν είναι δυνατόν κι έχετε τη διάθεση, να ρίξετε μια ματιά στην πραγματική ιστορία. Έτσι ίσως είναι ευκολότερο να παρακολουθήσετε την ιστορία, να καταλάβετε και να επεξεργαστείτε την πληθώρα πληροφοριών που δέχεστε καθ’ όλη τη διάρκεια της προβολής. Και να θυμάστε τι έλεγε στη διαφήμιση της ταινίας: "There's more than one way to lose your life to a killer".
(Σ' έβαλα και σ' αυτούς που επισκέπτομαι... :))