κάθομαι πάντα μπροστά στο σινεμά να κοινωνώ πρώτος τις εικόνες!

J. Edgar (2011) (7 στα 10)

2012-01-20T15:32:00.003+02:00

Υπόθεση

Η συναρπαστική ζωή και το έργο του J. Edgar Hoover, από τη στιγμή που προσελήφθη στο Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, αμέσως μετά την αποφοίτησή του, έως και το θάνατό του στα χρόνια της Προεδρίας Νιξον, ενώ ήταν ακόμα εν ενεργεία Διευθυντής του FBI.

Αξιολόγηση
Ενδιαφέρουσα πλην σε σημεία αυθαίρετη και αποσπασματική βιογραφία μιας από τις πλέον σημαντικές προσωπικότητες των ΗΠΑ του 20ου αιώνα, του J.E.Hoover, του πρώτου διευθυντή του FBI, το J. Edgar είναι το νέο κινηματογραφικό πόνημα του Clint Eastwood που αναδεικνύει το μεγάλο ερμηνευτικό ταλέντο του Leonardo di Caprio. Ο Caprio ενσαρκώνει άριστα τον αδίστακτο, πανίσχυρο, αριβίστα νεαρό Hoover, έναν άνθρωπο ορκισμένο αντικομμουνιστή και αποφασισμένο να πετύχει και ταυτόχρονα τον μεσήλικα Hoover, τον άνθρωπο που επιβίωσε 6 Προέδρων και είδε επί των ημερών του το "παιδί" του, το FBI, να γίνεται μια πανίσχυρη υπηρεσία και στα γεράματά του τον είχε κυριεύσει η ανασφάλεια για την υστεροφημία του!

Αν και η κινηματογράφηση του Eastwood είναι άρτια στο επίπεδο της πειστικής αναπαράστασης της εποχής, το σενάριο του Dustin Lance Black έχει σοβαρά προβλήματα, που αποδυναμώνουν το τελικό αποτέλεσμα. Τα διαρκή flash back στη ζωή και στις κορυφαίες στιγμές του Hoover κουράζουν τους θεατές, τους δημιουργούν αίσθηση αποσπασματικότητας, ενδεχομένως και να τους μπερδεύουν. Επίσης ο σεναριογράφος (που είναι γνωστός ακτιβιστής των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων) παίρνει ως δεδομένο ότι ο Hoover ήταν ομοφυλόφιλος και βασίζει σε αυτή τη φήμη τον κορμό της ιστορίας του και πολλές από τις πιο δυνατές δραματουργικά σκηνές στην ταινία. (Υποθέτω ότι αν ζούσε ο Hoover ή αν υπήρχε κάποιος απόγονός του θα έπεφταν σύννεφο οι αγωγές!)

Παρότι όμως ο σεναριογράφος είναι τολμηρός αναφορικά με την (υποτιθέμενη ή όντως αληθή) κρυφή ομοφυλοφιλία του ανδρός, δεν αφήνει αρκετά τη φαντασία του να οργιάσει ως προς τα παρασκήνια της συνεχούς ανόδου του Hoover και τους πραγματικούς λόγους που επιβίωσε τόσων Προέδρων, ενώ αποσιωπά τελείως το θέμα των σχέσεων Hoover με το οργανωμένο έγκλημα (μαφία) και τη μασονία! Έτσι η σκιαγράφηση του Hoover μοιάζει ρηχή, η συμπεριφορά του σε σημεία δεν εξηγείται επαρκώς, ενώ ο ίδιος παρουσιάζεται μη συνεπής ως προσωπικότητα, κι αυτό εντέλει δεν σώζεται ούτε με το ταλέντο του DiCaprio ούτε με τη σκηνοθετική δεινότητα του Eastwood! Κρίμα, γιατί με ένα καλύτερο σενάριο η ταινία είχε όλες τις προϋποθέσεις να γίνει πραγματικά σπουδαία!

Το παιδί με το ποδήλατο (2011) (8 1/2 στα 10)

2012-01-12T13:49:00.003+02:00

Υπόθεση
Εγκαταλειμμένος σε σχολείο κοινωνικής πρόνοιας από τον πατέρα του, ο μικρός Cyril προσπαθεί να κάνει μια καινούργια αρχή με την Samantha που δέχεται να τον φιλοξενεί τα σαββατοκύριακα. Αλλά ως γνωστόν, η ζωή δεν είναι δρόμος στρωμένος με ροδοπέταλα...

Αξιολόγηση
Δυνατή και πλήρης μηνυμάτων η νέα ταινία των αδερφών Dardenne, κινείται στο ίδιο ρεαλιστικό ύφος που μας έχουν συνηθίσει οι βέλγοι δημιουργοί και στην ίδια επίσης θεματολογία των κοινωνικών προβλημάτων και των απλών ιστοριών με τους κατατρεγμένους ήρωες, τους ανθρώπους του περιθωρίου, που αποζητούν να βγουν σε ξέφωτο αλλά η ζωή είναι σκληρή μαζί τους. Εδώ ο ήρωας του σκηνοθετικού διδύμου είναι ανήλικος, είναι ιδιαίτερα εκφραστικός και ταλαντούχος και χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία κλέβει την παράσταση στην ταινία!

Το παιδί με το ποδήλατο σχολιάζει απέριττα πλην απολύτως εύστοχα τις δυσκολίες και τα ψυχολογικά βάρη που φέρουν τα παιδιά που οι γονείς τους τα έχουν εγκαταλείψει, θίγει εμμέσως το ζήτημα της ελευθερίας των επιλογών μας, ενώ η ταινία υποστηρίζει σαφώς ότι το νόημα της ζωής έγκειται στην προσφορά και στη δυνατότητα (ή ικανοποίηση της ανάγκης) κάποιου να διοχετεύει την ενέργεια και να μοιράζει την αγάπη του στις ανθρώπινες σχέσεις που κάνει.

Οι ήρωες των Jean-Pierre και Luc Dardenne σαν άλλοι τραγικοί χαρακτήρες δοκιμάζονται απέναντι σε ηθικές επιλογές, σφάλουν, πέφτουν και λυτρώνονται, ενώ οι θεατές τίθενται διαρκώς προ διλημμάτων και οι απαντήσεις δεν είναι εύκολες. Συνολικά μια πολύ καλή στιγμή του ευρωπαϊκού σινεμά, μια συγκινητική ανθρώπινη ιστορία, μια ταινία από αυτές που θυμάσαι καιρό μετά!

Κοτόπουλο με δαμάσκηνα (2011) (8 στα 10)

2012-01-10T10:36:00.006+02:00

Υπόθεση

Όταν σπάει το βιολί του και συνειδητοποιεί ότι κανένα άλλο βιολί πλέον δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη μαγεία του προηγούμενου, ο Nasser-Ali αποφασίζει να πεθάνει...

Αξιολόγηση
Οι δημιουργοί του αριστουργηματικού Persepolis (Paronnaud και Satrapi) επιστρέφουν με μια γλυκόπικρη ταινία για τις εμμονές και τα πάθη που μας κάνουν ξεχωριστούς και αφορούν στο στίγμα που αφήνουμε σε αυτό τον κόσμο. Το Poulet aux prunes είναι μια ταινία για το νόημα της ζωής, για τη σημασία των αναμνήσεών μας, για τους έρωτες που μας σημάδεψαν, για τα πράγματα και τους ανθρώπους που αγαπήσαμε, για αυτά που θέλουμε να μας θυμούνται όταν φύγουμε από τη ζωή.

Με παραμυθένια ατμόσφαιρα πλούσια σε υπερβολές και έντονους μελοδραματικούς τόνους (στη σωστή δοσολογία όμως, αν χαμήλωναν το συνολικό αποτέλεσμα θα αποδυναμωνόταν!) και με αισθητική ρομαντικού κόμικ (σε σημεία αρκετά εμφανή), το κοτόπουλο με δαμάσκηνα θα αρέσει αρκετά στις ευαίσθητες σινεφιλικές ψυχές και θα σας ταξιδέψει στο παρελθόν μιας χώρας (στο Ιράν πριν την επανάσταση), που υπάρχει πλέον μόνο στο μυαλό των δημιουργών της!

Στη χώρα που απεικονίζουν οι Satrapi-Paronnaud, οι μουλάδες δεν υπάρχουν, αν και το αυστηρό εκπαιδευτικό σύστημα είναι πανταχού παρόν, ενώ η θέση των γυναικών είναι -φαινομενικά τουλάχιστον- καλύτερη, καθώς οι νεαρές κοπέλες μπορούσαν να κυκλοφορούν χωρίς συνοδό ή φορώντας τσαντόρ και χωρίς τα αυστηρά μάτια της θρησκευτικής αστυνομίας. Τότε η μεσαία τάξη της χώρας μπορούσε να ζήσει δυτικότροπα και χωρίς τον ασφυκτικό έλεγχο της θρησκείας στην καθημερινότητά της, ενώ ένας άνδρας μπορούσε να φλερτάρει (ή ακόμα και να φιλήσει) δημόσια μια γυναίκα... ή τουλάχιστον αυτό ισχυρίζονται οι δημιουργοί της ταινίας!

Χωρίς να διαθέτει την ίδια διεισδυτικότητα, το ίδιο συναισθηματικό βάθος και χωρίς να προκαλεί την ίδια συγκίνηση στους θεατές όπως το Persepolis, το Poulet aux prunes βλέπεται ευχάριστα, είναι νοσταλγικό και γλυκά μελαγχολικό και ξεχωρίζει λόγω της εξαιρετικής μουσικής και φωτογραφίας του!

The Artist (2011) (10 στα 10)

2011-12-29T12:27:00.007+02:00

Υπόθεση

Ο George Valentin είναι αστέρι του βωβού κινηματογράφου στα τέλη της δεκαετίας του 1920, στο Χόλυγουντ. Στην πρεμιέρα μιας ταινίας του τυχαία ο φακός τον απαθανατίζει με μια θαυμάστριά του, την Peppy Miller, η οποία είναι αποφασισμένη να γίνει διάσημη. Έκτοτε η τύχη αρχίζει να χαμογελά στη θαυμάστριά του, ενώ ο ίδιος αντιλαμβάνεται ότι με το πέρασμα από το βωβό στον ομιλούντα κινηματογράφο η μπογιά του πλέον δεν περνά!

Αξιολόγηση
The Artist, ή αλλιώς όταν το σινεμά επιστρέφει στις ρίζες του για να ανατροφοδοτήσει τη μαγεία του και να συνομιλήσει με το παρόν και το μέλλον του! Η ταινία του Michel Hazanavicius πραγματικά μαγεύει τους θεατές, αφενός λόγω της πανέξυπνης αντιγραφής του βωβού κινηματογράφου από το σκηνοθέτη, ο οποίος εντυπωσιάζει με την αισθητική της ταινίας του και την αφομοίωση των τεχνικών του βωβού κινηματογράφου, αφετέρου λόγω της ιστορίας που διηγείται, μια ιστορία απλή και ευχάριστη, μα τόσο συγκινητική!

Ο σκηνοθέτης αντιγράφει δημιουργικά το βωβό παρελθόν του σινεμά κάνοντας αρκετές αναφορές σε ταινίες εκείνης της εποχής, αλλά και εισάγοντας πολλά καινούρια στοιχεία (όπως η ευρεία χρήση λέξεων (ακόμα και στο background) που σχετίζονται με τον ήχο (πχ. "silence", "talk"), δημιουργώντας εντέλλει ένα σύνολο που μοιάζει συναρπαστικά επίκαιρο και φρέσκο! Η ταινία ακολουθεί ένα (πολύ γαλλικό) διμερές πλάνο που χαρακτηρίζεται από την έντονη αντίθεση συναισθημάτων μεταξύ πρώτου και δεύτερου μέρους, αντίστοιχη με την αντίστροφή πορεία ανόδου-πτώσης των δύο πρωταγωνιστών της ταινίας.

Αναρωτιέμαι για ποιο πράγμα πρέπει κάποιος να πρωτομιλήσει προκειμένου να εκθειάσει αυτή την ταινία! Για την υπέροχη ατμόσφαιρα; για τους φωτισμούς, τη φωτογραφία και τα υπέροχα καδραρίσματα; για τις χορογραφίες και τη μουσική; για την υπέροχη σκηνή του ονείρου; για το πρόσωπο και την ερμηνεία του πρωταγωνιστή;! Όλα τα στοιχεία στην ταινία είναι υπηρέτες, συντείνουν στην ασπρόμαυρη βωβή μαγεία της!

Με λίγα λόγια το The Artist είναι μια ταινία, που σε τραβά μέσα της και σε ταξιδεύει πίσω στο χρόνο, κάτι σα ρουφήχτρα-χρονομηχανή, που χάνεσαι στη μαγεία της από το πρώτο λεπτό έως το φινάλε, που δεν θέλεις να έρθει, και βγαίνεις με ένα χαμόγελο από το σινεμά! Όσοι μαγεύεστε από το feel-good σινεμά που σε ταξιδεύει, ιδού η ταινία σας!

Επτά μέρες με τη Μέριλυν (2011) (7 1/2 στα 10)

2011-12-28T11:48:00.009+02:00

Υπόθεση

Το Καλοκαίρι του 1956, ο Colin Clark, γόνος αριστοκρατικής αγγλικής οικογένειας, βρίσκει δουλειά ως βοηθός σκηνοθέτη στα γυρίσματα της νέας ταινίας της Marilyn Monroe με συμπρωταγωνιστή και σκηνοθέτη το Laurence Olivier. Εκεί γνωρίζει και ερωτεύεται την αμερικανίδα σταρ η οποία, όμως, έχει μόλις παντρευτεί το θεατρικό συγγραφέα Arthur Miller.

Αξιολόγηση
Βασισμένη σε δύο αυτοβιογραφικά βιβλία του σκηνοθέτη Colin Clark η ταινία του Simon Curtis διηγείται αφενός την ανάλαφρη ερωτική ιστορία μεταξύ του συγγραφέα και της Marilyn Monroe, αφετέρου μας εισάγει στα παρασκήνια των γυρισμάτων μιας ταινίας, αποκαλύπτοντάς μας έτσι αθέατες πλευρές δύο μυθικών σταρ, του Olivier και της Monroe και κάνοντάς μας κοινωνούς των ανασφαλειών και των αγωνιών τους. Αν και η ταινία είναι κάπως κουραστική στο πρώτο μέρος της, το ενδιαφέρον κορυφώνεται στο δεύτερο μέρος όταν ξεδιπλώνεται το ειδύλλιο Monroe-Clark.

Αναφορικά με τη Michelle Williams, ομολογώ ότι παρότι αρχικά με είχε ξενίσει η επιλογή της ηθοποιού για το ρόλο της Marilyn Monroe, εντούτοις στην ταινία η ερμηνεία της με κέρδισε! Εκτός από πανέμορφη, η ταλαντούχα ηθοποιός μαγνητίζει τα βλέμματα, όπως ήξερε να κάνει κι η Marilyn, αντιγράφει άψογα την εκφορά λόγου της αμερικανίδας σταρ, δίνει μια εσωτερικότητα και "ψυχή" στο ρόλο, αναδεικνύει το σκοτεινό πρόσωπο της Marilyn, και είναι φυσικά αρκούντως χαριτωμένη (αν και όχι εκρηκτικά σέξι όπως η Monroe)!

Γενικότερα το casting της ταινίας ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένο: βρήκα άριστη την επιλογή του Kenneth Branagh για το ρόλο του Laurence Olivier, ο Eddie Redmayne είναι άξιος συμπρωταγωνιστής της Williams, ενώ ξεχωρίζουν σε δεύτερους ρόλους (φυσικά) η Judi Dench, αλλά και η νεαρή Emma Watson.

Διασκεδαστικό, ανάλαφρο, χαριτωμένο, δίνει ένα ενδιαφέρον πορτρέτο μιας μυθικής σταρ (αν και δε συγκαταλέγομαι στους θαυμαστές της), το My week with Marilyn είναι περισσότερο από όλα μια ταινία για την ακτινοβολία των χαρισματικών ανθρώπων και δη καλλιτεχνών και την ακατανίκητη έλξη που ασκούν (με το ταλέντο, τα νιάτα και την ομορφιά τους) στους γύρω τους!

Το καταφύγιο (9 στα 10)

2011-12-27T12:57:00.004+02:00

Υπόθεση
Ο Curtis αρχίζει και βλέπει όνειρα και οράματα ότι επίκειται μια βιβλικών διαστάσεων καταιγίδα να χτυπήσει τη μικρή πόλη που μένει αυτός κι η οικογένειά του. Έτσι αποφασίζει να φτιάξει ένα καταφύγιο στην αυλή του σπιτιού του.

Αξιολόγηση
Το Καταφύγιο είναι μια ταινία για το δυσβάστακτο ψυχολογικό άγχος και ... άχθος που προκαλεί σε κάποιον η συνειδητοποίηση ότι έχει διαβεί τα όρια που χωρίζουν το μυαλό του από την τρέλα. Ο Jeff Nichols σκηνοθετεί υποδειγματικά την ανθρώπινη αγωνία, ισορροπεί άριστα ανάμεσα στο θρίλερ και το δράμα και θέτει διαρκώς δύσκολα διλήμματα στους θεατές του. Η ατμόσφαιρα της ταινίας είναι βαριά, ασφυκτική, σχεδόν αρρωστημένη και οι θεατές είναι αδύνατο να μη συγκινηθούν από το δράμα των ηρώων της ταινίας.

Το στοιχείο, όμως, που κάνει την ταινία πραγματικά αλησμόνητη είναι η ερμηνεία του Michael Shannon. Ο "τρελός" του Revolutionary Road κλέβει κι εδώ την παράσταση με μια δυνατή, εξαιρετικά πειστική ερμηνεία, πλούσια σε συναισθήματα που εξωτερικεύονται είτε με λόγια είτε με σιωπές! Ο ήρωας που υποδύεται ο Shannon είναι ο καλός πατέρας και σύζυγος που αγωνιά και καταβάλει κάθε προσπάθεια να μη λυγίσει μπροστά στο δίλημμα (γιατί περί διλήμματος πρόκειται!) να προστατεύσει την οικογένειά του είτε από μια επικείμενη (αόρατη) απειλή (κάτι σα σύγχρονος Νώε), είτε απ' αυτόν τον ίδιο! Η αμφιταλάντευση αυτή του ήρωα της ταινίας επικοινωνείται ξεκάθαρα στους θεατές και είναι ακριβώς η έντασή της που κάνει την ταινία τόσο ξεχωριστή!

In time (2011) (8 στα 10)

2011-12-19T19:58:00.012+02:00

Υπόθεση

Κάπου στο μέλλον, στο έτος 2161, όταν οι άνθρωποι σταματούν να γερνάνε μετά τα 25 και πρέπει να δουλεύουν σκληρά για να κερδίσουν "χρόνο" έτσι ώστε να μην πεθάνουν, ο 28χρονος εργάτης Will Salas ζει με τη μητέρα του και κάθε μέρα γι'αυτούς μπορεί να είναι η τελευταία. Όταν μια νύχτα σε ένα μπαρ ο Will σώζει από ληστεία χρόνου και βέβαιο θάνατο έναν πλούσιο αιωνόβιο, η ζωή του αλλάζει...

Αξιολόγηση
Ο Andrew Niccol, ο δημιουργός του Gattaca, της καλύτερης (ή έστω της αγαπημένης του γράφοντος) ταινίας επιστημονικής φαντασίας της δεκαετίας του 90 επιστρέφει στο ίδιο εφιαλτικό μελλοντολογικό μοτίβο και μας καλεί να αναλογιστούμε πως θα έμοιαζε ο κόσμος μας αν το παγκόσμιο νόμισμα ήταν ο χρόνος, δηλαδή τα λεπτά, οι ώρες, οι μέρες κλπ που μας απομένουν για να διατηρηθούμε στη ζωή. Σε αυτόν τον κόσμο οι φτωχοί χρειάζεται να δουλεύουν κάθε μέρα για να ζήσουν την επόμενη, οι πλούσιοι συσσωρεύουν αιώνες ζωής κλεμμένους από τους φτωχούς, ο κόσμος είναι χωρισμένος σε χρονοζώνες με πανάκριβα (σε χρόνο) για να τα διασχίσεις διόδια, έτσι ώστε οι προλετάριοι να κρατούνται σε απόσταση και να μη συγχνωτίζονται με τους εκμεταλλευτές τους, ενώ η αστυνομία έχει το ρόλο της διατήρησης της τάξης, δηλαδή της εύρυθμης λειτουργίας του συστήματος!

Το In Time δεν είναι τίποτα άλλο από μια προφανή - πλην όμως πανέξυπνα φτιαγμένη - αλληγορία για τη φύση του καπιταλιστικού συστήματος, μια εφιαλτική προέκταση της κυρίαρχης σκέψης του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού "ο χρόνος είναι χρήμα". Ο Niccol υποστηρίζει ότι το σύστημα που ζούμε είναι ένα σύστημα που στηρίζεται στην απροκάλυπτη εκμετάλλευση των άλλων, των πολλών που δεν έχουν άλλη επιλογή και δουλεύουν σκληρά για να επιβιώσουν (δηλ. το έσχατο και πλέον αποκρουστικό πρόσωπο του καπιταλισμού), ένα σύστημα που αναπαράγει την αδικία και επιβιώνει αναδεικνύοντας τα κατώτερα ατομοκεντρικά ένστικτα της ανθρώπινης φύσης, που είναι η τάση για πλεονεξία και για απόκτηση πάντα περισσότερων αγαθών ή δύναμης (εν προκειμένω χρόνου) εις βάρος των άλλων. Ο σκηνοθέτης φαίνεται να πιστεύει ότι αυτή η ανθρώπινη φύση δεν αλλάζει και είναι αυτή που διαιωνίζει τον καπιταλισμό, ενώ όλο το ζουμί της ταινίας συμπυκνώνεται στη φράση «για να γίνεις εσύ αθάνατος (=ατελείωτος χρόνος), πολλοί πρέπει να πεθάνουν».

Παράλληλα η ταινία ισορροπεί υποδειγματικά ανάμεσα στο πεδίο ιδεολογικής ανάπτυξής της και στο πεδίο της περιπέτειας με καλοφτιαγμένες σκηνές καταδίωξης. Παρόλο που οι ήρωες της ταινίας δεν είναι τόσο άρτια "σμιλεμένοι", αυτό δεν ενοχλεί ιδιαίτερα, καθώς αντισταθμίζεται από τη δύναμη των ιδεών που κοινωνούνται στους θεατές, από το "καυτό" πρωταγωνιστικό δίδυμο και την "κατάρα" που εμποδίζει την ανάπτυξη του έρωτά του, και την εξαιρετική, πραγματικά, ατμόσφαιρα του εφιαλτικού χρονο-κρατούντος κόσμου.

ΥΓ. Η σκηνή που οι δύο πρωταγωνιστές κολυμπούν γυμνοί στη θάλασσα μοιάζει (προφανώς όχι τυχαία) με την αντίστοιχη σκηνή στο Gattaca!

Ο Ξεναγός (2011) (6 στα 10)

2011-12-13T11:44:00.009+02:00

Υπόθεση

Ο Ιάσονας φιλοδοξεί να γίνει ξεναγός αρχιτεκτόνων και φέρνει το πρώτο γκρουπ αλλοδαπών για δεκαήμερη ξενάγηση στα αξιοθέατα της Αθήνας. Όμως γρήγορα συνειδητοποιεί ότι οι ξένοι ήρθαν για διακοπές, φραπέ και παραλία στην Ελλάδα, κι όχι για ξεναγήσεις σε μνημεία!

Αξιολόγηση
Η ταινία του Ζαχαρία Μαυροειδή φτιάχτηκε με ελάχιστα χρήματα και προφανώς με μπόλικο μεράκι. Στόχος του σκηνοθέτη ήταν να αναδείξει τη φωτεινή πλευρά της Αθήνας, αυτή που όλοι αγαπάμε και πολλές φορές ξεχνάμε ότι υπάρχει. Συνολικά, η ταινία στηρίζεται ως επί το πλείστον (ενδεχομένως και δυσανάλογα) στο ερμηνευτικό ταλέντο του Μιχάλη Οικονόμου, και παρόλο που είναι ευχάριστη η θέασή της, τα προβλήματα δεν λείπουν!

Ενώ για παράδειγμα η ταινία διαθέτει αρχή, μέση και τέλος, η ιστορία που διηγείται δεν έχει κορύφωση, ούτε και κεντρικό κορμό. Ως θεατής αναρωτιόμουν ποιο είναι το κυρίαρχο μήνυμα που θέλει να επικοινωνήσει ο δημιουργός (ο βασικός λόγος που τον ώθησε να κάνει αυτή την ταινία) και δυστυχώς δεν κατέληξα σε κάποιο συμπέρασμα ακόμα και όταν έπεσαν οι τίτλοι τέλους! Είναι άραγε ο Ξεναγός μια ταινία για την Αθήνα μέσα από τα μάτια των τουριστών της (σε αντιπαραβολή με την Αθήνα μέσα από τα μάτια των Ελλήνων); Είναι μια ταινία που προσπαθεί να μεταφέρει την ανεμελιά των φοιτητικών χρόνων στην Αθήνα; Είναι μια ταινία για τη μοναξιά των νέων σήμερα; Ή μήπως είναι μια ταινία για τη μπερδεμένη σεξουαλική ταυτότητα του πρωταγωνιστή της, ένα coming-out story με άλλα λόγια;

Η ανάπτυξη των χαρακτήρων στην ταινία είναι ελλιπέστατη! Με εξαίρεση τον κεντρικό ήρωα οι υπόλοιποι ήρωες μοιάζουν χάρτινοι. Πολλά από τα αστεία στην ταινία ακούγονται κρύα, ενώ οι διάλογοι ανάμεσα στους ξένους φοιτητές αναπαράγουν πολλά στερεότυπα για τους ευρωπαϊκούς λαούς. Βέβαια, η αναπαραγωγή στερεοτύπων στην επικοινωνία μεταξύ των Ευρωπαίων περιέχει στοιχεία αληθοφάνειας, καθώς στην πραγματικότητα πολλοί κάνουν αυτό το λάθος στην πρώτη τους επικοινωνία με κάποιον από άλλη χώρα (μέχρι να σπάσει τουλάχιστον ο πάγος και να καταλάβουμε ότι εντέλει δεν διαφέρουμε και τόσο πολύ μεταξύ μας).

Tungsten (2011) (9 στα 10)

2011-12-08T15:04:00.008+02:00

Υπόθεση

Στην Αθήνα της κρίσης, δύο άνεργοι νεαροί περιπλανιούνται στους δρόμους της πόλης, ένας ελεγκτής σε λεωφορεία χρωστά σε τοκογλύφους και βλέπει την οικογενειακή ζωή του να καταρρέει, ένας άνδρας ξεσπά βίαια στη σύντροφό του.

Αξιολόγηση
To Tungsten του πρωτοεμφανιζόμενου Γιώργου Γεωργόπουλου είναι μια αξιοπρόσεκτη προσπάθεια απεικόνισης της ασφυκτικής ατμόσφαιρας που επικρατεί στην Αθήνα του σήμερα! Απεικόνιση που γίνεται με ειλικρίνεια, χωρίς καμία διάθεση ωραιοποίησης ή διόγκωσης καταστάσεων, χωρίς φλερτ με το διδακτισμό, χωρίς επιτηδευμένους και ελάχιστα πειστικούς διαλόγους (κάτι από το οποίο πάσχουν οι περισσότερες ελληνικές ταινίες σήμερα) και πρωτίστως με διεισδυτική ματιά πάνω στα προβλήματα και στην αντιμετώπισή τους από τους συγκάτοικους στην … τρέλα αυτή της πόλης!

Ο φακός του σκηνοθέτη συλλαμβάνει όλες εκείνες τις εκφάνσεις της δυσλειτουργικής επικοινωνίας μας, την ένταση στα λόγια, στις πράξεις, στα βλέμματα και στις σιωπές των ανθρώπων, την ατμόσφαιρα μιας κοινωνίας σε κατάσταση βρασμού, όταν η έκρηξη ψάχνει την πρώτη αφορμή να εκδηλωθεί και η βία μοιάζει εύκολη λύση, την εκκωφαντική διάψευση των προσδοκιών για μια καλύτερη ζωή, την τάση των ανθρώπων που τους πιέζουν τα προβλήματα να ξεσπούν σε λάθος ανθρώπους και συνηθέστατα εκεί που τους βολεύει (ο ένας στο μετανάστη γείτονα, ο άλλος στη γυναίκα και στα παιδιά του κλπ) αντί να προσπαθούν να θέσουν τα προβλήματα σε ορθολογική βάση και έτσι να τα αντιμετωπίσουν.

Το Tungsten ξεχωρίζει για το υψηλής αισθητικής σκηνοθετικό του στυλ (θυμίζει αρκετά το αριστουργηματικό Μίσος) που αναδεικνύει την "ασχημογοητευτική" Αθήνα των αυτοκινητόδρομων, των υπόγειων διαβάσεων και της άναρχης δόμησης. Στα θετικά της σημεία συγκαταλέγω την προσεγμένη ασπρόμαυρη φωτογραφία, το ιδιαίτερα πετυχημένο κάστιγνκ, τους καλογραμμένους διαλόγους, τη σωστή γλώσσα (του δρόμου). Μια πολύ καλή ελληνική ταινία, που συμπυκνώνει αρκετά ικανοποιητικά τη μίζερη πραγματικότητα της Αθήνας του σήμερα!

Το τανγκό των Χριστουγέννων (2011) (7 στα 10)

2011-12-07T10:21:00.012+02:00

Υπόθεση

Παραμονές Χριστουγέννων του 1970 ένας φαντάρος διδάσκει τον υπολοχαγό του ταγνκό προκειμένου αυτός να ζητήσει σε χορό τη γυναίκα που αγαπά.

Αξιολόγηση
Το τανγκό των Χριστουγέννων, η κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου best seller του Ξανθούλη, είναι μια όμορφα σκηνοθετημένη, με γρήγορο μοντάζ ελληνική ταινία, που διηγείται μια διπλή ιστορία ερωτικού πόθου αποπνέοντας ένα χαμένο ρομαντισμό μιας άλλης εποχής. Παρότι το σενάριο της ταινίας αφενός έχει κενά και οι διάλογοι θα μπορούσε να γίνουν πιο πειστικοί, αφετέρου δεν αξιοποιεί ιδιαίτερα το σιωπηλό πρωταγωνιστή, την επταετή δικτατορία, και την πίεση που ασκεί στους ανθρώπους και δη στο στρατό, ο σκηνοθέτης εντέλει πετυχαίνει το σκοπό του και το τελικό αποτέλεσμα είναι μια αξιοπρεπέστατη ελληνική παραγωγή που θα μπορούσε να κάνει καριέρα και εκτός Ελλάδας.

Ο Κουτελιδάκης θίγει το θέμα του ομοφυλόφιλου έρωτα με χιούμορ και μια συμπαθητική ελαφρότητα (αν και σε σημεία είναι μάλλον αμήχανη η διαχείριση του θέματός του) και αναδεικνύει σιωπές και βλέμματα σε πρωταγωνιστές. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στην ενορχηστρωμένη με ρετρό διάθεση μουσική του Γιάννη Αιόλου, που δένει απόλυτα με την ατμόσφαιρα της ταινίας. Ως προς τις ερμηνείες, ενώ ο «κράχτης» της ταινίας είναι φυσικά ο ταλαντούχος Γιάννης Μπέζος, την παράσταση κλέβει ο πολλά υποσχόμενος Αντίνοος Αλμπάνης, ενώ ο Γιάννης Στάνκογλου αποδίδει πολύ σωστά την αυστηρή (στρατιωτική) εσωστρέφεια του ήρωα του Ξανθούλη ο οποίος όμως στις σημαντικές στιγμές της ζωής του ξεσπά αποφασιστικά!

A dangerous method (2011) (8 1/2 στα 10)

2011-11-27T17:15:00.010+02:00

Εισαγωγή

Για κάποιο λόγο πάντα έβρισκα βαρετό και αυστηρό το Freud ενώ ο Jung μου φαινόταν πιο ανοικτόμυαλος και λιγότερο δογματικός, ίσως επειδή δε δίσταζε να ασχοληθεί (εκτός από την ψυχιατρική και την ψυχανάλυση) με τη φιλοσοφία, την κοινωνιολογία αλλά και την αστρολογία! Η ταινία έρχεται να συναντήσει αυτή την άποψή και μας παρουσιάζει τον Jung "γυμνό", γοητευτικό, σε πάλη με τα θέλω του, ανοιχτό σε νέες ιδέες και σε ευθεία συνομιλία με την ψυχή του!

Υπόθεση
Τον Αύγουστο του 1904 η Sabina Spielrein, κόρη Ρωσοεβραίων ιατρών, μεταφέρεται σε κατάσταση υστερίας σε ψυχιατρική κλινική έξω από τη Ζυρίχη, όπου την αναλαμβάνει ο νεαρός ψυχίατρος Carl Jung, ο οποίος δοκιμάζει επιτυχώς να την θεραπεύσει με τη μέθοδο της ψυχανάλυσης.

Αξιολόγηση
Κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού The Talking Cure που πραγματεύεται αφενός την επιστημονική "συνομιλία" μεταξύ Carl Jung και Sigmund Freud στα πλαίσια της ανάπτυξης της ψυχανάλυσης και την ερωτική σχέση του Jung με τη Sabina Spielrein, ασθενή και μετέπειτα συνεργάτη του, η νέα ταινία του David Cronenberg κολυμπάει σε βαθιά νερά και προσπαθεί αφενός να εμβαθύνει φωτίζοντας τα πρώτα βήματα μιας νέας επιστήμης, χωρίς όμως να χαθεί υπό το βάρος δυσνόητων νοημάτων και επιστημονικών θεωριών.

Ο Καναδός σκηνοθέτης στηριζόμενος σε ένα καστ εξαιρετικών ηθοποιών (ο καλύτερος ρόλος μέχρι στιγμής για τον Michael Fassbender, πολύ δυνατή - αν και σε σημεία ελαφρώς υπερβολική - η ερμηνεία της Keira Knightley) επιτυγχάνει κάτι ιδιαίτερα δύσκολο: εισάγει τους θεατές του, που στη μεγάλη πλειοψηφία τους ελάχιστα γνωρίζουν για το έργο των Jung και Freud, στην ιστορία της ψυχανάλυσης και εκλαϊκεύσει το διακύβευμα της μεταξύ τους επιστημονικής "συνομιλίας", χωρίς να κουράζει. Ταυτόχρονα, αυτό που κάνει την ταινία ξεχωριστή είναι ότι φωτίζει την ανθρώπινη πλευρά δύο κορυφαίων του εικοστού αιώνα βάζοντας σε πρώτο πλάνο τις αγωνίες, τα ένστικτα και τα πάθη τους.

Αν και ο Κρόνενμπεργκ δείχνει να διστάζει να φυσήξει περισσότερο ψυχή στο υλικό του με αποτέλεσμα ο θεατής της ταινίας ενδεχομένως να νιώθει σε σημεία ότι παρακολουθεί από απόσταση τα τεκταινόμενα χωρίς να μπαίνει στη διαδικασία να ταυτιστεί με τους ήρωές του, εντούτοις η ταινία παρακολουθείται με έντονο ενδιαφέρον από την αρχή ως το τέλος, διαθέτει καλό ρυθμό και πειστική ατμόσφαιρα ταινίας εποχής, ενώ εκτός των άλλων είναι χάρμα οφθαλμών με τα υπέροχα εξωτερικά πλάνα της (Βιέννη, λίμνες, κήποι κλπ).

Jane Eyre (2011) (8 στα 10)

2011-11-24T16:54:00.004+02:00

Υπόθεση

Ορφανή κι από τους δύο γονείς, παραμελημένη από τη σκληρή θεία της, η Jane Eyre μεγαλώνει σε ίδρυμα και όταν ενηλικιώνεται εργάζεται ως δασκάλα κατ' οίκον στην έπαυλη ενός πλούσιου ευγενή, ο οποίος απουσιάζει στο εξωτερικό. Ένα σούρουπο διασχίζοντας το δάσος κατευθυνόμενη σε γειτονική πόλη η Jane έχει μια ξαφνική συνάντηση με άγνωστο άντρα, ο οποίος θα της αλλάξει ριζικά τη ζωή.

Αξιολόγηση
Υποδειγματική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του 1847 της Charlotte Brontë, το Jane Eyre αν και νοηματικά δυσκολεύεται να επικοινωνήσει με το σύγχρονο θεατή, εντούτοις τον γοητεύει με την άρτια κινηματογράφησή του (παραγωγή BBC γαρ, περιμένατε κάτι λιγότερο;!).

Ο Cary Fukunaga επιλέγει ως κορμό της ταινίας το σημείο εκείνο του βιβλίου στο οποίο η νεαρή πρωταγωνίστρια εργάζεται ως γκουβερνάντα στην οικία Rochester, ενώ προσπερνά ταχέως τα παιδικά χρόνια της ηρωίδας πρώτα στο σπίτι της σκληρής θείας της και έπειτα στο ορφανοτροφείο. Αυτή είναι προφανώς μια συνειδητή (και ορθή!) επιλογή καθώς εκεί ακριβώς βρίσκεται το ζουμί του βιβλίου, όταν η ώριμη πλέον Jane Eyre ξεδιπλώνει τα συναισθήματά της, κερδίζει την προσοχή με την οξύνοια και την ειλικρίνειά της ενώ για πρώτη φορά είναι τόσο ευάλωτη καθώς ο έρωτας τη συναντά και μειώνει τις αντιστάσεις της χαρίζοντάς της μια ανθρώπινη ακτινοβολία (σε αντίθεση με την αμυντική και μάλλον απόκοσμη πρότερη στάση της).

Αναφορικά με τη σκιαγράφηση της κεντρικής ηρωίδας, ο σκηνοθέτης μεταφέρει άριστα το πνεύμα του βιβλίου και την παρουσιάζει ως ένα πνεύμα ατίθασο, τολμηρό και ταυτόχρονα ηθικά ακέραιο με βαθιά εδραιωμένες απόψεις περί καλού και κακού. Η δε πρωταγωνίστρια, η ανερχόμενη Αυστραλέζα Mia Wasikowska, αποδεικνύεται άριστη επιλογή για το ρόλο καθώς ενσαρκώνει με εξαιρετική πειστικότητα και καλά μελετημένο πάθος την Jane Eyre!

Μια σκοτεινή, εμπλουτισμένη με στοιχεία θρίλερ, κινηματογραφική μεταφορά ενός κλασικού μυθιστορήματος, πλημμυρισμένη από συναισθήματα και όμορφα εξωτερικά πλάνα, το Jane Eyre θα αρέσει ιδιαίτερα στο γυναικείο κοινό και στους φίλους των ταινιών εποχής!

Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν (2011) (9 στα 10)

2011-11-09T13:30:00.010+02:00

Υπόθεση
Μια μητέρα θυμάται τη δύσκολη συνύπαρξή της με το γιο της, από τότε που γεννήθηκε ως και την ώρα που έφυγε μακριά της ακολουθώντας ένα δρόμο οι συνέπειες του οποίου έχουν ολέθριες συνέπειες στη ζωή της.

Αξιολόγηση
Πώς διαχειρίζεσαι τις επώδυνες αναμνήσεις; Τι κάνεις όταν συνειδητοποιείς ότι δεν αγαπάς το παιδί που γέννησες, όταν δηλ. δεν περνά αλλά χειροτερεύει η επιλόχειος κατάθλιψη; Υπάρχει στα αλήθεια ασφαλής συνταγή για τη διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού; Πώς πρέπει να συμπεριφέρεσαι απέναντι στα χειριστικά παιδιά; Και κυρίως έχει νόημα να ζεις και να ελπίζεις σε κάτι, όταν η ζωή σου έχει γίνει συντρίμια και νιώθεις ότι είσαι κι εσύ υπεύθυνος γι'αυτό;

Η ταινία της Σκωτσέζας Lynne Ramsay θίγει ένα δύσκολο θέμα και το κάνει με ζηλευτή τόλμη και ειλικρίνεια. Δε χαϊδεύει αυτιά, δεν παίρνει θέση ως προς το ποιος έχει δίκιο, δεν δίνει στο πιάτο έτοιμες απαντήσεις (πχ. ως προς τα αίτια της παραβατικής συμπεριφοράς του νεαρού πρωταγωνιστή). Αυτό που κάνει είναι απλά να φωτίσει πτυχές και συμπεριφορές προσπαθώντας να εξηγήσει την περιπλοκότητα της ανατροφής ενός παιδιού-τέρατος καθώς και τις δυσκολίες της διαχείρισης της θλίψης και των ενοχών που έχουν οι γονείς όταν τα παιδιά τους τους φέρνουν σε τόσο δυσχερή - κοινωνικά - θέση.

Μέσω της χρήσης flash-back που σε πηγαίνουν διαρκώς μπρος και πίσω στις αναμνήσεις της κεντρικής ηρωίδας από τη μέρα που γέννησε το γιο της, η σκηνοθέτης σε καλεί να ενώσεις τις κουκίδες και να βγάλεις τα δικά σου συμπεράσματα για τα γεγονότα. Ανοίγει δε σα βεντάλια ένα ένα τα θέματά της παρουσιάζοντας σου ένα σύνολο περίπλοκο όπως η ανθρώπινη συμπεριφορά χωρίς όμως να σε μπερδεύει ή να σε κουράζει.

Ένα καθηλωτικό, πολυδιάστατο δράμα, το We Need to Talk about Kevin θα σας στοιχειώνει καιρό μετά! Είναι μια ταινία με δυνατές εικόνες και μηνύματα, κλιμακωτή ένταση και υποδειγματικές ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς (ξεχωρίζει φυσικά η Tilda Swinton αλλά και ο νεαρός Ezra Miller). Γυναίκες σε ενδιαφέρουσα καλό θα ήταν να αποφύγετε να δείτε αυτή την ταινία! Οι υπόλοιποι απλά σπεύστε!

Contagion (2011) (3 στα 10)

2011-10-25T10:18:00.002+02:00

Υπόθεση
Δύο μέρες μετά την επιστροφή της από επαγγελματικό ταξίδι στο Χονγκ Κονγκ η Beth Emhoff καταρρέει και μεταφέρεται στο νοσοκομείο όπου και πεθαίνει εξαιτίας ενός άγνωστου ιού. Λίγες μέρες μετά ο ιός αυτός εξαπλώνεται ταχύτατα παντού στον πλανήτη.

Αξιολόγηση
Δεν ήμουν ποτέ φαν του Steven Soderbergh και το πολυδιαφημισμένο Contagion δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Αν και η ταινία είναι πειστική ως προς την εφιαλτική εξάπλωση του μυστηριώδους ιού της, δεν έχει να πει πολλά παραπάνω ώστε να κρατήσει τους θεατές καρφωμένους στην οθόνη, όπως κάθε θρίλερ, που σέβεται τον εαυτό του, οφείλει να κάνει! Το δε all star cast της ταινίας (είναι πραγματικά εντυπωσιακή η παρέλαση κορυφαίων ηθοποιών), δεν αξιοποιείται ουσιαστικά, καθώς είναι τόσο ψυχρή και ντοκιμαντερίστικης λογικής η σκηνοθετική προσέγγιση του Soderbergh που η ταινία μοιάζει αποστειρωμένη συναισθηματικά, ενώ η ανάπτυξη των χαρακτήρων των ηρώων της σχεδόν ανύπαρκτη!

Αναφορικά με το σενάριο της ταινίας, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (WHO) που με το περσινό του (εξαιρετικά ύποπτο) φιάσκο αναφορικά με το συναγερμό για την εξάπλωση Η1Ν1, δικαιώνεται πλήρως μέσα από την ταινία! Άσε δε οι φαρμακευτικές εταιρίες! Καμία κριτική για το ρόλο τους! Ο Soderbergh είναι τόσο μεροληπτικός υπέρ τους που πραγματικά ο θεατής δεν μπορεί παρά να μην αναρωτηθεί μήπως η ταινία χρηματοδοτήθηκε από κορυφαίες φαρμακευτικές εταιρίες! Το χειρότερο όλων; Η ταινία μοιάζει να υποστηρίζει την ταχεία παραγωγή και μαζική διανομή στον πληθυσμό εμβολίων σε περιπτώση κινδύνου πανδημίας παραγνωρίζοντας τα όποια ρίσκα για την υγεία των πολιτών που κάτι τέτοιο ενδεχομένως θα ενείχε!

Αποτυχημένο σα θρίλερ, αδιάφορο σα δράμα, μεροληπτικό σα ντοκιμαντέρ, από όποια οπτική κι αν δεις το Contagion χαμένος θα βγεις! Τίποτα δε μου μετέδωσε, άσφαιρα πυρά ο τίτλος!

Το δέρμα που κατοικώ (2011) (4 στα 10)

2011-10-22T18:17:00.004+02:00

Εισαγωγή
Από τις 19 ταινίες μεγάλου μήκους του Πέδρο Αλμοδόβαρ έχω δει τις 17 και από αυτές οι 15 μου άρεσαν λιγότερο ή περισσότερο. Μετά το Mal educación η νέα του ταινία του Ισπανού κορυφαίου δημιουργού έμελλε να γίνει η δεύτερη που θα με απογοήτευε!

Υπόθεση
Ο Robert Ledgard είναι κορυφαίος πλαστικός χειρούργος. Στην έπαυλη που διαμένει κρατά φυλακισμένη μια νεαρή κοπέλα που της έχει αναπλάσει το δέρμα μεταλλάσσοντάς το γενετικά, ώστε να γίνει πιο ανθεκτικό. Ποια όμως είναι αυτή η κοπέλα;

Αξιολόγηση
Στο piel que habito ο Πέδρο Αλμοδόβαρ, αυτός ο τόσο ξεχωριστός Ισπανός δημιουργός με τις ανεπανάληπτες σουρεαλιστικές κωμωδίες και τα σπαραξικάρδια δράματά του δοκιμάζεται για πρώτη φορά στο θρίλερ. Και δυστυχώς αποτυγχάνει παταγωδώς! Δεν καταφέρνει να αναστατώσει στιγμή τους θεατές τους, δεν δημιουργεί ένταση, φόβο ή ανατριχίλα, αδυνατεί να τους κρατήσει ζωντανό το ενδιαφέρον να παρακολουθήσουν την ταινία ως το τέλος! Όλα βέβαια τα στοιχεία του αλμοδοβαρικού σουρεαλισμού είναι εδώ (οι τρανσέξουαλ, οι αντισυμβατικές μητέρες, οι δυναμικές γυναίκες-αμαζόνες, τα ναρκωτικά, οι κακοποιοί με τα ζωώδη ένστικτα κλπ) αλλά δυστυχώς χρησιμοποιούνται ως καρικατούρα του εαυτού τους και εν πάση περιπτώσει δεν προσφέρουν καθόλου στην ατμόσφαιρα θρίλερ που ο Ισπανός δημιουργός θέλει να δημιουργήσει. Το αντίθετο, σε πετάνε εκτός της ταινίας και αποδυναμώνουν το τελικό σύνολο!

Παρότι σε τεχνικό επίπεδο η σκηνοθεσία, η φωτογραφία και η μουσική της ταινίας ήταν άριστα, οι χαρακτήρες του ήταν "χάρτινοι" και το σενάριό του είχε σοβαρά κενά! Δεν εξηγούσε επαρκώς τα κίνητρα των πράξεων του κεντρικού ήρωά του (ήταν παράφρονας; ήταν τιμωρός; ή απλά είχε "θέματα" με τη σεξουαλικότητά του;), δεν έδινε λεπτομέρειες για τη σχέση του με την κόρη του, η σχέση του με τη μητέρα του ήταν "άχρωμη" (κρίμα γιατί με έναν Antonio Banderas ο Αλμοδόβαρ στο παρελθόν μπορούσε να κάνει θαύματα!). Το πιο θλιβερό στοιχείο όμως στην ταινία είναι το ελάχιστα πειστικό (και σε ευθεία αντίθεση με το λεγόμενο σύνδρομο της Στογχόλμης) φινάλε της, το οποίο άθελά μου μου προκάλεσε γέλιο αντί να με συγκινήσει όπως προφανέστατα στόχευε ο σκηνοθέτης!

Πολλοί κριτικοί μετά το Volver λένε ότι ο Αλμοδόβαρ έχει ωριμάσει σκηνοθετικά. Μετά το μέτριo Abrazos Rotos προσωπικά εκτιμώ ότι η ώριμη αυτή φάση του Αλμοδόβαρ με κουράζει και ενώ κάποτε ήταν πρωτοπόρος υποψιάζομαι ότι πλέον δεν είναι καν συμβατός με την εποχή του! Ας ελπίσουμε ότι θα ξανάβρει τον παλιό καλό εαυτό του, γιατί το ταλέντό του είναι μοναδικό!

Μη φοβάσαι το σκοτάδι (2011) (6 στα 10)

2011-10-20T09:57:00.003+02:00

Υπόθεση

Η μητέρα της Sally τη στέλνει να μείνει με τον αρχιτέκτονα πατέρα της και την καινούρια σύντροφό του, που μετακομίζουν σε μια παλιά έπαυλη. Όμως στο σφραγισμένο υπόγειο του σπιτιού ζουν και κάτι μικροσκοπικά ξωτικά-τρωκτικά που καραδοκούν να βγουν στην επιφάνεια!

Αξιολόγηση
Αν υπήρχε βραβείο Όσκαρ για θρίλερ φαντασίας ο Guillermo del Toro θα έπρεπε να βραβεύεται κάθε χρόνο, καθώς είναι μακράν ό,τι καλύτερο διαθέτει τα τελευταία χρόνια το Χόλυγουντ στη δημιουργία ατμόσφαιρας θρίλερ με τέρατα και ειδικά εφέ! Στο Don't be afraid of the dark του πρωτοεμφανιζόμενου Troy Nixey, o σκηνοθέτης του αριστουργηματικού Λαβύρινθου του Πάνα υπογράφει την παραγωγή και το σενάριο και είναι ο ιθύνων νους που κρύβεται πίσω από αυτό το απαράμιλλο στυλ και τη μοναδική ατμόσφαιρα εφιαλτικού παραμυθιού με αξιοποίηση όλων των στερεότυπων των θρίλερ έτσι ώστε ο θεατής πραγματικά να μην παίρνει ανάσα.

Πέραν όμως από την ατμόσφαιρα της ταινίας, την άρτια σκηνοθεσία και φωτογραφία και τα ιδιατέρως τρομακτικά (και ομιλούντα) τερατάκια-ξωτικά, η ιστορία που διηγείται η ταινία μοιάζει παιδική και δύσκολα ικανοποιεί τους συνήθως ιδιαίτερα απαιτητικούς φίλους των θρίλερ. Δηλαδή, ναι μεν οι θεατές θα τρομάξουν και θα αναπηδήσουν από το κάθισμά τους, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα αναστατωθούν βλέποντας κάτι που θα το θυμούνται για καιρό! Εντέλει καλή η προσπάθεια, φτωχό το πρωτογενές υλικό όμως!

Αι ειδοί του Μαρτίου (2011) (8 στα 10)

2011-10-15T16:13:00.005+02:00

Υπόθεση
Ο Stephen Meyers είναι υψηλόβαθμο στέλεχος στην εκστρατεία του κυβερνήτη Mike Morris για να κερδίσει το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος στις προκριματικές εκλογές για την ανάδειξη του επόμενου Προέδρου των ΗΠΑ. Διακηρύσει σε όλους τους τόνους ότι είναι ιδεαλιστής και δεν μπορεί να κάνει κάτι ενάντια στα ιδεώδη το. Είναι άραγε αυτό αλήθεια;

Αξιολόγηση
Στο κλασσικό ερώτημα "ως που θα φτάνατε για να κατακτήσετε την εξουσία και τι ακριβώς θα θυσιάζατε αν χρειαζόταν;" ο George Clooney απαντά ότι δεν υπάρχει κανένας άγιος εκεί ψηλά, όλοι έχουν κάνει λίγο ως πολύ επώδυνες θυσίες και συμβιβασμούς για να ανέλθουν στην πυραμίδα της εξουσίας. Με το Ides of March ο Αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης μας παρουσιάζει ένα δυνατό θρίλερ για τα παρασκήνια, την αθέατη όψη της πολιτικής.

Εστιάζοντας σε αυτούς που δε ρίχνεις συχνά φως, στους συνεργάτες των πολιτικών, στους αφανείς ήρωες της ανόδου τους, στους ghost writers, στους image makers και στους μηχανορράφους, ο Clooney μας λέει άριστα αυτό που κάποιοι γνωρίζουμε (εκ των ένδον) και οι περισσότεροι υποψιαζόμαστε: ο κόσμος της πολιτικής είναι ένας πολύ "βρώμικος" κόσμος, ένας κόσμος υπόγειων συνδιαλλαγών και αποφάσεων με κίνητρο το προσωπικό κι όχι το συλλογικό συμφέρον, ένας χώρος στον οποίο όσο πιο ψηλά ανεβαίνεις τόσο πιο αποξενωμένος νιώθεις ως προς τη συνείδησή σου!

Ο τίτλος της ταινίας "Αι ειδοί του Μαρτίου" παραπέμπει στην ομώνυμη Ρωμαϊκή γιορτή και στη δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρα μεταξύ άλλων κι από τον ευνοούμενό του Βρούτο και είναι έξαιρετικά πετυχημένος ως τίτλος γιατί συμπυκνώσει άριστα την ιστορία που διηγείται ο Clooney, μια ιστορία προδοσίας, αχαριστίας, τρικλοποδιών και εκδίκησης στο χώρο της πολιτικής.

Ο Ryan Gosling για άλλη μια φορά κλέβει την παράσταση και αποτυπώνει άριστα τη μεταμόρφωση του κεντρικού ήρωα από ιδεολόγο με καθαρό βλέμμα σε θολωμένο από το πάθος και τη φιλοδοξία του εκβιαστή, ενώ η Evan Rachel Wood και ο Philip Seymour Hoffman είναι πολύ καλοί, αμφότεροι σε δεύτερους αλλά αβανταδόρικους ρόλους.

Συνολικά, το Ides of March είναι μια ταινία κουφέτο για όσους φέρουν το μικρόβιο της πολιτικής, δε δίνει κάτι καινούργιο ή κάτι που δεν έχουμε δει αλλού, αλλά διαθέτει έξυπνες ανατροπές, ίντριγκες, προδοσίες, παράνομους έρωτες και πάνω από όλα λέει πολλές αλήθειες!

Μεσάνυχτα στο Παρίσι (2011) (7 στα 10)

2011-10-08T23:08:00.001+02:00

Υπόθεση

Ο Gil, επιτυχημένος σεναριογράφος στο Χόλυγουντ και η μνηστή του βρίσκονται στο Παρίσι παρέα με τους εύπορους γονείς της. Ο Gil που είναι ερωτευμένος με την μποέμ περίοδο του Παρισιού της δεκαετίας του 1920 ονειρεύεται να ζήσει στην πόλη για πάντα, την ίδια στιγμή που η μέλλουσα σύζυγός του ετοιμάζει σπίτι στο Μαλιμπού. Μια νύχτα περιπλανώμενος στην πόλη ψάχνοντας για το ξενοδοχείο του, κάτι πολύ παράξενο έρχεται στο δρόμο του...

Αξιολόγηση
Περισσότερο ρομαντική παρά αστεία η νέα ταινία του Woody Allen μπορεί να συμπυκνωθεί σε μια ατάκα που εκστομίζει ο πρωταγωνιστής του (εμπνευσμένη η επιλογή του Owen Wilson) για τη νοσταλγία του παρελθόντος. Σύμφωνα με τον Αμερικανό σκηνοθέτη αυτοί που επιλέγουν να καταφεύγουν στο παρελθόν είναι άνθρωποι που συνήθως δεν αντέχουν τις δυσκολίες του παρόντος, οπότε για αυτούς η νοσταλγία ισοδυναμεί με άρνηση (nostalgia is denial!). Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι ο κεντρικός ήρωας του σκηνοθέτη: είναι τόσο πολύ «κολλημένος» με το Παρίσι της δεκαετίας του 20 και συνδιαλέγεται νοερά με τους ήρωές του συγγραφείς, ζωγράφους και σκηνοθέτες, που δυσκολεύεται να χαρεί το παρόν του.

Ο Woody Allen στο Midnight in Paris μας εξομολογείται τον έρωτά του για την πόλη του φωτός (από την εισαγωγή της ταινίας καταλαβαίνει κάποιος ότι η διάθεσή του είναι να μας παρουσιάσει το Παρίσι εξιδανικευμένο, με τα μάτια ενός ρομαντικού Αμερικανού τουρίστα) και ανασταίνει μπροστά στα μάτια μας το Παρίσι του Ernest Hemingway (προφανώς o Woody έχει διαβάσει τo Moveable Feast του συγγραφέα για τα χρόνια της παραμονής του στο Παρίσι της δεκαετίας του 1920), του Pablo Picasso, του Salvador Dali, της Gertrude Stein αλλά και του Luis Buñuel (στα πρώτα βήματά του τότε στο Παρίσι).

Με πλείστες καλλιτεχνικές αναφορές (επιδερμικές -πιθανώς- για όσους γνωρίζουν από ιστορία της τέχνης αλλά σαφώς αρκετά πλούσιες για το ευρύ κοινό), ένα δυνατό καστ (με εξαίρεση την ακατανόητη επιλογή της ξενέρωτης συζύγου του Σαρκοζί που δεν μπορούσε να εκστομίσει μια πρόταση με φυσικότητα "πετώντας" τους θεατές έξω από την ταινία), απόλυτα ταιριαστή μουσική επένδυση και μια ατμόσφαιρα γοητευτικά ρετρό, το Μεσάνυχτα στο Παρίσι ναι μεν θα αρέσει αρκετά σε κοινό μεγαλύτερης ηλικίας και σε όσους γοητεύονται από τη γαλλική πρωτεύουσα, αλλά προσωπικά δεν το συγκαταλέγω ανάμεσα στις καλύτερες ταινίες του εξαιρετικά παραγωγικού νεοϋορκέζου δημιουργού.

Ο λόγος απλός: όταν επιλέγεις να αναστήσεις καλλιτέχνες όπως ο Hemingway και ο Fitzgerald τότε η σκέψη τους πρέπει να επικοινωνείται στους θεατές σου μέσω εμπνευσμένων διαλόγων, βιτριολικού χιούμορ κι όχι η παρουσία τους να εξαντλείται σε απλά περάσματα από την οθόνη, σε βραδιές χορού ή ερωτικά τσιλιμπουρδίσματα όπως ως επί το πλείστον συνέβαινε στην ταινία. Από το Woody Allen έχεις υψηλές απαιτήσεις, σε έχει καλομάθει και στο Μεσάνυχτα στο Παρίσι αν και δε σε απογοητεύει, δεν σου δίνει κι ακριβώς αυτό που περιμένεις!

Fright Night (2011) (7 στα 10)

2011-10-06T14:26:00.009+02:00

Υπόθεση
Όταν κάποιοι συμμαθητές και φίλοι του εξαφανίζονται, ο Charley υποψιάζεται ότι κάτι περίεργο συμβαίνει με το νέο του γείτονα και αποφασίζει να μπει στο σπίτι του και να ψάξει.

Αξιολόγηση
Ισορροπώντας έξυπνα ανάμεσα στον τρόμο και στο χιούμορ, το remake αυτό του ομώνυμου κλασσικού horror film των μέσων της δεκαετίας του 80 χωρίς να προσθέτει τίποτα καινούργιο στο μύθο των βαμπίρ, εντούτοις έχει λόγο ύπαρξης σε σχέση με την πρωτότυπη ταινία! Καλογυρισμένο, με άριστο καστ ηθοποιών ("αποκάλυψη" ο νεαρός Anton Yelchin, ταιριαστός στο ρόλο του αιμοδιψούς βαμπίρ - καρχαρία ο Colin Farrell), με πολύ καλό ρυθμό, που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον των θεατών ως το τέλος της ταινίας, και με άφθονες τρομακτικές σκηνές που κόβουν την ανάσα, το Fright Night σαφώς ικανοποιεί και με το παραπάνω τους φίλους του είδους!

Μην περιμένετε βέβαια καμία ιδιαίτερη ανάπτυξη χαρακτήρων, να περιμένετε όμως σπέσιαλ-εφέ και μπόλικο κυνηγητό! Ούτε φυσικά και καμία εξαιρετική σεναριακή πρωτοτυπία ή ατμόσφαιρα τύπου Άσε το κακό να μπει. Εδώ έχουμε να κάνουμε με κλασσική αμερικανοσπλατεριά, καλοφτιαγμένη μεν, συμβατική δε! Ο άγνωστος γείτονας-απειλή, ο φίλος που προειδοποιεί για τον κίνδυνο και κανείς δεν τον ακούει, οι όμορφες ξανθιές εύκολα θύματα, οι γονείς που δεν πιστεύουν στα παιδιά τους, ο από μηχανής Θεός-μάγος, οι σταυροί και τα σκόρδα που δε φτουράνε, όλα γενικά τα κλισέ είναι εκεί και λειτουργούν μια χαρά, έτσι ώστε ο θεατής να "τα κάνει πάνω του"!

Ένας χωρισμός (2011) (10΄ στα 10)

2011-09-30T21:03:00.008+02:00

Υπόθεση
H Simin θέλει να πάρει διαζύγιο από το Nader γιατί ο τελευταίος αρνείται να την ακολουθήσει στο εξωτερικό, στη διεκδίκηση μιας καλύτερης ζωής για αυτούς και την έφηβη κόρη τους, και επιλέγει να μείνει πίσω στην Τεχεράνη για να φροντίζει τον ηλικιωμένο πατέρα του, που πάσχει από Αλτσχάιμερ.

Αξιολόγηση
Ο σκηνοθέτης του Τι απέγινε η Elly επιστρέφει και κατακτά ένα σωρό βραβεία σε διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ (μεταξύ άλλων τιμήθηκε με τη Χρυσή Άρκτο στο πρόσφατο φεστιβάλ του Βερολίνου) με μια ταινία που τα λόγια είναι φτωχά για να περιγράψουν το μεγαλείο της και να αναλύσουν την πολυπλοκότητά της! Υπερβάλω, μπορεί να σκεφτεί κάποιος, αλλά θα παρακαλούσα να μου εξηγήσει πόσο εύκολο είναι για έναν δημιουργό να σχολιάσει σε μια ταινία ταυτόχρονα τα εξής ζητήματα:

την επίδραση της θρησκείας και των περιορισμών της ελευθερίας εν γένει στη ζωή μας,
τον ταξικό διαχωρισμό των κοινωνιών μας και το βάρος που αυτός έχει στην ανθρώπινη συμπεριφορά,
τη σύγκρουση των αντιλήψεων περί ηθικής και δικαίου μέσα σε μια κοινωνία,
τη διαλυτική επίδραση του εγωισμού στις ανθρώπινες σχέσεις,
την αυστηρή διαπαιδαγώγηση και τα σύνορά της με το φασισμό,
τη δικαιοσύνη και το πόσο πραγματικά ανεξάρτητη είναι,
τη δικαιοσύνη και τη σχέση της με την ανάδειξη της αλήθειας,
τα δυσάρεστα συναισθήματα που δημιουργεί στον ψυχισμό μας η (συλλογική) αίσθηση αδιεξόδου (σας θυμίζει κάτι αυτό σε σχέση με τη ζωή στην Ελλάδα της κρίσης;!).

Πώς χώρεσε αλήθεια κάποιος τόσα πολλά πράγματα στην ίδια ταινία; Και πόσο αριστοτεχνικά δεμένα και δοσμένα στους θεατές, με ένα σενάριο, αληθινό κέντημα! Κι όλα αυτά με αφορμή μια απλή ιστορία χωρισμού δύο ανθρώπων; Πώς μπόρεσε να πει τα πάντα με τόσο περιορισμένα μέσα;! Πώς ο Asghar Farhadi κατάφερε να πλημμυρίσει τις ψυχές μας με τόσα συναισθήματα όταν η σκηνοθετική ματιά του έμοιαζε αποστασιοποιημένο ντοκιμαντέρ και το σενάριο του δεν έπαιρνε θέση στα διλήμματα και στα ερωτήματα που έθετε στους θεατές του;

Το Jodaeiye Nader az Simin είναι μια "ακτινογραφία" της ζωής στο σύγχρονο Ιράν και τα προβλήματά του, ανατριχιαστικά ρεαλιστικό και αφοπλιστικό, ένα συγκλονιστικό δράμα, βαρύ κι ασήκωτο - προφανώς - για αυτούς που επιλέγουν το σινεμά για να χαλαρώσουν, μοναδική εμπειρία για όσους θέλουν να σκεφτούν και να συλλογιστούν για τη ζωή τους! Βάζω εύκολα στοίχημα ότι αυτή είναι η καλύτερη ταινία για φέτος!

Με μια λέξη και χωρίς κανένα δισταγμό ... ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ!

Drive (2011) (9 στα 10)

2011-09-27T13:20:00.006+02:00

Υπόθεση

Ένας εργάτης σε συνεργείο αυτοκινήτων (δε μαθαίνουμε ποτέ το όνομα του κεντρικού πρωταγωνιστή) βγάζει τα προς το ζην συμμετέχοντας ως κασκαντέρ σε ταινίες και ως συνεργός διαφυγής-οδηγός σε ληστείες. Μια μέρα ερωτεύεται και η ζωή του αλλάζει συθέμελα.

Αξιολόγηση
Με ένα βραβείο σκηνοθεσίας στο πρόσφατο φεστιβάλ των Καννών για το Δανό Nicolas Winding Refn (ομολογώ ότι δεν έχω δει καμία από τις προηγούμενες ταινίες του), το Drive έρχεται για να δείξει πώς μια ταινία δράσης μπορεί να γίνει ένα cult κομψοτέχνημα που μπορεί να αφορά εξίσου τους φίλους των ταινιών καταδίωξης με αυτοκίνητα με τους πιο απαιτητικούς σινεφίλ! Εντυπωσιακά εξωτερικά γυρίσματα "πνιγμένα" στο δυνατό καλιφορνέζικο ήλιο, ωραία φωτογραφία, έμφαση στα βλέμματα, υπνωτιστική κίνηση της κάμερας εκεί που απαιτείται για να φτιάξει ατμόσφαιρα, ωραίες σιωπές, και ένα πολύ δυνατό soundtrack κάνουν την ταινία να ξεχωρίζει. Όλα αυτά όμως δεν είναι τίποτα μπροστά στην παρουσία του Ryan Gosling!...

Όλη η ταινία είναι πραγματικά χτισμένη πάνω στον πρωταγωνιστή της, στον Καναδό Ryan Gosling, τον πλέον περιζήτητο (και δικαίως!) 30άρη σήμερα στον αμερικανικό κινηματογράφο, ανεξάρτητο τε και χολυγουντιανό! Ο ήρωας που υποδύεται είναι ένα περίεργο κράμα αμηχανίας και εγρήγορσης, μοιάζει περισσότερο παρατηρητής του κόσμου παρά δράστης (μέχρι να αιφνιδιάσει ξαφνικά με την αποφασιστικότητά και τη δύναμή του), είναι πλήρως συνειδητοποιημένος ότι όλα γύρω του συνιστούν απειλή και σα γνήσιος σκορπιός (βλ. φώτο με άσπρο μπουφάν) είναι πάντα έτοιμος για όλα, ενώ ο μεγαλύτερος εχθρός είναι η αυτοκαταστροφικότητά του!

Το Drive είναι από αυτές τις ταινίες που υπόγεια θέτουν δυνατά διλήμματα στους θεατές και σχολιάζουν εξαιρετικά τα κίνητρα των ανθρώπινων πράξεων, δείχνοντας ότι συχνά ο ηρωισμός δεν είναι σύμφυτος με τη λογική, αλλά συνορεύει με την τρέλα και σίγουρα εμπεριέχει ως συστατικά του τη θυσία και την αγάπη, γεγονός που τον κάνει περαιτέρω γοητευτικό ως πράξη!

Μια "μικρή" ανθρώπινη ιστορία που έγινε μια πραγματικά μεγάλη ταινία! Μην τη χάσετε!

Melancholia (2011) (6 1/2 στα 10)

2011-09-25T20:04:00.006+02:00

Υπόθεση
Η Justine παντρεύεται, αλλά δεν είναι ακριβώς πεπεισμένη ότι αυτό θέλει να κάνει στη ζωή της, άσε που δεν της έμεινε και πολλή ζωή, γιατί επίκειται η σύγκρουση του πλανήτη Melancholia με τη Γη σε λίγες μέρες!

Αξιολόγηση
Ο Lars von Trier είναι από τους πλέον εκκεντρικούς (και αμφιλεγόμενους) σύγχρονους σκηνοθέτες και κάθε νέα του ταινία προκαλεί συζητήσεις, είτε για την καλλιτεχνική της αξία είτε … για τις προβοκατόρικες δηλώσεις του δημιουργού της! Έτσι και στην παρουσίαση της Melancholia στις Κάνννες ο δανός σκηνοθέτης έκλεψε την παράσταση από το δημιούργημα του με τις περίεργες δηλώσεις του περί ναζισμού. Σε κάθε περίπτωση η νέα ταινία του Von Trier δεν ενοχλεί ή κραυγάζει τα μηνύματά της, όπως πχ. έκανε ο Αντίχριστος, αντίθετα κινείται σε σαφώς πιο χαμηλούς τόνους, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι το μήνυμά της δεν ακούγεται εξίσου δυνατά με τις άλλες ταινίες του.

Ο Lars Von Trier κρατά από τους κανόνες του Dogma 95, που ο ίδιος συνδημιούργησε, την κάμερα στο χέρι, αλλά (ευτυχώς) προσθέτει στην κινηματογράφησή του ειδικά εφέ, τεχνητό φωτισμό και μουσική! Δανειζόμενος στοιχεία από αρκετές ταινίες άλλων δημιουργών (βλ. πχ. It's all about love του Thomas Vinterberg), επιστρέφοντας στο σχολιασμό του γάμου όπως έκανε στο αριστουργηματικό Breaking the Waves, ο δανός σκηνοθέτης σχολιάζει την ασημαντικότητα του ανθρώπου απέναντι στη συμπαντική απεραντοσύνη και τη μελαγχολία που φέρνει στον ανθρώπινο νου η συνειδητοποίση της ματαιότητας της ζωής.

Αν και δεν πείστηκα ότι ο Von Trier σε αυτή την ταινία είχε εντέλει πολλά περισσότερα πράγματα να πει από όσα λέει ήδη στο πρώτο εικοσάλεπτο αναφορικά με την ψυχολογική κατάσταση της πρωταγωνίστριάς του (ουσιαστικά μιλά για την κατάθλιψη από την οποία ο ίδιος πάσχει), εντούτοις απόλαυσα την κινηματογράφησή του και κυρίως το πως αφηγήθηκε την ιστορία του. Βρήκα για παράδειγμα πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι αποκαλύπτει στους θεατές το τέλος της ταινίας στα πρώτα λεπτά της, καθώς και ότι δόμησε την ιστορία του πάνω σε ένα διμερές αντιθετικό πλάνο, σε δίπολο που στο πρώτο μέρος του σχολίαζε τη ματαιότητα και την απάθεια απέναντι στη ζωή και στο δεύτερο την αγωνία μπροστά στο θάνατο!

Μια "έντιμη", όπως τη χαρακτήρισε ένας φίλος, ταινία από έναν ομολογουμένως ταλαντούχο σκηνοθέτη, μια ενδιαφέρουσα (αν και μάλλον υπερβολικά στυλιζαρισμένη) ματιά απέναντι στο δέος και την αγωνία που προκαλεί ο θάνατος στους ανθρώπους, μια ταινία που αν και δεν συγκαταλέγεται στις καλύτερες του σκηνοθέτη, εντούτοις δεν περνά κι απαρατήρητη!

Crazy, Stupid, Love (2011) (9 στα 10)

2011-09-22T14:53:00.005+02:00

Υπόθεση
Η Emily παντρεμένη με τον Cal πάνω από 20ετία, περνάει την κρίση της μέσης ηλικίας και ένα βράδυ του ζητά να χωρίσουν. Εκείνος το αποδέχεται χωρίς συζήτηση. Όταν σε ένα μπαρ γνωρίζει τον Jacob, ένα καλοντυμένο νεαρό που αλλάζει τις γυναίκες σαν τα πουκάμισα, αφήνεται στα χέρια του και υιοθετεί νέο ντύσιμο και νοοτροπία!

Αξιολόγηση
Αν είστε από εκείνους τους θεατές που βλέπετε κωμωδία όχι απλά για να γελάσετε, αλλά και για να δείτε κάτι που έχει χαρακτήρα, να μιλήσει με την ψυχή σας και να μη θυμίζει αστείες καταστάσεις που έχετε δει κάπου αλλού, τότε το Crazy Stupid Love είναι η ταινία σας! Παρόλο που δεν παύει δευτερόλεπτο να είναι mainstream family comedy, από αυτές που το Χόλυγουντ γνωρίζει καλά να "φουρνίζει" χρόνια τώρα, η ταινία των Glenn Ficarra και John Requa εκτός από διασκεδαστική, είναι αυτό που λέμε και "διαπλαστική", υπό την έννοια ότι εκτός από αστείες ατάκες, σου πουλά και μια "φιλοσοφία ζωής" και σε καλεί να προβληματιστείς πάνω σε αξίες και (κατά βάση ανδρικά) μοντέλα συμπεριφοράς (ευτυχισμένος οικογενειάρχης versus χαρούμενος συλλέκτης εμπειριών).

Με ένα άριστο cast ηθοποιών (αγαπημένη Julianne Moore, πολύ καλός ο Steve Carell, σε εξαιρετική χημεία με τον πρώτη φορά σε κωμωδία Ryan Gosling!), με καλογραμμένους διαλόγους, αληθοφανείς χαρακτήρες και ενδιαφέροντες δεύτερους ρόλους, το Crazy Stupid Love ψάχνει να βρει την άκρη στο νήμα (και το νόημα) στον έρωτα παρουσιάζοντάς μας την απολαυστική και (ιδιαίτερα προς το τέλος της ταινίας) ξεκαρδιστική αλληλεπίδραση μεταξύ των ερωτικών σχέσεων των πρωταγωνιστών της. Ο έρωτας έρχεται συνήθως απροσδόκητα, μπορεί να διαρκέσει λίγο ή μια ζωή, να σε κάνει να μην μπορείς να κρατήσεις τα δάκρυά σου ή να σταματήσεις να χαμογελάς μόνος στη μέση του δρόμου, μπορεί να σε σημαδέψει ή να σου περάσει ξώφαλτσα, μπορεί να σε μεταμορφώσει, μπορεί να είναι 'τρελός' και 'ηλίθιος', μπορεί, μπορεί, μπορεί... δε βγάζεις άκρη. Σημασία έχει να τον ζήσεις!

Εξαιρετική ατμόσφαιρα, καταστάσεις που βγάζουν άφθονο γέλιο, πρωτοτυπία στο σενάριο, το Crazy Stupid Love μοιάζει σα δυο ταινίες σε συσκευασία μίας: στο πρώτο μέρος βλέπουμε τη μεταμόρφωση του ήρωα και στο δεύτερο μέχρι το μάλλον προβλέψιμο (who cares?) φινάλε την αποδόμηση αυτής της μεταμόρφωσης! Η πρώτη μεγάλη ταινία της κινηματογραφικής σεζόν μας έρχεται από το Χόλυγουντ!

ΥΓ. Το είδα ένα βράδυ στους Αμπελόκηπους, βγήκα από την αίθουσα και περπατούσα στους άδειους δρόμους της Αθήνας, που μόλις είχαν πλυθεί από τα πρωτοβρόχια, με ένα τεράστιο χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό μου! Η ζωή είναι ωραία!

ΥΓ2. Ο χαρακτήρας που υποδύεται ο Ryan Gosling, ίσως φαίνεται λίγο τραβηγμένος σε κάποιους, αλλά, πιστέψτε με, έχω γνωρίσει ένα πιστό αντίγραφο αυτού του τύπου. Σαν αποτέλεσμα της γνωριμίας μας ήταν -μεταξύ άλλων- να πετάξω τα μισά παπούτσια μου στα σκουπίδια!

Dos, μια ιστορία αγάπης από την ανάποδη (2011) (8 στα 10)

2011-09-14T17:12:00.005+02:00

Εισαγωγή
Στο πρώτο εικοσάλεπτο της ταινίας είχα οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι θα έβλεπα άλλη μια ελληνική προσπάθεια ταλαντούχου σκηνοθέτη που αποφάσισε ότι έπρεπε να υπογράψει και το σενάριο (εκτός από τη σκηνοθεσία), αλλά αυτό δεν τον άγχωσε κι ιδιαίτερα με αποτέλεσμα να ξεχάσει το σενάριο κάπου στου δρόμου τα μισά. Επειδή όμως ήταν ενδιαφέρουσα η κινηματογράφησή του Στάθη Αθανασίου αποδέχτηκα το γεγονός ότι σε κάθε περίπτωση θα απολάμβανα μια όμορφη εικαστικά άσκηση ύφους και μια επίδειξη σκηνοθετικής δεινότητας από ένα πρωτοεμφανιζόμενο -μάλιστα- σκηνοθέτη. Αλλά τα πράγματα εξελίχθηκαν κάπως διαφορετικά κι έτσι γρήγορα άρχισε να με cineπαίρνει το ξετύλιγμα του μίτου της ιστορίας και προς το τέλος της ταινίας είχα ταξιδέψει τόσο πολύ που δεν ήθελα να επανέλθω στο κάθισμά μου για να δω τους τίτλους τέλους!

Υπόθεση
Ένα ζευγάρι χωρίζει αδιάφορα, κι ας υπήρχε τόσο πάθος όταν γνωρίστηκαν μια νύχτα στη Βαρκελώνη. Ένα δεύτερο ζευγάρι ασφυκτιά στη ρουτίνα της σχέσης τους και καταπιέζεται από τις τύψεις για τα θέλω που δεν έζησαν οι πρωταγωνιστές του.

Αξιολόγηση
Τι είναι αυτό που το λέμε «έρωτα» και χύνουμε τόνους μελάνια να αποτυπώσουμε τις εκφάνσεις του, τα χρώματά του, τα καπρίτσια και τις διακυμάνσεις του; Γιατί άραγε ο έρωτας γίνεται τόσο αφόρητος όταν οι χτυπημένοι από τα βέλη του συνειδητοποιούν (όταν φεύγει η μέθη του έρωτα) ότι έχουν αφήσει τις ζωές τους πίσω, θυσία στο βωμό της απόφασής τους να ζήσουν μαζί; Γιατί κάποιες στιγμές απόλυτης έκστασης με έναν περαστικό έρωτα τις θυμάσαι για πάντα και στο σύμπαν σου έχουν θέση ανώτερη κι από μια ζωή ευτυχισμένη με το σύντροφό σου;

Ο Στάθης Αθανασίου εμπνέεται από τον έρωτα και τον παγιδεύει στο φακό του είτε ως πέρασμα της θεάς Αφροδίτης, είτε ως κείμενο του Σέξπηρ και του Ρίτσου, είτε ως συνάντηση τη νύχτα στο ιστορικό κέντρο της Βαρκελώνης, είτε ως χορό φλαμένγκο με κατακόκκινο φόρεμα. Φτιάχνοντας μια υπέροχη ατμόσφαιρα ονείρου για την ταινία του (δανειζόμενος στοιχεία από την κινηματογράφηση του ονείρου του David Lynch) και τοποθετώντας την ιστορία του στην πολυπολιτισμική Βαρκελώνη της ελευθερίας, ο Αθανασίου μας χαρίζει μια ταινία χάρμα οφθαλμών, ένα πάρτι χρωμάτων και πανέμορφων φωτογραφικών στιγμιότυπων (εξαιρετική η φωτογραφία του Σπύρου Παγώνη), μια ταινία που ο ποιητικός λόγος δίνει τον τόνο περισσότερο από τους διαλόγους, μια ταινία που το soundrack της σου παίρνει τα μυαλά και δένει άριστα με τις εικόνες της, μια ταινία από αυτές που η φίλη μου η Χριστίνα Χ. λέει ότι είναι για να τις νιώθεις κι όχι να τις καταλαβαίνεις!

Πολύ καλή προσπάθεια συνολικά, το Dos είναι μια ταινία για ποιητές, χαζορομαντικούς κι ονειροπόλους, μια ταινία με πάμπολλα voice-over για να ταξιδεύεις και να χάνεσαι, μια ταινία προσωπική, ένας ύμνος στη μεσογειακή κουλτούρα και στον τρόπο που Έλληνες κι Ισπανοί βιώνουμε τον έρωτα. Ένα ιδιαίτερα ελπιδοφόρο ντεμπούντο για ένα νέο Έλληνα σκηνοθέτη!

Μια ημέρα (2011) (6 στα 10)

2011-09-11T13:08:00.002+02:00

Υπόθεση

Η Emma γνωρίζει τον Dexter τη μέρα της αποφοίτησής τους από το Πανεπιστήμιο, στις 15 Ιουλίου 1988. Η ταινία παρακολουθεί τις ζωές και τη μεταξύ τους σχέσης στην επέτειο αυτής της γνωριμίας τους για τα επόμενα είκοσι χρόνια.

Αξιολόγηση
Πως η ζωή κυλάει γρήγορα και φεύγει μέσα από τα χέρια μας, πως χανόμαστε σκεφτόμενοι το παρελθόν ή το μέλλον και δε ζούμε το παρόν, πως το timing είναι το παν σε μια σχέση, πόσο σπάνιο είναι να συναντήσουμε έναν άνθρωπο που να μας ερωτευτεί και να τον ερωτευτούμε με την ίδια ένταση, πως τελικά αυτό που ψάχνουμε είναι μπροστά μας και δεν το βλέπουμε, είναι μερικά από τα θέματα που θίγει η ρομαντική κομεντί One Day. Η ταινία της Δανής Lone Scherfig (γνωστή από το συμπαθητικό An Education) ενώ ξεκινάει χλιαρά και συνεχίζεται μέτρια, στο τελευταίο μέρος της αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον κερδίζοντας τελικά τους φίλους των ταινιών του είδους.

Παρότι αξιοπρεπής παραγωγή, σκηνοθετημένη με προσοχή και με όμορφη ατμόσφαιρα, το One Day δυσκολεύεται να κάνει ουσιαστική επαφή με τα συναισθήματα των θεατών, ούτε λόγος να τους συγκινήσει! Ίσως σε αυτό να φταίει το σενάριο, το οποίο έκανε "κοιλιά" σε κάποια σημεία ή σε άλλες στιγμές "έτρεχε" αδικαιολόγητα γρήγορα, ίσως η κακή επιλογή πρωταγωνιστή στο πρόσωπο του Jim Sturgess (αντίθετα η Anne Hathaway πραγματικά κάνει ό,τι μπορεί για να "τραβήξει" την ταινία), η ταινία δεν μπορεί συνολικά να ξεφύγει από τη μετριότητα!

Habemus Papam (2011) (8 1/2 στα 10)

2011-08-31T12:35:00.006+02:00

Υπόθεση

Τη στιγμή που ο επικεφαλής του Κολεγίου των Καρδιναλίων εμφανίζεται στον εξώστη της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό για να πει το περίφημο Habemus Papam που σηματοδοτεί την εκλογή του νέου Πάπα, ο νέος επικεφαλής της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας παθαίνει κρίση και δε βγαίνει στον εξώστη για να ευλογήσει το πλήθος...

Αξιολόγηση

Η πάλη ανάμεσα στις θείες επιταγές και στα ανθρώπινα θέλω ή σε ευρύτερη ανάγνωση η πάλη ανάμεσα σε αυτό που έχουν αποφασίσει οι άλλοι για τη ζωή μας και αυτό που αληθινά ποθεί η ψυχή μας σχολιάζεται εξαιρετικά από το Nanni Moretti στη νέα του ταινία. Στο Habemus Papam, ο Ιταλός δημιουργός παίρνει ως αφορμή την εκλογή νέου Πάπα από το κονκλάβιο των καρδιναλίων και φαντάζεται τι θα μπορούσε να συμβεί αν ο νέος Πάπας δεν ήταν σε θέση να ασκήσει τα "ιερά" καθήκοντά του και αρνούταν πεισματικά να το κάνει.

Παρότι δηλωμένος άθεος, ο Νάνι Μορέτι προσεγγίζει με συμπάθεια τους ήρωές του, δηλ. τους κορυφαίους εκπροσώπους της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Επίσης, αν και σε γενικές γραμμές είναι ειρωνικός ως προς την Εκκλησία και στηλιτεύει το "αλάθητο" των επιλογών του Θεού και των ανθρώπων (ιδιαίτερα εμπνευσμένη π.χ. η σκηνή που βάζει τους καρδινάλιους να λικνίζονται στο άκουσμα των μουσικών επιλογών του Πάπα!), το κύριο ενδιαφέρον του Μορέτι είναι να προβάλει το ανθρώπινο πρόσωπο του Πάπα και των καρδιναλίων του κονκλαβίου. Έτσι, ισορροπώντας ανάμεσα στο βλάσφημο και στο ιερό ο ιταλός δημιουργός προσπαθεί να μας θυμίσει (κυρίως στους πιστούς Ιταλούς συμπατριώτες του που τείνουν να το ξεχνάνε) ότι οι ηγέτες της Καθολικής Εκκλησίας είναι κι αυτοί άνθρωποι με αδυναμίες, προτιμήσεις και ... ψυχολογικά προβλήματα!

Αν κάτι όμως κάνει την ταινία ξεχωριστή και άξια της προσοχής μας είναι η εμφάνιση και η εξαιρετική ερμηνεία του Michel Piccoli στο ρόλο του Πάπα. Οι εκφράσεις του προσώπου, το θλιμμένο βλέμμα, η αποτύπωση των συναισθημάτων στη γλώσσα του σώματος του μεγάλου (όχι μόνο σε ηλικία) γάλλου ηθοποιού, πραγματικά κλέβουν την παράσταση!

Μια αστεία και ταυτόχρονα σε στιγμές συγκινητική ταινία, ό,τι πρέπει για ανθρώπους που δεν πιστεύουν σε απόλυτες αλήθειες και "θεϊκές βεβαιότητες"! Ο Νάνι Μορέττι πιστεύει ότι και οι Θεοί μπορεί να κάνουν λάθη και αυτό που μας κάνει ανθρώπους και μας δίνει αξιοπρέπεια είναι η δυνατότητα να μπορούμε να διορθώσουμε αυτά τα λάθη με όποιο κόστος! Δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο μαζί του!

Εκτός νόμου και χρόνου (2011) (8 στα 10)

2011-08-30T14:55:00.005+02:00

Υπόθεση
Ο Gerry Boyle είναι ένας αντισυμβατικός αστυνομικός σε ένα μικρό χωριό κάπου στη Δυτική Ιρλανδία. Όταν στην πόλη καταφθάνει ένας πράκτορας του FBI που κινείται στα ίχνη διεθνούς σπείρας εμπόρων ναρκωτικών, οι δύο άνδρες καλούνται να συνεργαστούν γεφυρώνοντας την τεράστια απόσταση μεταξύ τους!

Αξιολόγηση
Το The Guard είναι μια κωμωδία καταστάσεων με βιτριολικό, κατεξοχήν "κατεδαφιστικό" και προβοκατόρικο χιούμορ, που μοιάζει να έχει καταπιεί όλα τα στερεότυπα για την ιρλανδική ψυχή και κουλτούρα και τα ενσωματώνει στη σκιαγράφηση του απολαυστικότατου κεντρικού ήρωα της ταινίας και στις περιπέτειές του. Η ταινία αποτελεί ένα πολύ δυνατό σκηνοθετικό ντεμπούτο για τον Ιρλανδό John Michael McDonagh, αδερφό του σκηνοθέτη Martin McDonagh, δημιουργού της επίσης εξαιρετικής μαύρης κωμωδίας In Bruges.

Άκρως διασκεδαστική, η ταινία φέρνει σκόπιμα σε πρώτο πλάνο τη ζωή και την προσωπικότητα του αδιάφθορου και εκκεντρικού αστυνομικού πρωταγωνιστή της (πολύ καλός ο Brendan Gleeson) και σε δεύτερο την περιπετειώδη πλοκή με το κυνήγι των "κακών" της ταινίας και την εξιχνίαση των δύο δολοφονιών. Η απόλυτα συμβατή με το πνεύμα της ταινίας μουσική των Calexico και τα πανέμορφα τοπία της Δυτικής Ιρλανδίας (περιοχή Connemara για την ακρίβεια) χαρίζουν έξτρα πόντους στην ταινία, ενώ το σενάριο πραγματικά δίνει ρέστα στις ξεκαρδιστικές σκηνές της ανάκρισης του υπόπτου και της power point παρουσίασης του αστυνομικού του FBI.

Συνολικά, μια πολύ καλή επιλογή για το ξεκίνημα της νέας κινηματογραφικής σεζόν!

Γλυκό ψέμα (2010) (8 στα 10)

2011-07-08T14:49:00.002+02:00

Υπόθεση
Μια ιδιοκτήτρια κομμωτηρίου λαμβάνει ένα ανώνυμο ερωτικό γράμμα το οποίο παρότι την αφήνει παγερά αδιάφορη το αντιγράφει και το στέλνει - επίσης ανώνυμα - στη μητέρα της για να της κεντρίσει το ενδιαφέρον εκ νέου για τη ζωή.

Αξιολόγηση
Γαλλική ρομαντική κομεντί, ανάλαφρη και χαριτωμένη, το De Vrais Mensonges είναι ό,τι πρέπει για καλοκαιρινό βραδάκι σε θερινό σινεμά! Η ταινία απευθύνεται κατεξοχήν στο γυναικείο κοινό (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε βλέπεται ευχάριστα και από άνδρες) και μοιάζει θεματικά λες και o Cyrano de Bergerac συνάντησε την Amélie Poulain και ακολούθησε μεγάλο ερωτικό μπέρδεμα!

Βασισμένη σε ένα έξυπνο εύρημα μιας ερωτικής παρεξήγησης η ταινία του Pierre Salvadori προσφέρει στους θεατές της αβίαστα το γέλιο. Διαθέτει καλογραμμένους διαλόγους, ικανοποιητική ανάπτυξη χαρακτήρων (για τα δεδομένα κωμωδίας βέβαια), μερικά κλισέ, που όμως δεν ενοχλούν καθόλου, ενώ έχει στο επίκεντρό της μια όμορφη και συνάμα αντισυμβατική ερωτική ιστορία. Στα θετικά της ταινίας συγκαταλέγονται σαφώς οι καλές ερμηνείες (ειδικά από τη Nathalie Baye) και τα πανέμορφα εξωτερικά πλάνα ενός ηλιόλουστου γαλλικού νότου. Μια ταινία που όταν τελειώνει φεύγεις με χαμόγελο, πράγμα σημαντικό στις δύσκολες εποχές που ζούμε!

Το δέντρο της ζωής (2011) (8 στα 10)

2011-06-08T15:16:00.004+02:00

Υπόθεση
Σε μια μεσοαστική οικογένεια της Αμερικής της δεκαετίας του 50, ο αυστηρός πατέρας και η υποχωρητική μητέρα δοκιμάζονται όταν μαθαίνουν τον ξαφνικό θάνατο ενός από τους τρεις γιους της οικογένειας.

Αξιολόγηση
Όλοι είμαστε συνδεδεμένοι, όπως τα φύλλα και τα κλαδιά ενός δέντρου με τις ρίζες του! Η ύπαρξή μας σε αυτό το σύμπαν μοιάζει αποσπασματική, αλλά δεν είναι, υπακούει σε κανόνες που εμείς δεν μπορούμε να γνωρίζουμε, αλλά η άγνοια ή η μη κατανόηση του συνόλου δεν πρέπει να μας κάνει να ξεχνάμε ότι ανήκουμε σε ένα αδιαίρετο συμπαντικό σύνολο, που κάποιοι θεωρούν ότι ελέγχεται από κάποιον Θεό, που κάποιοι άλλοι ονομάζουν Φύση, άλλοι Ενέργεια κλπ. Η ύπαρξή μας σε αυτόν τον κόσμο είναι μοναδική και ανεπανάληπτη, αλλά αυτό δεν την καθιστά σημαντικό κομμάτι του, γιατί είμαστε περαστικοί και τόσο μικροί, σα μόρια κόκκου άμμου σε μια ατέλειωτη έρημο.

Αυτή είναι η φιλοσοφία της ποιητικής ταινίας του Terrence Malick, the Tree of Life, το οποίο τιμήθηκε πρόσφατα με το Χρυσό Φοίνικο στο φετινό φεστιβάλ κινηματογράφου των Καννών. Είναι μια ταινία η οποία δεν ακολουθεί κανένα συμβατικό κανόνα αφήγησης, δεν έχει αρχή, μέση και τέλος, σε σημεία χάνεσαι προσπαθώντας να καταλάβεις λεπτομέρειες της πλοκής της, αλλά παρόλα αυτά ως σύνολο η ταινία αξίζει την προσοχή του σινεφιλικού κοινού, κυρίως γιατί στο αισθητικό κομμάτι της παίρνει άριστα!

Άψογη φωτογραφία, εξαιρετική μουσική υπόκρουση, σκηνοθετική μαεστρία, που κινείται όμως στα όρια της επίδειξης, η ταινία του τεξανού δημιουργού παίρνει ερέθισμα από το θάνατο και τη διαχείριση της απώλειας αγαπημένου προσώπου (του γιου και αδερφού εν προκειμένου) και φιλοσοφεί πάνω στη σχέση του θανάτου με τη φύση (οι άνθρωποι είναι περαστικοί, η φύση αρέσκεται να "περνάει το δικό της"), στην αξία της ζωής και σε όλες τις μικρές (καλές και δύσκολες) στιγμές της, στη σημασία των αναμνήσεών μας ως απαραίτητο στοιχείο της ταυτότητάς μας και στη σχέση πατέρα-γιου.

Σαφώς η ταινία δεν απευθύνεται σε αυτούς που περιμένουν να δουν το Brad Pitt σε mainstream χολυγουντιανή παραγωγή, ούτε και σε αυτούς που περιμένουν να δουν μια στρωτή ιστορία με σαφή συμπεράσματα και κάποια κατάληξη (είπαμε η ταινία δεν έχει αρχή, μέση και τέλος). Απευθύνεται αποκλειστικά σε αυτούς που τους cine-παίρνουν οι ποιητικές εικόνες, που αρέσκονται στα ερεθίσματα της τέχνης ως τροφή για σκέψη και δε δυσανασχετούν με το σινεμά που δίνει περισσότερο βάρος στη φιλοσοφία από τη δραματουργική ανάπτυξη της ταινίας.

Never let me go (2010) (8 1/2 στα 10)

2011-04-28T09:25:00.002+02:00

Υπόθεση
Σε ένα εσώκλειστο σχολείο στην Αγγλία της δεκαετίας του 70 οι μαθητές διαπαιδαγωγούνται αυστηρά από καθηγητές που δείχνουν να ενδιαφέρονται περισσότερο για τη φύλαξη τους παρά για την εκπαίδευσή τους. Μια μέρα μια από τις δασκάλες θα τους αποκαλύψει ότι αυτά δεν είναι όπως τα άλλα παιδιά, αλλά έχουν ένα συγκεκριμένο λόγο ύπαρξης...

Αξιολόγηση
Πως θα ήταν η ζωή μας αν μας στερούσαν την αγωνία της αναζήτησης του νοήματός της ζωής; Αν μας έλεγαν ότι η πορεία μας είναι προδιαγεγραμμένη και ότι δεν έχει νόημα να αναζητούμε κανένα άλλο νόημα πέραν του προφανούς προαποφασισμένου από άλλους για εμάς;

Η ταινία του Mark Romanek βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Kazuo Ishiguro είναι μια ερωτική δραματική ιστορία που δομείται πάνω στα θεμέλια μιας αναληθούς παραδοχής, εν προκειμένω μιας εφιαλτικής μελλοντολογικής πραγματικότητας, ήτοι ότι ζουν κλωνοποιημένοι άνθρωποι ανάμεσά μας με μοναδικό σκοπό της ύπαρξής τους να γίνονται δωρητές οργάνων για εμάς. Όμως αν εξετάσεις την ουσία αυτής της παραδοχής, μπορεί να διαπιστώσεις ότι αυτό που θέλει να πει η ταινία δεν είναι δα και τελείως αναληθές. Δηλαδή, με άλλα λόγια, η ζωή αυτών των ηρώων της ταινίας δεν είναι εξαιρετικά διαφορετική από τη ζωή όλων μας. Ίσως εμείς απλά δεν ξέρουμε αυτό που σε αυτούς αποκαλύφτηκε νωρίς… Έτσι η ταινία αποτελεί αλληγορία που εντέλει σε καλεί να σκεφτείς πάνω σε ένα μάλλον αναπάντητο φιλοσοφικό ερώτημα που συχνά στριφογυρίζει στο μυαλό μας: πόσο ελεύθεροι στα αλήθεια είμαστε;

Το Never Let Me Go είναι ένα σύγχρονο δυστοπικό "παραμύθι", εφιαλτικό και γοητευτικό μαζί, ρομαντικό χωρίς να γίνεται γλυκερό, υποδειγματικά σκηνοθετημένο με πανέμορφα εξωτερικά πλάνα αγγλικής εξοχής και εξαιρετικές πραγματικά ερμηνείες από τους τρεις βασικούς πρωταγωνιστές, την Carey Mulligan με το μελαγχολικό προσωπάκι, τον ανερχόμενο Andrew Garfield (θα ενσαρκώνει το νέο Spiderman!) και την Keira Knightley (επίσης σε δεύτερους ρόλους ξεχωρίζουν η Sally Hawkins και η Charlotte Rampling).

NEDs (2010) (9 στα 10)

2011-04-19T13:17:00.007+02:00

Υπόθεση
Στη Γλασκόβη των αρχών της δεκαετίας του 70 ο John αριστούχος μαθητής ετοιμάζεται να πάει γυμνάσιο και είναι αποφασισμένος να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο. Θα αντέξει να υπερβεί όλες τα εμπόδια που θέτει ενώπιόν του η χαμηλή κοινωνική του τάξη, ο αλκοολικός πατέρας του, οι συμμορίες εξωσχολικών που τον περιτριγυρίζουν, και η κακή φήμη του μεγαλύτερου αδερφού του που αποβλήθηκε μόνιμα από το σχολείο;

Αξιολόγηση
Το NEDs σημαίνει Non Educated Delinquents, δηλαδή αμόρφωτοι παραβάτες. Η λεγόμενη "NED culture" συνδέεται με τη βία και την ανήλικη παραβατικότητα των χαμηλών κοινωνικών τάξεων στις πόλεις της Σκοτίας. Η ταινία μεταφέρει εξαιρετικά επί της οθόνης την ασφυξία της βρετανικής κοινωνικής αποστείρωσης των τάξεων και των καστών και αναδεικνύει σε πρωταγωνιστή τη δυσκολία ή χειρότερα την αδυναμία να ξεφύγεις από αυτό που άλλοι έχουν προαποφασίσει για σένα. Είναι μια ταινία-καταγγελία για τις άθλιες παιδαγωγικές μεθόδους του βρετανικού εκπαιδευτικού συστήματος και για την επιδεικτική αδιαφορία της πολιτείας για τα πιο ευάλωτα στρώματα της κοινωνίας (μιας πολιτείας που ασχολείται αποφασιστικά μαζί τους μόνο όταν παρεκτρέπονται, δηλ. μόνο στο επίπεδο της καταστολής).

Η ταινία του Peter Mullan είναι άρτια σε όλα τα επίπεδα. Η σκηνοθεσία, η φωτογραφία και η μουσική μας ταξιδεύουν πίσω στο χρόνο ανασυστήνοντας την ατμόσφαιρα της δεκαετίας του 70. Η ανάπτυξη των χαρακτήρων εντυπωσιάζει και είναι τέτοια η φυσικότητα και η πειστικότητα των διαλόγων, των σιωπών και των βλεμμάτων που ο θεατής δύσκολα αισθάνεται ότι παρακολουθεί ταινία. Το σενάριο είναι εξαιρετικά καλογραμμένο και ο Peter Mullan καταφέρνει λέγοντας σου ένα πράγμα να σου γεννά δέκα σκέψεις και να σου θέτει διαρκώς διλήμματα, ενώ η ταύτιση των θεατών με την αγωνία του κεντρικού ήρωα να ξεφύγει από αυτό που προδιαγράφεται για αυτόν είναι από τα πιο δυνατά χαρτιά της ταινίας! Η δε ερμηνεία του νεαρού και πρωτοεμφανιζόμενου εδώ Conor McCarron είναι - χωρίς ίχνος υπερβολής - ό,τι καλύτερο έχετε δει!

Ανεπιτήδευτα συγκινητικό, με μερικές σκηνές που σοκάρουν και δε σβήνονται εύκολα από τη μνήμη, με άλλες που ξεχειλίζουν από λυρισμό και ανθρωπιά, το NEDs είναι από τις πιο δυνατές ταινίες ενηλικίωσης που έχετε ποτέ δει! Μια ταινία που φτιάχτηκε με πολύ ψυχή και μεράκι, μια ταινία που έχει να πει πράγματα και να δώσει μαθήματα ζωής. Από τις καλύτερες στιγμές του βρετανικού σινεμά, σινεμά κοφτερό σαν λεπίδι, σινεμά βαθιών νοημάτων, σινεμά κατάθεσης εμπειριών ζωής. Μην τη χάσετε!

Κόκκινος Ουρανός (2011) (5 στα 10)

2011-04-15T15:13:00.006+02:00

Υπόθεση
Δύο φίλοι τα παρατάνε όλα και εγκαθίστανται στη μέση του πουθενά κάπου στη Νότια Κρήτη επενδύοντας σε ένα θερμοκήπιο. Όλα πηγαίνουν καλά μέχρι που στη ζωή τους μπαίνει μια γυναίκα...

Αξιολόγηση
Θα ήθελα τόσο πολύ να γράψω μόνο καλά λόγια για το νέο κινηματογραφικό πόνημα της Λάγιας Γιούργου και να μην το απορρίψω ως άλλη μια ελληνική ταινία που ήθελε να πει πολλά χωρίς να καταφέρνει να πει τίποτα, αλλά ... δυστυχώς πέρα από την αρκετά καλή σκηνοθεσία, την ακόμα καλύτερη φωτογραφία, τη συμπαθητική μουσική υπόκρουση και την (απροσδόκητα;) πολύ καλή ερμηνεία του Απόστολου Τότσικα (τελικά εκτός από εμφάνιση διαθέτει και ταλέντο!), ο Κόκκινος Ουρανός ήταν μια άνευρη και αδιάφορη ταινία!

Αξιοποιώντας στον έσχατο βαθμό την άγρια ομορφιά του τοπίου της νότιας Κρήτης, το κόκκινο χώμα, τη θάλασσα, το μοναδικό φως και τους νότιους ανέμους η ταινία τα πηγαίνει αρκετά καλά ως προς το εικαστικό μέρος της. Αλλά όταν η υπόθεση μηρυκάζει χιλιοειπωμένες ιστορίες ερωτικών τριγώνων (μια γυναίκα ανάμεσα σε δύο φίλους, ανδρικός ανταγωνισμός και προδοσία) χωρίς να έχει να προσθέσει τίποτα καινούργιο τότε το όμορφο σκηνικό πάει στράφι, το πήρε και το σήκωσε κι αυτό ο Λίβας!

Ο Κόκκινος Ουρανός φλυαρεί, με διαλόγους όμως που είναι αδιάφοροι ή δεν πείθουν, ξεχειλίζει από συναίσθημα, που όμως δεν επικοινωνείται αποτελεσματικά στους θεατές γιατί η αποτύπωσή του είναι επιδερμική, ενώ η δραματουργική του ένταση μοιάζει ξέπνοη. Ο δε κινηματογραφικός ρυθμός της ταινίας έχει αρκετά σκαμπανεβάσματα: είναι βαρετή το πρώτο σαραντάλεπτο, το ενδιαφέρον ανεβαίνει στη μέση της ταινίας και εξαντλείται γρήγορα, ενώ το φινάλε προσπαθεί να γίνει λυρικό και να σε πείσει ότι άξιζε να δεις την ταινία, αλλά ... εις μάτην!

Hanna (2011) (8 στα 10)

2011-04-09T14:44:00.002+02:00

Υπόθεση
Η Hanna ανατρέφεται σα στρατιώτης από τον πατέρα της μακριά από τον πολιτισμό κάπου στα δάση της Φινλανδίας. Λίγο πριν την ενηλικίωσή της, ο πατέρας της, πρώην πράκτορας της CIA, της αποκαλύπτει την αποστολή της...

Αξιολόγηση
Ο Joe Wright στο Hanna κάνει πραγματική επίδειξη σκηνοθετικής δεινότητας και δημιουργεί μια ταινία mainstream ψυχεδέλειας, με ξεχωριστό στίγμα και σαφή σκηνοθετική άποψη, με στυλ που θα το ζήλευε και ο Ταραντίνο και ένα εξαιρετικά δυναμικό ρυθμό (όπως αρμόζει σε καλοκουρδισμένη περιπέτεια). Η δε πρωτότυπη ηλεκτρονική μουσική των Chemical Brothers δένει τόσο αρμονικά με την κίνηση της κάμερας και τα διαδραματιζόμενα επί οθόνης που εντυπωσιάζονται και οι πλέον απαιτητικοί θεατές ταινιών δράσης κι όχι μόνο!

Παρότι το σενάριο (η ιστορία συνοψίζεται σε 3-4 γραμμές) και η ανάπτυξη χαρακτήρων στο Hanna έρχονται σαφώς σε δεύτερη μοίρα, η ταινία γυρισμένη σε διάφορες εκπληκτικές τοποθεσίες σε Ευρώπη (Ισπανία, Φινλανδία και Γερμανία) και Μαρόκο αιχμαλωτίζει το βλέμμα και το ενδιαφέρον των θεατών και τους προσφέρει μιας πρώτης τάξης διασκέδαση!

Όπως ακριβώς στο Kill Bill κανείς δεν έδειχνε να ενοχλείται από το (σχεδόν) ανύπαρκτο σενάριο μπροστά στη στυλιζαρισμένη βία και τη μοναδική αισθητική, έτσι και στο Hanna το κυνηγητό με τη συνοδεία electrobeat και η αναπαραγωγή της σκοτεινής ατμόσφαιρας των κόμικ είναι αρκετά για να κάνουν την ταινία ξεχωριστή και αξιομνημόνευτη!

Ίσως, αύριο (2010) (7 1/2 στα 10)

2011-04-05T12:10:00.000+02:00

Υπόθεση

Η ζωή του Elias, ενός δωδεκάχρονου εφήβου, που πέφτει θύμα εκφοβισμού και κακοποίησης από συμμαθητές του σε σχολείο μιας μικρής πόλης στη Δανία, αλλάζει ριζικά όταν γνωρίζει τον Christian, που πρόσφατα μετακόμισε στην πόλη εξαιτίας του θανάτου της μητέρας του από καρκίνο.

Αξιολόγηση
Πώς αντιδράς απέναντι σε κάποιον που σου προκαλεί κακό; Αδιαφορείς; Προσπαθείς να ανταποδώσεις; Εκδικείσαι προκαλώντας μεγαλύτερο κακό; Το αντιμετωπίζεις στωικά; Ψάχνεις τα αίτια της βλαπτικής συμπεριφοράς και θέτεις το ζήτημα σε ορθολογική βάση; Γύρω απ’ αυτή τη θεματική της αντίληψης και αντίδρασης απέναντι στο κακό χτίζει τη νέα της ταινία η Susanne Bier και αυτή τη φορά πετυχαίνει διάνα, καθώς βραβεύεται με όσκαρ (στην κατηγορία καλύτερη ξενόγλωσση ταινία, η ταινία ήταν συνυποψήφια του Κυνόδοντα).

Η κάμερα της Bier εστιάζει στα πρόσωπα και αγαπάει τα κοντινά πλάνα δίνοντας έμφαση στα μάτια, στις σιωπές και στη γλώσσα του σώματος. Σε όλες τις ταινίες της, έτσι κι εδώ η δανή σκηνοθέτης επικεντρώνει κατεξοχήν στα συναισθήματα και στις εναλλαγές τους, στις συμπεριφορές και στις αντιδράσεις των ηρώων της στα συναισθήματα του πόνου, της απώλειας και του θυμού. Κι ενώ ίσως (λόγω σκανδιναβίας) θα περίμενε κάποιος το κινηματογραφικό σύμπαν της Μπίερ να είναι σκοτεινό και οι ήρωες της ανέκφραστοι (κάτι αντίστοιχο ίσως με το σύμπαν του Roy Andersson), εκείνη συστηματικά κινηματογραφεί ανοιχτούς εξωτερικούς χώρους στους οποίους κυριαρχεί το φως του ήλιου και οι ανάλογοι χρωματισμοί του τοπίου, ενώ οι ήρωές της είναι λαλίστατοι και εξωτερικεύουν τα συναισθήματά τους.

Ευτυχώς αυτή τη φορά η Μπίερ αποφεύγει τους εύκολους μελοδραματισμούς, που προσωπικά βρήκα εξαιρετικά απωθητικούς στην προηγούμενη ταινία της, το Μετά το Γάμο (περιέργως άρεσε αρκετά στο ελληνικό κοινό), αλλά δεν αποφεύγει (ούτε εδώ) έναν απλοϊκό διδακτισμό και ενδεχομένως να κουράζει κάποιους με τα κηρύγματά της υπέρ του καλού και της μη άσκησης βίας. Παρόλα αυτά, οφείλει κάποιος να παραδεκτεί ότι η Bier κατέχει άριστα την τέχνη να θέτει διλήμματα και να τα μεταδίδει στους θεατές με εύληπτο τρόπο καλώντας τους διαρκώς να πάρουν θέση, ενώ τα μηνύματα της είναι κρυστάλλινα καθαρά και κοφτερά.

Συνολικά το Hævnen (in a better world) είναι μια δυνατή δραματική ταινία, με καλές ερμηνείες, εσωτερική ένταση, καλογραμμένο σενάριο, ωραία φωτογραφία και σταθερό ρυθμό. Δεν είναι αριστούργημα, αλλά αν ήταν θα βραβεύοταν με όσκαρ;

Wasted Youth (2011) (8 στα 10)

2011-03-31T15:34:00.005+02:00

Υπόθεση
Στην Αθήνα του σήμερα μια ζεστή μέρα του καλοκαιριου οι ζωές δύο ανθρώπων αγνώστων μεταξύ τους διασταυρώνονται: ο ένας είναι αστυνομικός, που μισεί τη δουλειά του αλλά αδυνατεί να ξεφύγει από αυτήν, ο άλλος έφηβος, παιδί μιας οικογένειας που δεν του δίνει και ιδιαίτερη σημασία, περιπλανιέται στην πόλη κάνοντας σκέιτμπορντ.

Αξιολόγηση
Η ταινία των Αργύρη Παπαδημητρόπουλου και Jan Vogel βάζει την αθάνατη ελληνική οικογένεια στο μικροσκόπιο. Αγαπημένο θέμα πολλών ελλήνων σκηνοθετών, στο Wasted Youth η σύγχρονη ελληνική οικογένεια τοποθετείται εντός ενός ασφυκτικού αστικού περιβάλλοντος στον καιρό της κρίσης και της πτώσης των βεβαιοτήτων. Είναι η οικογένεια που έχει νεύρα γιατί δε φτάνουν τα λεφτά και ασφυκτιά στη γενική μιζέρια της πόλης, η οικογένεια που δεν έχει μάθει να επικοινωνεί και δεν μπορεί να διαχειριστεί τη διάψευση των ατομικών ονείρων των μελών της.

Η Αθήνα στο Wasted Youth κινηματογραφείται ως μια ασφυκτική πόλη, με τις ανθρώπινες σχέσεις στο κόκκινο, μια πόλη που θυμίζει ζούγκλα, όπου όλα αισθάνεσαι ότι μπορείς να τα κάνεις, αλλά ταυτόχρονα νιώθεις τόσο περιορισμένος. Πολλοί επισημαίνουν ότι η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική αλλά πρωτίστως κρίση πολιτισμού, παιδείας, θεσμών κι αξιών. Οι σκηνοθέτες της ταινίας το αναδεικνύουν αυτό πολύ επιτυχημένα.

Η κάμερα στο χέρι ζαλίζει τους θεατές σαν μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας μεσημέρι καλοκαιριού. Οι διάλογοι, αν και σε κάποια σημεία στερούνται αληθοφάνειας (πχ. ελάχιστα πείθει η σκηνή πατέρα-γιου), είναι εντούτοις σε γενικές γραμμές αρκετά ρεαλιστικοί και η επιλογή και χρήση της γλώσσας (η λαϊκή γλώσσα, η γλώσσα της πιάτσας, του δρόμου) βοηθά σημαντικά στην ορθή αναπαράσταση της Αθήνας του σήμερα. Τέλος, πρέπει να επισημάνω ότι βρήκα αρκετά επιτυχημένο το casting (πολλοί από τους ηθοποιούς δεν είναι επαγγελματίες!) και εξαιρετική την επιλογή στο πρόσωπο των δύο βασικών πρωταγωνιστών, του 16χρονου και του αστυνομικού.

Το Wasted Youth διαθέτει μια φρέσκια ματιά στην Αθήνα του σήμερα και είναι συνολικά μια αξιόλογη προσπάθεια. Αποτελεί δε μια καλή ευκαιρία να κοιταχτούμε όλοι, οι κάτοικοι αυτής της τρελής πόλης, στον καθρέπτη. Πιστεύω ότι θα βρει διανομή στο εξωτερικό (το ότι άνοιξε το Φεστιβάλ του Ρόττερνταμ είναι ενθαρρυντικό) γιατί εκτός των άλλων το τελικό αποτέλεσμα ανταποκρίνεται στη δίψα πολλών διεθνώς να μάθουν τι ακριβώς συμβαίνει σήμερα στη μικρή αυτή γωνιά του κόσμου.

Ο Άγνωστος (2011) (6 1/2 στα 10)

2011-03-29T15:20:00.003+02:00

Υπόθεση
Ο Dr. Martin Harris φτάνει στο Βερολίνο με τη γυναίκα του για να συμμετάσχει σε ένα σημαντικό συνέδριο βιοτεχνολογίας. Όταν φτάνουν στο ξενοδοχείο τους, ανακαλύπτει ότι ξέχασε το χαρτοφύλακά του στο αεροδρόμιο και χωρίς δεύτερη σκέψη παίρνει μόνος του το ίδιο ταξί πίσω για το αεροδρόμιο για να τον πάρει. Στο δρόμο όμως θα γίνει ένα ατύχημα…

Αξιολόγηση
Συμβατικό αλλά καλοφτιαγμένο, το Unknown σου προσφέρει ό,τι ακριβώς περιμένεις από μια χολυγουντιανή περιπέτεια καταδίωξης: άφθονο πιστολίδι, κυνηγητό με αυτοκίνητα που (πάντα) συγκρούονται και ανατρέπονται, το εξωτερικό περιβάλλον που είναι γεμάτο απροσδιόριστες απειλές, η αναγκαία μετάπτωση της τύχης των ηρώων για να διατηρείται αμείωτο το σασπένς και φυσικά οι απαραίτητοι άγνωστοι (από μηχανής θεός ένα πράγμα) που θα σε βοηθήσουν καθώς κι οι άλλοι άγνωστοι που δεν πρέπει να κάνεις το λάθος να εμπιστευτείς!

Ακολουθώντας τη σεναριακή δομή και συνταγή του εξαιρετικού Φυγά με το Liam Neeson εδώ να προσπαθεί να αποδείξει ποιος είναι (όπως ο γιατρός του Φυγά προσπαθούσε να αποδείξει ότι δε σκότωσε τη γυναίκα του), η ταινία του Jaume Collet-Serra (ο ίδιος είχε σκηνοθετήσει και το αρκετά καλό Orhpan) είναι ένα σφιχτοδεμένο θρίλερ με καλό ρυθμό, αμείωτη ένταση και αρκετές ανατροπές. Παρότι ο θεατής αισθάνεται ότι κάπου αλλού τα έχει όλα ξαναδεί και μπορεί εύκολα να προβλέψει πως θα εξελιχθούν τα πράγματα και παρόλο που η ιστορία έχει αρκετά κενά, εντούτοις η ταινία αξίζει τα λεφτά της καθώς σε ψυχαγωγεί και σε κρατά σε εγρήγορση ως το (επίσης γεμάτο συμβάσεις) φινάλε.

Ιρλανδέζικος δρόμος (2010) (8 στα 10)

2011-03-28T10:47:00.008+02:00

Υπόθεση

Όταν ο Φράνκι σκοτώνεται στη Route Irish, στο δρόμο δηλαδή μεταξύ Πράσινης Γραμμής και αεροδρομίου της υπό κατοχή Βαγδάτης, ο αδερφικός του φίλος, ο Φέργκους, δεν πείθεται από την επίσημη εκδοχή των αιτιών του θανάτου του και αρχίζει μόνος του να ερευνά πως πραγματικά σκοτώθηκε ο φίλος του.

Αξιολόγηση
Προσωπικά θεωρώ τον Ken Loach ως τον καλύτερο εκπρόσωπο του πολιτικού σινεμά παγκοσμίως και παρά το μεγάλο της ηλικίας του συνεχώς επιβεβαιώνω ότι παραμένει μοναδικός στο να αναδεικνύει μέσω των ταινιών του καυτά πολιτικά ζητήματα κάνοντας εξαιρετικά εύστοχα σχόλια (σύμφωνα, βέβαια, με την αριστερή θεώρηση του κόσμου και των προβλημάτων του). Μετά την εκμετάλλευση των μεταναστών και τα αδιέξοδα της εργατικής τάξης στη Βρετανία, στο Route Irish ο Loach ασχολείται με τις ανοιχτές πληγές του πολέμου στο Ιράκ και της αδιανόητης καταστροφής που αυτός επέφερε στον ιρακινό λαό.

Ο βρετανός σκηνοθέτης επιλέγει να δομήσει τη νέα του ταινία ως περιπετειώδες θρίλερ, αλλά αυτό που ουσιαστικά επιδιώκει είναι να περάσει τα πολιτικά μηνύματά του στους θεατές. Δηλαδή, με άλλα λόγια, παρουσιάζοντας τους μια ενδιαφέρουσα ανθρώπινη ιστορία με αγωνία, προδοσία, ανατροπές και εκδίκηση, ο Loach πιστεύει ότι θα κάνει πιο ενδιαφέρον και το κυρίως πιάτο που δεν είναι άλλο από την καταδίκη του αίσχους της αμερικανοβρετανικής εμπνεύσεως επίθεσης στο Ιράκ το 2003 και της ακόμα πιο επαίσχυντης κατοχής της χώρας.

Ως προς το πολιτικό της σκέλος η ταινία είναι σαφώς αποτελεσματική και ιδιαίτερα εύστοχη στην κριτική της και στην απαισιοδοξία της ότι οι πραγματικοί υπαίτιοι αυτού του ατέλειωτου πόνου του ιρακινού λαού την έχουν γλυτώσει και οι μοναδικοί που βρήκαν το μπελά τους ήταν κάποιοι χαμηλόβαθμοι αξιωματικοί! Όμως, ως προς το επίπεδο της περιπέτειας, η ταινία του Loach δεν πείθει, έχει σκαμπανεβάσματα στο ρυθμό και δεν καταφέρνει να κρατήσει αμείωτο το σασπένς στους θεατές. Έτσι, η ταινία μοιάζει να έχει ουσία αλλά δεν τα καταφέρνει εξίσου καλά ως προς το περιτύλιγμα, κάτι που εν μέρει εξηγεί γιατί δεν πήγε τόσο καλά εισπρακτικά.

Μέσα από τις φλόγες (2010) (8 στα 10)

2011-03-24T11:35:00.010+02:00

Υπόθεση

Όταν η μάνα τους πεθαίνει, δύο δίδυμα αδέρφια μαθαίνουν ότι η μάνα τους δεν είναι αυτή που νόμιζαν και ξεκινούν να αναζητούν τον πατέρα τους, που ως τότε θεωρούσαν νεκρό και τον αδερφό τους, την ύπαρξη του οποίου παντελώς αγνοούσαν.

Αξιολόγηση
Με πάμπολλα στοιχεία αρχαίας ελληνικής τραγωδίας παρόντα (τραγική ειρωνία, πτώση ηρώων ύστερα από ύβρη, μεταστροφή της τύχης των ηρώων και αποκατάσταση της δικαιοσύνης που οδηγεί στην κάθαρση και λύτρωση) το δραματικό θρίλερ του Denis Villeneuve, του Καναδού από το Κεμπέκ (εκεί που χτυπάει η καρδιά του Καναδικού σινεμά), εντυπωσιάζει με την αριστοτεχνική κινηματογραφική διήγηση της πιο απίστευτης ιστορίας που έχετε δει τα τελευταία χρόνια!

Το Incendies, συνυποψήφιο του Κυνόδοντα στην κατηγορία Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία στα φετινά βραβεία Όσκαρ, είναι μια ταινία με μεγάλη εσωτερική ένταση, με δυνατές εικόνες, και κλιμακωτή αγωνία. Τα μυστικά της ξεδιπλώνονται με έξυπνα κτισμένα στην πλοκή της ταινίας flash-back και οι αποκαλύψεις διαδέχονται η μία την άλλη αιφνιδιάζοντας και παρασέρνοντας το θεατή όλο και πιο βαθιά στη δίνη της ιστορίας της ταινίας!

Παρότι ένας εκπαιδευμένος θεατής ενδεχομένως να μπορεί να εντοπίσει κάποιες σεναριακές ελλείψεις (πχ στην προσπάθειά του σεναριογράφου να χωρέσει ολόκληρη τη ζωή της κεντρικής του ηρωίδας δεν εξηγεί επαρκώς τα κίνητρα κάποιων πράξεών της) και αδυναμίες στη σκιαγράφηση των χαρακτήρων της ταινίας, εντούτοις η ιστορία από μόνη της έχει τόση δύναμη και είναι τόσο άρτια σκηνοθετημένη, που πραγματικά καθηλώνει και συγκινεί τους θεατές.

Μικρά Αθώα Ψέματα (2010) (9 στα 10)

2011-03-13T22:21:00.011+02:00

Εισαγωγή

Σας έχει τύχει, φίλες και φίλοι, να έχετε μια παρέα σημείο αναφοράς στη ζωή σας με την οποία να αισθάνεστε χαλαροί και αληθινοί και εκεί που αρχίζετε να τη θεωρείτε δεδομένη, μια σταθερά στη ζωή σας, τότε να συμβαίνει κάτι που να ανατρέπει τις επιμέρους ισορροπίες και η παρέα σας να μετατρέπεται σε μια καρικατούρα των παλαιών ένδοξων ημερών της και στο τέλος να καταλήγει σε κάτι ανυπόφορο, συμβατικό και ασφυκτικό; Αυτή μέσες-άκρες είναι η υπέροχη ιστορία στο Μικρά Αθώα Ψέματα.

Υπόθεση
Όταν ο Ludo παθαίνει ατύχημα και καταλήγει να χαροπαλεύει στην εντατική νοσοκομείου του Παρισιού, οι κολλητοί του φίλοι προβληματίζονται για το αν πρέπει να αναβάλουν τις προγραμματισμένες και καθιερωμένες ετήσιες διακοπές τους στη νοτιοδυτική Γαλλία. Αλλά τελικά δεν το κάνουν και φεύγουν αφήνοντάς τον πίσω.

Αξιολόγηση
Υπάρχουν ταινίες που όταν έχουν να διηγηθούν παράλληλες ιστορίες εντάσσοντάς τις σε ένα ενιαίο σύνολο και να αναπτύξουν αρκετούς χαρακτήρες, κάπου το "χάνουν", οι χαρακτήρες τους φαίνονται χάρτινοι και δεν κατορθώνουν να πουν τίποτα εντέλει. Η ταινία του Guillaume Canet, του σούπερ σταρ και ιδιαίτερα ταλαντούχου ηθοποιού του νέου γαλλικού σινεμά, δεν είναι μία από αυτές! Θυμίζοντας τη Μεγάλη Ανατριχίλα, τη θρυλική ταινία της δεκαετίας του 80, το Les petits mouchoirs είναι μια ταινία που αποτυπώνει εξαιρετικά την ψυχή της γαλλικής (καλύτερα Παριζιάνικης) μεσοστικής κοινωνίας και διηγείται τις επιμέρους ιστορίες μιας παρέας οκτώ φίλων προσεγγίζοντάς τις, όμως, υπό το πρίσμα της δικής τους κοινής ιστορίας.

Η υποκρισία, οι νευρώσεις, το αδιάκοπο κυνήγι της ύλης, η αδυναμία να αφεθεί κάποιος σε αυτό που αληθινά ποθεί η ψυχή του, η έλλειψη ειλικρινούς επικοινωνίας, η ροπή προς τον ατομικισμό, τα ανομολόγητα πάθη σχολιάζονται υπέροχα από τον Canet ο οποίος μοιάζει να περιγράφει τόσο καλά, αυθεντικά και ανεπιτήδευτα πρόσωπα και καταστάσεις, που είσαι σίγουρος ότι μιλά για τους φίλους του και τη ζωή του!

Με ισορροπημένες δόσεις χιούμορ, συγκίνησης (γίνεται βέβαια λίγο μελό στο τέλος), εκπλήξεων και αποκαλύψεων, με ρετρό διάθεση και εξαιρετικές μουσικές επιλογές κλασσικών αγγλικών (!) τραγουδιών και με ένα εξαιρετικό κάστινγκ (ακτινοβολεί ομορφιά και ταλέντο η πανέμορφη Marion Cotillard, γυναίκα του Canet, ο οποίος όμως ορθώς δεν την αφήνει να λάμψει περισσότερο από ό,τι πρέπει, γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν εις βάρος των άλλων ηρώων και της ιστορίας του!) το Μικρά Αθώα Ψέματα δικαίως μάγεψε κοινό και κριτικούς στη Γαλλία (πάνω από 4 εκατομμύρια εισιτήρια έκοψε!).

Μια ταινία πιο φινετσάτη και γαλλική από οτιδήποτε άλλο έχετε δει τα τελευταία χρόνια, ό,τι πρέπει για τους Έλληνες που βρίσκουν cool και ξέρουν πολύ καλά να αγαπούν (ή έστω να αγαπούν να μισούν) τους φίλους μας τους Γάλλους!

Πως τέλειωσε αυτό το καλοκαίρι (2010) (9 στα 10)

2011-03-08T15:32:00.000+02:00

Υπόθεση
Ο Pavel είναι εκπαιδευόμενος μετεωρολόγος για ένα καλοκαίρι σε ένα σταθμό κάπου στην Αρκτική Ρωσία και είναι υποχρεωμένος να συμβιώσει εκεί με το Σεργκέι, ένα μεσήλικα μετεωρολόγο, που μοιάζει καλά εκπαιδευμένος να αντέχει χρόνια στην εκεί "απομόνωση". Όλα κυλούν ομαλά, μέχρι που μια μέρα ο εκπαιδευτής αφήνει στο σταθμό τον εκπαιδευόμενο για λίγες μέρες μέρες μόνο...

Αξιολόγηση
Μπορείς να δημιουργήσεις αγωνία και ατμόσφαιρα θρίλερ χωρίς ειδικά εφέ, κατάλληλη μουσική, θορύβους, σκιές, περίεργες λάμψεις στο σκοτάδι ή απροσδιόριστες απειλές; Κι όμως μπορείς! Όταν ο εχθρός κρύβεται εντός μας και εκδηλώνεται κάτω από περίεργες συνθήκες απομόνωσης και απουσίας ελέγχου του εξωτερικού περιβάλλοντος στην καθημερινότητά μας, τότε ναι η αποκάλυψη των σκοταδιών της ψυχής μας τρομάζει όσο τίποτα άλλο!

Το ρωσικό Kak ya provyol etim letom είναι μια ταινία με εσωτερική ένταση και αγωνία και ταυτόχρονα αστεία, μια ταινία που σε αναστατώνει ψυχολογικά και σου δίνει τροφή για σκέψη, κυρίως όμως σου αποκαλύπτει ότι ο φόβος είναι πολλές φορές αποκλειστικά και μόνο στο μυαλό μας (χωρίς να δικαιολογείται από εξωγενείς παράγοντες), οπότε σε αυτή την περίπτωση η ανθρώπινη επικοινωνία (οκ ισως σε συνδυασμό με λίγη ψυχανάλυση) είναι καθοριστική για την αντιμετώπισή του.

Η ταινία του Aleksei Popogrebsky είναι χαμηλού προϋπολογισμού και συνολικά διακρίνεται από σκηνοθετική λιτότητα, αλλά αυτό καθόλου δεν στέκεται εμπόδιο στο να επιτυγχάνει το σκοπό της και τα μηνύματά της να περνάνε με αξιοζήλευτη δύναμη στους θεατές! Το πιο εντυπωσιακό, όμως, στοιχείο της ταινίας (περισσότερο και από το αρκτικό τοπίο και την υπέροχη σκηνοθεσία και φωτογραφία αυτού) είναι η ερμηνεία του πρωταγωνιστή της, του Grigory Dobrygin, ο οποίος δίνει πραγματικά ρεσιτάλ ερμηνείας (δικαίως βραβεύτηκε μαζί με το συμπρωταγωνιστή του πέρσι στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου).

Το Πως τελείωσε αυτό το Καλοκαίρι είναι μια ψυχεδελική κατάδυση στα άδυτα της ανθρώπινης ψυχής, μια ταινία γεμάτη εύγλωττες σιωπές και αόρατα μηνύματα, στην κορύφωσή της ένα αγωνιώδες θρίλερ, συνολικά μια ταινία για ορκισμένους σινεφίλ!

Στην Καρδιά του Χειμώνα (2010) (9 στα 10)

2011-03-06T13:00:00.002+02:00

Υπόθεση
Όταν ο υπόδικος πατέρας της, κατηγορούμενος για εμπορία ναρκωτικών, εξαφανίζεται λίγο πριν τη δίκη του, η έφηβη κόρη του αγωνίζεται να τον βρει για να τον πείσει να παραστεί στη δίκη, γιατί αλλιώς θα χαθεί το σπίτι τους, το οποίο έχει υποθηκευτεί για την εγγύησή του.

Αξιολόγηση
Στα στενά όρια μεταξύ απόγνωσης κι ελπίδας, στους ξεχωριστούς κώδικες ηθικής που συνυπάρχουν σε μια κοινωνία (παράλληλα και συχνά σε αντίθεση με το θετό δίκαιο), και στο ρόλο της απονομής δικαιοσύνης φιλοσοφεί η ταινία της Debra Granik.

Το Winter's Bone διηγείται το δράμα μιας έφηβης κοπέλας που η ζωή (ή η μοίρα - αν θέλετε) τη φόρτωσε βάρη δυσβάστακτα για την ηλικία της κι εκείνη ως σύγχρονη Αντιγόνη δε δείλιασε, αλλά αποφάσισε να τα σηκώσει και να πορευτεί με θάρρος - αδιαφορώντας για τους κινδύνους ή το θάνατο - προσπαθώντας να κάνει τα αδύνατα δυνατά για να φέρει εις πέρας αυτό που της επιτάσσει η συνείδησή της και να προστατεύσει την οικογένειά της.

Η δημιουργία της Debra Granik είναι γεμάτη ρεαλισμό, πιστό αντίγραφο της ζωής που είναι άλλοτε σκληρή και ωμή, άλλοτε αλλόκοτη, άλλοτε τρυφερή κι ανθρώπινη. Η σκηνοθέτης χρησιμοποιεί ως σκηνικό της ιστορίας της ένα φτωχικό περιβάλλον, κάπου σε ένα δάσος στην "έρημο" της εχθρικής αμερικανικής επαρχίας και αυτό το κάνει εσκεμμένα όχι μόνο για να δώσει έμφαση στο δράμα των ηρώων της ταινίας, αλλά για να αναδείξει τη συναισθηματική ασφυξία που αυτοί βιώνουν. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον το μήνυμα της ταινίας ότι ο άνθρωπος γεννιέται μόνος, πεθαίνει μόνος και κατά τη διάρκεια της ζωής του χρειάζεται τους άλλους ανθρώπους, αλλά ποτέ δεν πρέπει να ξεχνά ότι αγωνίζεται μόνος, περνά στους θεατές με πολύ αποτελεσματικό και άμεσο τρόπο!

Το Winter's Bone της είναι μια ταινία-έκπληξη, σαν ένα υπέροχο τοπίο που εμφανίζεται εμπρός σου στη στροφή ενός δρόμου, μια ταινία που θα σας ενθουσιάσει με την ανεπιτήδευτη ματιά της και θα σας δώσει μαθήματα ζωής! Ο ανεξάρτητος αμερικάνικος κινηματογράφος στα καλύτερα του!

The Way Back (2010) (8 στα 10)

2011-03-01T16:49:00.001+02:00

Υπόθεση
Το ταξίδι προς την ελευθερία έξι δραπετών, οι οποίοι κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου πολέμου δραπέτευσαν από ένα γκουλάγκ της Σιβηρίας και διέσχισαν σχεδόν 6.500 χλμ με τα πόδια ως την Ινδία!

Αξιολόγηση
Η κινηματογραφική επιστροφή (μετά από 7 χρόνια απουσίας) του Peter Weir, δημιουργού ιδιαίτερα αξιόλογων ταινιών, όπως Gallipoli, Dead Poets Society, Green Card και The Truman Show, γίνεται με τυμπανοκρουσίες! Με το The Way Back ο Αυστραλός σκηνοθέτης μας παρουσιάζει μια περιπέτεια επικών διαστάσεων, με καλό ρυθμό, εξαιρετικά σκηνοθετημένη, με μοναδική φωτογραφία, και τοπία, που κόβουν πραγματικά την ανάσα!

Αλλά, ενώ σαν παραγωγή η δημιουργία του Weir είναι άρτια σε όλα τα επίπεδα (από τη μουσική έως το μακιγιάζ), ως προς το δραματουργικό βάρος της υστερεί σημαντικά! Η περιπλάνηση των δραπετών από την εξορία της Σιβηρίας, που τους επέβαλε το καθεστώς Στάλιν (a propos απόλυτα πιστή μεταφορά των συνθηκών διαβίωσης στα γκουλάγκ - όπως την είδα τουλάχιστον να αναπαρίσταται στο Μουσείο της Κατοχής στη Ρίγα) προς την ελευθερία της (υπό βρετανική κατοχή) Ινδίας, παρότι μας χαρίζει συγκλονιστικής ομορφιάς εικόνες και δημιουργεί έντονη αγωνία στους θεατές για την τύχη των ηρώων της ταινίας, εντούτοις το δράμα τους δεν αγγίζει την ψυχή μας, δεν δημιουργεί εσωτερική ένταση ή βαθύτερες σκέψεις, και δεν συγκινεί πέρα από επιφανειακά τουλάχιστον.

Η ταινία αναδεικνύει επιτυχημένα δύο δυνάμεις που αντιπαραβάλλονται: από τη μια η υπέρτατη δύναμη της φύσης, που στέκεται πότε σύμμαχος στους δραπέτες για να ξεφύγουν από τη φυλακή τους και πότε εχθρός τους (όταν τους απειλεί με αφυδάτωση και λιμοκτονία) και απ' την άλλη η θέληση του ανθρώπου να φτάσει στην "Ιθάκη" του, να γλιτώσει από τα δεσμά του και να υπερνικήσει τις κακουχίες του ταξιδιού που απειλούν την ύπαρξή του.

Συμπερασματικά, αν και θα προτιμούσα η ταινία να εστιάζει περισσότερο στον άνθρωπο και στο πως βιώνει το δράμα του από ό,τι στο ταξίδι και στην αποτύπωση πανέμορφων τοπίων, εντούτοις οφείλω να παραδεχτώ ότι το the Way Back cineπαίρνει το θεατή με τη δύναμη των εικόνων του και τον ταξιδεύει μίλια μακριά!

Last Night (2010) (5 στα 10)

2011-02-22T15:20:00.011+02:00

Υπόθεση

H Joanna (Keira Knightley) προβληματίζεται για την εξέλιξη του γάμου της με το Michael, το σύντροφό της από τα φοιτητικά της χρόνια. Όταν εκείνος ετοιμάζεται να φύγει σε επαγγελματικό ταξίδι με τη σέξι συνάδερφό του (Eva Mendes) εκείνη του κάνει μια επική σκηνή ζηλοτυπίας. Το επόμενο πρωί όμως συναντά τυχαία τον Άλεξ, ένα παλιό έρωτά της και ... τα ξεχνά όλα!

Αξιολόγηση
Το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Massy Tadjedin (Αμερικανίδα που γεννήθηκε στο Ιράν) διηγείται μια ιστορία με πειρασμούς και εξωσυζυγικές περιπέτειες, η οποία παρότι καλογυρισμένη και με συμπαθητικούς διαλόγους, στην ουσία δε λέει τίποτα καινούργιο, ή μάλλον - για να πω τα πράγματα με το όνομά τους - διαρκώς δίνει την αίσθηση ότι όλα τα έχεις ξαναδεί κάπου αλλού!

Στην πραγματικότητα το μόνο πρωτότυπο στοιχείο στην ταινία είναι ότι το κεράτωμα διαπράττεται κι από τους δύο συζύγους την ίδια νύχτα (σε διαφορετικά μέρη φυσικά – μην πάει ο νους σας στο πονηρό!). Αυτό όμως που ενοχλεί περισσότερο στην ταινία είναι η διάχυτη αίσθηση ότι δείχνει να παίρνει περισσότερο σοβαρά από ό,τι θα έπρεπε τον εαυτό της, τη στιγμή που η συνολική ανάπτυξη του θέματός της είναι ρηχή. Για να μην παρεξηγούμαι, δεν είναι ότι με ενοχλεί ότι η σκηνοθέτης φιλοσοφεί (ή τουλάχιστον το προσπαθεί) πάνω στην ανάγκη του να υποκύπτεις σε εξωσυζυγικούς πειρασμούς. Εκείνο που ξενίζει όμως είναι τα πάμπολλα κλισέ, οι σεναριακές αδυναμίες και η υποτυπώδης ανάπτυξη χαρακτήρων.

Παρότι οι παρουσίες σε πρωταγωνιστικούς ρόλους της πληθωρικής Eva Mendes και της Keira Knightley με την εύθραυστη βρετανική αριστοκρατική αποστασιοποίηση της προσδίδουν μια κάποια λάμψη στην ταινία, εντέλει δεν είναι αρκετές για να τη διασώσουν από τη λήθη της κινηματογραφικής ιστορίας! Συνολικά το Last Night είναι μια καλή επιλογή για DVD (ή τηλεόραση) αλλά χάσιμο χρόνου και χρημάτων για κινηματογραφική έξοδο!

Blue Valentine (2010) (9 στα 10)

2011-02-08T14:57:00.011+02:00

το πρωταγωνιστικό δίδυμο Gosling-Williams δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας και είναι χάρμα οφθαλμών!

Υπόθεση

Όταν ο Dean γνώρισε τη Cindy ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Πως μπορεί μετά από λίγα χρόνια, ένα γάμο και ένα παιδί, όλα να πήγαν τόσο στραβά;

Αξιολόγηση
Το Blue Valentine είναι το χρονικό μιας αποτυχημένης σχέσης, η ανατομία ενός έρωτα που είχε δυνατότητες να αγγίξει τα ουράνια και χάθηκε στο δρόμο χωρίς να ξέρει κανείς γιατί. Είναι η απάντηση στην ερώτηση πώς γίνεται ο έρωτας να φεύγει και να δίνει τη θέση του σε απέχθεια, πως είναι δυνατόν να υπάρχουν τόσα και τόσα ζευγάρια γύρω μας που αποφασίζουν να παντρευτούν και αδυνατούν να επικοινωνήσουν στοιχειωδώς! Κι όμως η σχέση τους φαινόταν τόσο πολλά υποσχόμενη κι αυτοί τόσο ταιριαστοί κι ερωτευμένοι, θα έλεγε κάποιος!

Δομημένη πάνω σε flash back στοχευμένα και προσεκτικά επιλεγμένα ώστε να σου αποκαλύπτουν την κατάλληλη στιγμή τα μυστικά της ιστορίας που διαδραματίζεται ενώπιόν σου, η ταινία του Derek Cianfrance διηγείται με εξαιρετικά επιτυχημένο κινηματογραφικό τρόπο τον έρωτα που ανάβει σα σπίθα για να οδηγηθεί σε αδιέξοδο και ασφυξία, όταν δύο άνθρωποι καταλήγουν να αδυνατούν να επικοινωνήσουν και να μην μπορούν να ανταλλάξουν ούτε κουβέντα χωρίς να τσακωθούν!

Αυθεντικά συγκινητικό, βαθύτατα απαισιόδοξο, σε στιγμές ρομαντικό, στην κορύφωσή του σπαρακτικό, το Blue Valentine είναι πάνω από όλα ό,τι πιο ρεαλιστικό έχουμε δει σε boy-meets-girl movie! Μην περιμένετε όμως γλυκερά σιρόπια, μουσικές ως background όταν φιλιέται ένα ζευγάρι, ούτε και προφανώς "ζήσαν καλά κι εμείς καλύτερα". Εδώ μόνο διάλογοι βγαλμένοι από τη ζωή υπάρχουν, δυνατά συναισθήματα και λόγια που πληγώνουν, αλήθειες για αγάπες, που πήγαν στράφι, επειδή οι άνθρωποι δεν έχουν μάθει να επικοινωνούν ουσιαστικά και να συζητούν τα προβλήματα με θετική προαίρεση και πραγματική διάθεση να τα λύσουν χωρίς να παγιδεύονται σε ένα ανούσιο παιχνίδι ελέγχου και επιβολής στα θέλω του άλλου.

Μαύρος Κύκνος (2010) (10 στα 10)

2011-01-29T12:42:00.005+02:00

Υπόθεση

H Nina είναι χορεύτρια στη Νέα Υόρκη και ζει με την καταπιεστική, πρώην μπαλαρίνα, μητέρα της. Όταν της ανακοινώνεται ότι θα ενσαρκώσει το λευκό και μαύρο κύκνο στη Λίμνη των Κύκνων, τότε της γίνεται εμμονή η κατανόηση της φύσης του μαύρου κύκνου και η μεταμόρφωσή της σε αυτόν!

Αξιολόγηση

Ως που θα φτάνατε για να υπερβείτε τον εαυτό σας; Πόσο λεπτά είναι τα όρια μεταξύ εμμονών και σχιζοφρένειας, ή αλλιώς μέχρι ποιο σημείο οι εμμονές μας είναι επιθυμητές γιατί μαρτυρούν το ειλικρινές ενδιαφέρον μας για κάτι και πότε γίνονται επικίνδυνες γιατί μας οδηγούν στην αυτοκαταστροφή; Αυτά τα θέματα απασχολούν τον Darren Aronofsky στη νέα του ταινία και τα χειρίζεται βάζοντας ένα σπάνιο πάθος στην τέχνη του και φτάνοντας το θέμα του πραγματικά στα άκρα!

Από το πρώτο λεπτό της ταινίας, από το υπέροχα κινηματογραφημένο όνειρο των τίτλων έναρξής της δηλαδή (στα όνειρα ξεδιπλώνονται οι εμμονές, όπως θα υποστήριζε κι ο David Lynch!) έως το συγκλονιστικό φινάλε (ένα από τα ομορφότερα που έχω προσωπικά δει) ο Αρονόφσκι μας παρασέρνει με την αριστοτεχνική κίνηση της κάμεράς του σε μια κατάδυση στα ενδότερα της ψυχής της ηρωίδας του και στον αγώνα της να κατακτήσει αυτό που εκείνη θεωρεί ως κορυφή της.

Ο Aronofsky σε πολλές ταινίες του ως τώρα έχει ασχοληθεί με την αυτοκαταστροφικότητα. Αν κάτι όμως κάνει το Μαύρο Κύκνο να ξεχωρίζει από τις προηγούμενες ταινίες του είναι ότι εδώ η κινηματογραφική γλώσσα του σκηνοθέτη ολοκληρώνεται και αγγίζει την τελειότητα! Είναι μεστή, δεν χάνεται στην ψυχεδέλειά της, μας οδηγεί στο μεγάλο κρεσέντο της ιστορίας της έχοντας πρώτα καταφέρει να μας κάνει μαθήματα ψυχανάλυσης! Χτίζει χαρακτήρες εκμεταλλευόμενη βλέμματα, σιωπές και κινήσεις του σώματος καλύτερα από κάθε άλλη ταινία που έχει κάνει στο παρελθόν.

Με πολύτιμο βοηθό την εξαιρετική ερμηνεία της Natalie Portman (ουδείς έχει αμφιβολία ότι θα κερδίσει το όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου στην επερχόμενη απονομή) που τσαλακώνει το σώμα και το πανέμορφο πρόσωπό της στην επαφή της με τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού της, ο Αρονόφσκι χτίζει ένα ψυχολογικό θρίλερ που αναστατώνει με την έντασή του και σε στοιχειώνει καιρό μετά!

Χάρμα οφθαλμών από όλες τις απόψεις, τέλεια σε όλες τις επιμέρους πτυχές της, από τη φωτογραφία και τα ειδικά εφέ, έως τη μουσική και τις χορογραφίες, το Black Swan είναι - χωρίς δεύτερη σκέψη - η καλύτερη ταινία του Αρονόφκσι ως σήμερα! Μια ταινία που αν δεν τη δείτε στη μεγάλη οθόνη και με διάθεση να αφεθείτε να σας παρασύρει και να ενδοσκοπήσετε εκ των υστέρων, καλύτερα μη τη δείτε καθόλου! Έτσι απλά κι απόλυτα!

Extra Man (2010) (6 1/2 στα 10)

2011-01-27T15:53:00.011+02:00

Υπόθεση

Ένας νεαρός επίδοξος συγγραφέας μετακομίζει στη Νέα Υόρκη και συγκατοικεί με μεσήλικα συνοδό πλούσιων κυριών.

Αξιολόγηση
Το Extra Man είναι μια ταινία φτιαγμένη με μεράκι για όλους εκείνους τους outstream τύπους, που η ζωή (ή - αν θέλετε - η πλειοψηφία) χαρακτηρίζει αβίαστα παράξενους και εκκεντρικούς. Νευρωτικοί, συνειδητά γεροντοκόροι, βιτσιόζοι, νοσταλγοί παρωχημένων συνηθειών παλιών εποχών, ξιπασμένοι που ζουν παρασιτικά και νομίζουν ότι είναι ευγενείς, κατά βάση βαθύτατα μοναχικοί. Αυτοί είναι οι χαρακτήρες του Extra Man και στη ζωή, στις σκέψεις, ακόμα και στη ντουλάπα αυτών των αντι-ηρώων πρωταγωνιστών της η ταινία του Shari Springer Berman ρίχνει τρυφερές ματιές και χωρίς να καταφεύγει σε διδακτισμό ή να γίνεται γκροτέσκο, παραδίδει μαθήματα ανεκτικότητας.

Παρότι η ταινία σε στιγμές ίσως ξενίσει κάποιους με την εκκεντρικότητά της (εδώ που τα λέμε πρέπει να είσαι λίγο kinky για να σ’ αρέσει αυτή η ταινία!) και αρκετές από τις καταστάσεις, που διηγείται, φαίνονται τραβηγμένες από τα μαλλιά και μη ρεαλιστικές, εντούτοις οφείλει κάποιος να παραδεχτεί ότι η ταινία είναι πρωτότυπη και καταθέτει μια φρέσκια οπτική στα πράγματα. Είναι μάλλον δύσκολο για το ευρύ κοινό να ταυτιστεί με κάποιον από τους αταίριαστους gentlemen της ταινίας (και αυτό - καλώς ή κακώς - είναι απαραίτητο όταν θες να κάνεις αμερικανική κωμωδία). Όμως είναι σαφές ότι εδώ πρόκειται για εναλλακτικό αμερικανικό σινεμά που έχει πράγματα να πει και συνεπώς έχει λόγο ύπαρξης και αξίζει για λίγο την προσοχή μας!

Κάθε ψέμα κρύβει μια αλήθεια (2009) (8 1/2 στα 10)

2011-01-24T15:44:00.004+02:00

Υπόθεση

Ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή ενός διάσημου ψυχιάτρου της Τσεχίας λίγους μήνες πριν τη βράβευσή του από την τσεχική κυβέρνηση στέκεται αφορμή για να έρθουν στην επιφάνεια καλά κρυμμένα μυστικά για δεκαετίες...

Αξιολόγηση
Μπορείς με ένα συγνώμη να εξιλεωθείς για εγκλήματα που έχεις κάνει στο παρελθόν όταν τα έκρυβες επιμελώς για χρόνια; Μπορείς όμως και να κατηγορηθείς για τα ίδια εγκλήματα όταν ουσιαστικά δεν είχες πολλές επιλογές αδύναμος μπροστά στις βουλές ενός απολυταρχικού καθεστώτος; Αυτά είναι τα δύο καίρια ερωτήματα που θέτει η ταινία του Jan Hrebejk, δημιουργού του εξαιρετικού Divided we Fall. Ο σκηνοθέτης αποφεύγει να πάρει μια καθαρή θέση στα ερωτήματα που θέτει, αλλά ούτως ή άλλως οι όποιες απαντήσεις δεν είναι αυτοσκοπός για την ταινία του, καθώς αυτό που πρωτίστως τον ενδιαφέρει είναι η ανάδειξη της ανθρώπινης διάστασης του θέματός του.

Χωρίς να ακολουθεί τις δομές μιας συμβατικής κινηματογραφικής γλώσσας, αλλά χτίζοντας την ιστορία του σα να επρόκειτο για μυθιστόρημα που στις επόμενες σελίδες του ξέρεις ότι θα σου αποκαλύψει κάτι σημαντικό, αλλά έχεις την πολυτέλεια να περιμένεις να σε φτάσει εκεί ο συγγραφέας, ο Hrebejk σου συστήνει πρώτα όλα τα πρόσωπα του δράματος, σου περιγράφει τις ζωές τους και τις αδυναμίες τους και εκεί που νομίζεις ότι έχεις σχηματίσει μια εικόνα, σου αποκαλύπτει ξαφνικά το βασικό μυστικό της ιστορίας του και ανατρέπονται τα πάντα σαν τραπουλόχαρτα!

Το εφιαλτικό πρόσωπο της κομμουνιστικής δικτατορίας του κοντινού παρελθόντος της Ανατολικής Ευρώπης αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης. Ο σκηνοθέτης θυμίζει οικεία κακά στους συμπατριώτες του και επικοινωνεί σε εμάς, τους θεατές του, τις ανοιχτές πληγές της κοινωνίας του μέσω της ιστορίας μιας οικογένειας που καταρρέει υπό το βάρος του πόνου που βίωσε στο παρελθόν, του πόνου που έθαψε, που έκρυψε και ποτέ δε συζήτησε, για να δει να βγαίνει με βίαιη ορμή στην επιφάνεια χρόνια μετά!

Το Kawasakiho ruze είναι μια ιδιαίτερα αξιόλογη ταινία με δυνατές "αλήθειες", μηνύματα ανθρωπιάς χωρίς καμία διάθεση διδακτισμού! Παρότι δεν έχει την αφηγηματική δύναμη και τη δραματουργική κορύφωση του αριστουργηματικού «οι Ζωές των Άλλων», εντούτοις τα νοήματά της είναι εξίσου - αν όχι παραπάνω - μεστά και συνολικά προσεγγίζει πολύ καλά το θέμα του "lustration" και τις ανθρώπινες διαστάσεις του. Ενδείκνυται για σινεφίλ με πολιτικές ανησυχίες!

Η ζωή μετά (2010) (9 στα 10)

2011-01-12T15:24:00.004+02:00

Υπόθεση

Μια επιτυχημένη δημοσιογράφος γλιτώνει από βέβαιο θάνατο την τελευταία στιγμή και αναθεωρεί τη ζωή της. Ένα αγόρι χάνει σε ατύχημα το δίδυμο αδερφό του. Ένας άνδρας επικοινωνεί με τους νεκρούς.

Αξιολόγηση
Υποδέχτηκα την είδηση ότι ο Clint Eastwood ετοίμαζε ταινία για τη ζωή μετά θάνατον τουλάχιστον επιφυλακτικά. Το να θες να κάνεις ταινία για ένα θέμα που απασχολεί σχεδόν όλους τους ανθρώπους, έχουν γραφτεί τόσα πράγματα γι'αυτό, αλλά κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά περί τίνος πρόκειται, εμπεριέχει πολλούς κινδύνους: τον κίνδυνο να γίνεις γραφικός, τον κίνδυνο να μπλέξεις σε θρησκευτικές δοξασίες ή να πεις πράγματα που προκαλούν τα πιστεύω κάποιου, τον κίνδυνο να μην καταφέρεις τελικά να πεις τίποτα λόγω αυτολογοκρισίας.

O Clint Eastwood όμως ξεπερνά όλους αυτούς τους κινδύνους και με το Hereafter επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά πόσο μεγάλος σκηνοθέτης είναι και πόσο άριστα γνωρίζει να διηγείται κινηματογραφικά μια ιστορία! Παίρνοντας ξεκάθαρη θέση στο δίλημμα της ύπαρξης ή μη μεταθανάτιας ζωής (χωρίς να πέσει φυσικά στην παγίδα να την περιγράψει!) ο 80χρονος (!) Αμερικανός δημιουργός με αυτή την ταινία του κατορθώνει όχι μόνο να κερδίσει το ενδιαφέρον σου από την αρχή ως το τέλος της ταινίας, αλλά κυρίως να σε αναγκάσει να σκεφτείς και να πάρεις θέση στα ζητήματα που θίγει!

Ο Eastwood με όπλο του το καλογραμμένο σενάριο του Peter Morgan δένει πανέμορφα τις τρεις διαφορετικές ιστορίες που διηγείται! (Καμία σχέση πχ. με το βεβιασμένο δέσιμο που κάνει ο Iñaritu στο Βαβέλ). Εδώ υπάρχει ουσιαστικός λόγος οι τρεις ιστορίες να συναντηθούν και να "μιλήσει" η μία στην άλλη, γιατί μόνο μέσω αυτής της "συνάντησης" προάγεται το μήνυμα της ταινίας, που δεν είναι άλλο από το ότι όσο κι αν σ' απασχολεί ο θάνατος και η ζωή μετά, αυτό που προέχει είναι η ζωή σου τώρα!

Το Hereafter είναι μια ταινία καταθλιπτική και αισιόδοξη μαζί, μια ταινία γεμάτη δυνατές εικόνες και προκλητικά για το μυαλό μηνύματα, μια ταινία που εντυπωσιάζει και προβληματίζει, μια ταινία με υποδειγματικά κλιμακούμενη δραματουργική ένταση, μια ταινία που συγκινεί και συγκλονίζει! Μην τη χάσετε για κανένα λόγο!

Αγάπη σαν ναρκωτικό (2010) (8 στα 10)

2011-01-08T17:25:00.006+02:00

Υπόθεση
O Jamie δυσκολεύεται να στεριώσει σε δουλειά και να κάνει μόνιμη σχέση. Όταν όμως πιάνει δουλειά στη Pfizer και μετακομίζει στο Pittsburgh για να δουλέψει ως ιατρικός επισκέπτης γνωρίζει τη Maggie και η ζωή του όλη ανατρέπεται!

Αξιολόγηση
Το Love and Other Drugs του Edward Zwick, σκηνοθέτη μεταξύ άλλων του Blood Diamond και του The Last Samurai (αμφότερα αδιάφορα) είναι ουσιαστικά δύο ταινίες στη συσκευασία της μίας! Στο πρώτο μέρος της πρόκειται για μια πανέξυπνη κωμωδία με καταιγιστικούς διαλόγους και καταστάσεις τόσο ρεαλιστικές και φρέσκες που μοιάζουν (και όντως είναι!) αυτοβιογραφικές! Στο δεύτερο μέρος το γέλιο κόβεται απότομα και η ταινία μετατρέπεται σε δράμα που όσο εξελίσσεται και κορυφώνεται δραματουργικά μετά βίας κρατιέται από το να μη γίνει μελό! Μέχρι το σπαραξικάρδιο φινάλε το δυνατό γέλιο του πρώτου μέρους παραχωρεί τη θέση του αβίαστα στα… χαρτομάντιλα!

Η ταινία αρχίζει δυναμικά συστήνοντάς μας το βασικό ήρωά της, τον «αδίστακτο» γυναικά-heartbreaker Jamie Randall (τον υποδύεται ο Jake Gyllenhaal) μέσω των περιπετειών του στον εργασιακό του βίο και ... στον ποδόγυρο! Δεν αργεί μάλιστα καθόλου να απογειωθεί όταν στο πρώτο τέταρτο της ταινίας ο Jamie συναντά τη δυναμική Maggie (Anne Hathaway), τη γυναίκα δηλαδή που γεννήθηκε για να τον "στρώσει"! Το πρωταγωνιστικό δίδυμο Jake-Anne, που έμοιαζε τόσο λάθος μαζί στο Brokeback Mountain συναντιέται εδώ ξανά και η χημεία του τινάζει τη μπάνκα στον αέρα! Και φυσικά με τέτοιο καυτό πρωταγωνιστικό δίδυμο ο σκηνοθέτης δε χάνει στιγμή από το να μας χαρίσει πάμπολλες ερωτικές σκηνές χάρμα ιδέσθαι (τώρα που το σκέφτομαι ποτέ στο παρελθόν δεν έχω δει τόσες ερωτικές σκηνές και γυμνό σε αμερικάνικη κωμωδία!)

Το Love and Other Drugs είναι μια ταινία πετυχημένη (αλλού περισσότερο κι αλλού λιγότερο) σε πολλά επίπεδα. Στο επίπεδο της κωμωδίας και στο επίπεδο του boy-loves-girl-movie η ταινία σκίζει! Στο επίπεδο της ανάλυσης χαρακτήρων (αυτός ανασφαλής και επιφανειακός, προσπαθεί να καλύψει το κενό της αποδοχής των γονιών του κατακτώντας γυναίκες, αυτή δυναμική και συνειδητοποιημένη, καταφερτζού και κακορίζικη μαζί) επίσης στέκεται αξιοπρεπώς. Στο επίπεδο της κριτικής εναντίον του καπιταλιστικού συστήματος και του τρόπου λειτουργίας των φαρμακευτικών εταιριών και της ιδιωτικής υγείας στις ΗΠΑ σαφώς θα μπορούσε να τα πάει και καλύτερα, αλλά δεν είχα και πολλές απαιτήσεις σε αυτόν τον τομέα!

Συνολικά η ταινία είναι μια ευχάριστη έκπληξη και μια θαυμάσια αφορμή για κινηματογραφική έξοδο και γι' αυτό τη συστήνω ανεπιφύλακτα!

ΥΓ. Λάτρεψα τη σκηνή που αρχίζει η πώληση του βιάγκρα στις ΗΠΑ και ο πρωταγωνιστής το πανηγυρίζει δεόντως λικνιζόμενος στους ήχους του Heaven is a place on earth! Πανέξυπνο σκηνοθετικό εύρημα!

Ο κόσμος είναι μεγάλος και η σωτηρία της ψυχής βρίσκεται στη γωνία (2008) (8 1/2 στα 10)

2011-01-05T12:50:00.004+02:00

Υπόθεση
Μετά από αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο οποίο οι γονείς του σκοτώνονται και ο ίδιος παθαίνει αμνησία, ο Sashko προσπαθεί με τη βοήθεια του παππού του να ξαναβρεί τον εαυτό του.

Αξιολόγηση
Το βουλγαρικό The World is Big and Salvation Lurks around the Corner είναι ένα συγκινητικό road movie που έκανε αίσθηση πριν δύο χρόνια στη γείτονα Βουλγαρία και έχει έκτοτε συλλέξει πάνω από 20 βραβεία σε διεθνή φεστιβάλ! Είναι μια ταινία με καθαρά μηνύματα και δυνατές αλήθειες για τη βαλκανική ψυχή (Βαλκάνια, όπως λέει χαρακτηριστικά η ταινία, είναι "εκεί που η Ευρώπη τελειώνει, αλλά ποτέ δεν αρχίζει"!) Μπορεί σε κάποιους τα μηνύματά της ταινίας να φανούν λίγο απλοϊκά, αλλά νομίζω ότι δε συγκινούμαστε μόνο από βαθυστόχαστους προβληματισμούς - μερικές φορές το να μπορείς να διηγείσαι με άμεσο κινηματογραφικό τρόπο μια πραγματικά ενδιαφέρουσα ιστορία είναι ό,τι μόνο χρειάζεσαι!

Μέσω αλλεπάλληλων flash-back η ταινία του Stephan Komandarev διηγείται την ιστορία του νεαρού Aleksander Georgiev και της οικογένειάς του, μια ιστορία προσφυγιάς και ξεριζωμού από την πατρίδα, μια ιστορία δύσκολων επιλογών και παιχνιδιών της μοίρας, μια ιστορία ελπίδων που νοηματοδοτούν την ύπαρξη μας ακόμα και όταν διαψεύδονται, πάνω από όλα άλλη μια ιστορία για το αποκρουστικό πρόσωπο της κομμουνιστικής δικτατορίας όπως το γνώρισε καλά η Ανατολική Ευρώπη (ακούς Αλέκα; Σιγά μην ακούς!).

Με βασικά όπλα την εμπνευσμένη μουσική υπόκρουση, το σφιχτό ρυθμό και την εξαιρετική ερμηνεία του Σέρβου (κι όχι Βούλγαρου) πρωταγωνιστή, του Balkan superstar Miki Manojlovic (τον έχουμε δει στις καλύτερες ταινίες του Kusturica και στο αριστουργηματικό Klopka) ο Komandarev πετυχαίνει να δημιουργήσει αληθινή συγκίνηση στους θεατές του και να συνδέσει την ιστορία του με τις δικές τους μνήμες. Και εντέλει το βασικό μήνυμά της ταινίας είναι σωστό: η ζωή όντως μοιάζει με ζαριά στο τάβλι, που ό,τι κι αν σου φέρει, ακόμα και άσσους, έχεις πάντα επιλογές και η έκβαση του παιχνιδιού είναι στα χέρια σου, αρκεί να κάνεις τις σωστές κινήσεις!

Ο λόγος του Βασιλιά (2010) (9 1/2 στα 10)

2010-12-21T15:37:00.004+02:00

Υπόθεση
Η ιστορία της ανόδου στο βρετανικό θρόνο παραμονές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου του Βασιλιά Γεωργίου του 6ου, το πρόβλημα ομιλίας του και η προσωπική σχέση που ανέπτυξε με το λογοθεραπευτή του.

Αξιολόγηση

Βασισμένο στην ιστορία της απρόσμενης ανόδου στην εξουσία του βρετανικού θρόνου του Βασιλιά Γεωργίου του VI, πατέρα της σημερινής βασίλισσας Ελισάβετ, η ταινία του Tom Hooper εστιάζει στις μικρές, καθημερινές λεπτομέρειες της ζωής των ηρώων του. Η προφανής στόχευση είναι να αναδειχθεί το ανθρώπινο πρόσωπο πολύ αγαπημένων προσώπων της βασιλικής οικογένειας της Μ. Βρετανίας όπως ήταν η βασιλομήτωρ Ελισάβετ και ο Βασιλιάς Γεώργιος VI, σύμβολο αντίστασης του βρετανικού λαού κατά των ναζιστών Γερμανών (όταν βομβαρδιζόταν το Buckingham Palace βρισκόταν εκεί και δεν το εγκατέλειψε καθ' όλη τη διάρκεια του πολέμου, σε αντίθεση με κάτι άλλους "Έλληνες" συγγενείς της βρετανικής βασιλικής δυναστείας!).

Μέσω της επικέντρωσης σε ένα ελάττωμα του Βασιλιά Γεωργίου VI, το γεγονός δηλ. ότι τραύλιζε, ο Hooper κατορθώνει να φέρει στο φως πολλές πτυχές του χαρακτήρα του κεντρικού ήρωά του και απομυθοποιώντας τον να τον εξυψώσει σε ακόμα ψηλότερα βάθρα! Τον σκιαγραφεί ως έναν άνθρωπο με εξαιρετική συναίσθηση των καθηκόντων του, ως άνθρωπο που αυτοσαρκάζεται και διαθέτει καλή αίσθηση του χιούμορ, ως άνθρωπο απλό που δεν κολλά στους τύπους, και δεν διστάζει να δείξει έμπρακτα τη μεταμέλειά του όταν σφάλει και την ευγνωμοσύνη του εκεί που ευνοείται. Παράλληλα η βασιλομήτωρ Ελισάβετ, η αγαπημένη γιαγιά των τελευταίων δεκαετιών στη Μεγάλη Βρετανίας (απεβίωσε το 2002 σε ηλικία 101 ετών) σκιαγραφείται ως ένας εξαιρετικά προσιτός άνθρωπος, έξυπνη, τρυφερή, ευαίσθητη, άριστη γνώστης του ρόλου της ως συζύγου και μητέρας βασιλέων.

Το King's Speech είναι συνολικά μια άρτια παραγωγή σε όλα τα επίπεδα: καλογραμμένο σενάριο, φωτογραφία, σκηνοθεσία, κοστούμια να σε μεταφέρουν άριστα στην ατμόσφαιρα της εποχής, εξαιρετικές επιλογές κλασσικής μουσικής, όλα αλάνθαστα και ρυθμισμένα να δουλεύουν στην εντέλεια! Θα σταθώ ιδιαίτερα στην εμπνευσμένη επιλογή ηθοποιών (όλα τα βραβεία στο casting!) για να εκφράσω το θαυμασμό μου για τη σκηνοθετική καθοδήγηση των ηθοποιών και τις σπουδαίες πραγματικά ερμηνείες ειδικά από τον Colin Firth, την Helena Bonham Carter και το Geoffrey Rush!

Μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, που θα κυριαρχήσουν σίγουρα στα ερχόμενα βραβεία Όσκαρ και που σίγουρα δεν πρέπει να παραλείψετε να απολαύσετε στη μεγάλη οθόνη!

Μοιραία Σχέση (2010) (5 1/2 στα 10)

2010-12-13T16:30:00.005+02:00

Υπόθεση

Ο David ερωτεύεται κεραυνοβόλα την Katie και αποφασίζουν να φύγουν από τη Νέα Υόρκη και να πάνε να ζήσουν στην εξοχή ανοίγοντας ένα παντοπωλείο. Όταν ο πατέρας του David όμως, πολυεκατομμυριούχος επιχειρηματίας real estate, του ζητά να ασχοληθεί με την επιχείρηση, εκείνος παρότι δε θέλει να κάνει κάτι τέτοιο πραγματικά, αποφασίζει εντούτοις να τα παρατήσει όλα και να γυρίσει στην πόλη. Και τότε αρχίζουν τα προβλήματα...

Αξιολόγηση
Η ταινία του Andrew Jarecki διηγείται μια ενδιαφέρουσα ιστορία, μια ιστορία από αυτές που αγαπάνε τα αμερικάνικα θρίλερ: νέος γνωρίζει νέα, αλλά μετά από λίγο καιρό, το γάμο, τη συγκατοίκηση κλπ ο ένας εκ των δύο αλλάζει πρόσωπο και γίνεται επικίνδυνος! Κι όχι μόνο είναι μια ωραία ιστορία, αλλά είναι και πραγματική, αφού η ταινία βασίζεται στην ιστορία του Robert Durst και στη μυστηριώδη εξαφάνιση της γυναίκας του.

Άλλα έλα που οι ωραίες ιστορίες δεν καταλήγουν πάντα σε ωραία θρίλερ ή καλές δραματικές ταινίες εν πάσει περιπτώσει. Έτσι κι εδώ, το All Good Things λόγω της αδιάφορης σκηνοθεσίας και του σεναρίου που περισσότερο δημοσιογραφικά προσεγγίζει την ιστορία παρά ακολουθώντας τις δομές μιας ταινίας θρίλερ, ούτε κατορθώνει να δημιουργήσει σασπένς στους θεατές (πήγε στράφι η πολύ καλή μουσική υπόκρουση), αλλά ούτε και διαθέτει δραματουργική κορύφωση που θα τους cineπάρει!

Παρότι το τελικό αποτέλεσμα είναι μέτριο και αδιάφορο, δεν μπορώ παρά να παραβλέψω να μιλήσω για τα καλά στοιχεία της ταινίας, το εξής ένα: Ryan Gosling! Ο τριαντάχρονος Αμερικανός ηθοποιός είναι απλά ο καλύτερος ηθοποιός της γενιάς του (πέθανε και ο Heath Ledger βλέπετε) και εδώ αποδεικνύεται για άλλη μια φορά μοναδικός στην ενσάρκωση ρόλων εσωστρεφών και αυτοκαταστροφικών ηρώων, ηρώων που φοβίζουν το θεατή με το περίεργο βλέμμα τους και τον πείθουν (καλύτερα από κάθε άλλον θα έλεγα - μετά από το Jack Nickolson φυσικά) ότι επικρατεί απόλυτη σύγχυση στο μυαλό τους! Υπό καλύτερη σκηνοθετική καθοδήγηση με τέτοια αβανταδόρικη ιστορία ο Gosling σίγουρα θα έκανε θαύματα! Αλλά ατύχησε...

Les amours imaginaires (2010) (4 στα 10)

2010-12-10T14:01:00.007+02:00

Υπόθεση
Όταν δύο καλοί φίλοι, η Marie και ο Francis, συνάντησαν το Nicolas, ο έρωτας και για τους δύο ήταν κεραυνοβόλος. Ποιος όμως θα κερδίσει την καρδιά του, ειδικά όταν ο Nicolas είναι τόσο ερωτευμένος με τον εαυτό του;

Αξιολόγηση
Αν αφαιρέσεις από τον Kar Wai τα μοναδικά φωτισμένα κάδρα του και τις υπέροχα σκηνοθετημένες σιωπές και βλέμματα, τι μένει; Απλά το χρώμα! Αν φανταστείς το Kill Bill του Tarantino χωρίς το σπλάτερ χαβαλέ, τις μονομαχίες με το άφθονο κέτσαπ, τι μένει; Απλά ένα καλοσκηνοθετημένο βιντεοκλίπ παλιού τραγουδιού (σαν το υπέροχο Bang Bang στην εκτέλεση της Dalida). Ε... αυτό είναι οι Φανταστικές Αγάπες … απλά ένα βιντεοκλίπ με πολύ χρώμα και retro διάθεση!

... Και το σενάριο, που είναι το σενάριο;!

Αναγνωρίζω στον 20χρονο σκηνοθέτη της ταινίας, το Xavier Dolan, καλές προθέσεις, αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να παραβλέψω το γεγονός ότι η δεύτερη αυτή ταινία του δεν είχε καμία ουσία και κανένα δραματικό υπόβαθρο. Ήταν μόνο επιφάνεια, μόδα και πόζα! Η αποτύπωση των συναισθημάτων των πρωταγωνιστών του ήταν επιδερμική, η ανάπτυξη των χαρακτήρων του ελλιπέστατη, ενώ η ερωτική επιθυμία, βασική θεματική της ταινίας του έμοιαζε σαν βιντεοκλίπ mellowpop τραγουδιού.

ό,τι αξίζει στην ταινία είναι το Bang Bang τραγουδισμένο από την Dalida

Ο Dolan ήθελε να μιλήσει για το ανικανοποίητο στις ανθρώπινες σχέσεις, για το ναρκισσισμό και την αδυναμία των νάρκισσων να αγαπήσουν, για τον μονομερή έρωτα, για την ερωτική επιθυμία που όσο πιο δυνατή είναι, τόσο πιο δύσκολα (ή άγαρμπα) εκφράζεται, για την αμφισεξουαλικότητα, για το πόσο εύκολα πουλάς τους φίλους σου για ένα γκόμενο/α... Η αλήθεια είναι ότι ήθελε να μιλήσει για πολλά πράγματα. Τόσα πολλά που απορώ τελικά γιατί δε λέει τίποτα τελικά, γιατί δεν ασχολήθηκε περισσότερο με την ιστορία και τους διαλόγους του, παρά μόνο με τα ρούχα και τα χρώματα.

Συνολικά μια χαμένη προσπάθεια από έναν όμως ομολογουμένως φέρελπι νέο σκηνοθέτη!

Another Year (2010) (10 στα 10)

2010-11-29T12:46:00.009+02:00

Υπόθεση
4 Κυριακές, 4 εποχές, ένας χρόνος στη ζωή ενός μεσήλικου ζευγαριού Λονδρέζων, του γεωλόγου Τόμ και της ψυχολόγου συζύγου του,Τζέρι, παρέα με τον 30χρονο γιο τους και τους φίλους τους.

Αξιολόγηση
Το Another Year, η νέα δημιουργία του - σταθερού πάντα σε ποιοτικές δουλειές - Mike Leigh συγκινεί αυθεντικά θίγοντας θέματα με έναν ιδιαίτερα άμεσο κινηματογραφικό τρόπο. Είναι μια ταινία για τη μοναξιά και τη σιωπηρή (που ακούγεται όμως ως κραυγή) απόγνωση που αυτή δημιουργεί, μια ταινία για τη φιλία και το πόσο αληθινή ή επιφανειακή είναι, μια ταινία που τοποθετεί στην κορυφή του βάθρου των αξιών την οικογένεια, μια ταινία για το σθένος που απαιτείται για να αλλάξει κάποιος τη ζωή του και το πόσο δύσκολο τελικά είναι κάτι τέτοιο!

Ο Mike Leigh σκηνοθετεί μοναδικά, μοιάζει να έχει υπολογίσει τα πάντα, σκηνικά, ρούχα, φθορές στα έπιπλα, εκφράσεις προσώπων, σκηνές αμηχανίας με μια κούπα τσάι ή ένα ποτήρι κρασί στο χέρι. Όλα στην εντέλεια, σε σημείο ώστε να ξεχνάς τελείως ότι κάποιος βρίσκεται πίσω από κάμερα και εσύ είσαι θεατής του, ρουφιέσαι από αυτά που βλέπεις να διαδραματίζονται επί οθόνης, νιώθεις παρατηρητής σε κάτι ιδιαίτερα οικείο, αναγνωρίζεις πρόσωπα και καταστάσεις! Σε αυτό συντείνουν η άριστη ανάπτυξη χαρακτήρων, το εξαιρετικά επιτυχημένο casting και η ερμηνεία σπουδαίων ηθοποιών, σταθερών συνεργατών του Leigh, όπως των Jim Broadbent, Lesley Manville και Ruth Sheen (και σε δεύτερο ρόλο συγκλονιστική η ερμηνεία της πρωταγωνίστριας του Vera Drake, Imelda Staunton).

Εκτιμώ ότι αυτή η ταινία, η οποία -ομολογουμένως- είναι στενάχωρη και ασφυκτική σε στιγμές, δε θα βοηθήσει το Mike Leigh να κερδίσει περισσότερους πιστούς κοινωνούς της τέχνης του, όπως είναι ο γράφων. Είναι αυτό που λέμε "χαμηλών τόνων" και δε διαθέτει τη μοναδική δραματική κορύφωση του Secrets & Lies, του magnus opus του Leigh, ενώ δεν έχει τη φρεσκάδα του προπέρσινου Happy-Go-Lucky. Παρόλα αυτά, μπορώ να πω με αυτοπεποίθηση ότι αυτή η ταινία δεν υστερεί καθόλου σε συγκίνηση, αληθοφάνεια, αποτύπωση προβληματισμών, ανάλυση κοινωνικών ζητημάτων από τις προηγούμενες ταινίες του σκηνοθέτη, και πιστεύω ότι θα αγγίξει βαθιά όσους αντέχουν να συνομιλήσουν μαζί της!

Συνολικά μια κορυφαία στιγμή του βρετανικού κινηματογράφου!

Fair Game (2010) (9 στα 10)

2010-11-22T17:56:00.004+02:00

Υπόθεση
Η αληθινή ιστορία της πρώην μυστικής πράκτορα της CIA με ειδίκευση στα όπλα μαζικής καταστροφής Valerie Plame, που το 2003 βρέθηκε στο στόχαστρο κύκλων του Λευκού Οίκου επειδή ο σύζυγός της, διπλωμάτης Joseph Wilson, έγραψε ένα άρθρο στους NY Times, που αποκάλυπτε ότι τα περί ύπαρξης όπλων μαζικής καταστροφής στο Ιράκ του Σαντάμ Χουσεΐν είναι παραμύθια!

Αξιολόγηση
Το Fair Game είναι ένα εξαιρετικό πολιτικό θρίλερ που ισορροπεί άριστα ανάμεσα στην πολιτική καταγγελία των θεσμικών αυθαιρεσιών και των πεπραγμένων γενικότερα της διοίκησης των ΗΠΑ υπό τον George W. Bush και την παρεούλα του, και στην αφήγηση της άκρως ενδιαφέρουσας αληθινής ιστορίας μιας οικογένειας που αποφάσισε να ξεσκεπάσει τα ψέματα τα οποία οδήγησαν την Αμερική και τους "πρόθυμους" συμμάχους της στον πόλεμο του Ιράκ, για να βρεθεί στο στόχαστρο πολιτικής δίωξης από κύκλους του Λευκού Οίκου.

Χωρίς δραματικές εξάρσεις και δημαγωγική διάθεση, ο Doug Liman αναπτύσσει την ιστορία του δίνοντας ορθά έμφαση στα ηθικά διλήμματα και στις συγκρούσεις των ηρώων του (σπουδαίες και χωρίς συναισθηματικές υπερβολές οι ερμηνείες των Naomi Watts και Sean Penn) και καταφέρνει να μας δημιουργήσει ένταση χωρίς να καταφύγει στα συνήθη κόλπα των χολιγουντιανών ταινιών του είδους (πιστολίδι, κυνηγητό με αυτοκίνητα, παρακολούθηση τηλεφώνων κλπ).

Το Fair Game είναι συνολικά μια πολύ δυνατή ταινία για την ισχύ της αλήθειας και το κόστος της, μια ταινία που καταγγέλει -χωρίς να κάνει κήρυγμα- την κατασκευή ψευδών ειδήσεων και τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας στο βωμό της εξυπηρέτησης αδιαφανών συμφερόντων, που εξηγεί πόσο εύκολο είναι να πουλήσεις τις αρχές σου ακολουθώντας απλά το ρεύμα, μια ταινία που δείχνει ανάγλυφα τι μπορεί να πάθει κανείς όταν τα βάζει με την εξουσία και τις σκοτεινές μεθόδους της. Την προτείνω ανεπιφύλακτα!

Υστερόγραφο
Παραθέτω ένα απόσπασμα από την ομιλία του κεντρικού ήρωα της ταινίας, Joseph Wilson στο Πανεπιστήμιο του Οχάιο, το πολιτικό μήνυμα της οποίας δεν θα μπορούσε να με βρει περισσότερο σύμφωνο. "Οι ευθύνες αυτής της χώρας δε βρίσκονται στα χέρια των λίγων προνομιούχων. Είμαστε ισχυροί και απαλλαγμένοι από την τυραννία μόνο εφόσον καθένας από εμάς κάνει το καθήκον του ως πολίτης αυτής της χώρας. Είτε πρόκειται για μια λακκούβα στο δρόμο είτε πρόκειται για ένα κρατικό ψέμα, μιλήστε, κάντε τις ερωτήσεις, απαιτήστε την αλήθεια! Η δημοκρατία δεν είναι μια δωρεάν κούρσα ... Εδώ είναι ο τόπος που ζούμε. Αν κάνουμε σωστά τη δουλειά μας, θα είναι κι ο τόπος που θα ζουν και τα παιδιά μας!"

A solitary Man (2009) (8 στα 10)

2010-11-12T15:30:00.005+02:00

Υπόθεση

Μετά από μια επίσκεψη στον καρδιολόγο που έδειξε κάτι ανησυχητικό, ο Μπεν, ένας επιτυχημένος έμπορος αυτοκινήτων, αποφασίζει να ξαναγράψει τη ζωή του. Χωρίζει τη γυναίκα του, αρχίζει να ψάχνει για μικρούλες και σιγά σιγά αποδομεί κάθε σταθερά της ζωής του έως τώρα.

Αξιολόγηση
Το δικαίωμα στο να ζούμε τη ζωή μας αντισυμβατικά, να πορευόμαστε σα λύκοι της στέπας που έγραφε ο Hermann Hesse, ελεύθεροι αλλά και μοναχικοί, πραγματεύεται η ταινία των Brian Koppelman και David Levien. Με έναν Micheal Douglas σε έναν από τους καλύτερους ρόλους της καριέρας του και με ένα εξαιρετικό σενάριο που διηγείται την ιστορία μέσα από την οπτική του κεντρικού χαρακτήρα της και των περιπέτειών του, το Solitary Man αποτελεί μια πολύ δυνατή στιγμή του αμερικανικού κινηματογράφου, που στοχάζεται, προβληματίζεται και διεισδύει σε βάθος με τις αναλύσεις του.

Οι δημιουργοί της ταινίας κτίζουν έναν ήρωα- αντιήρωα, άκρως αληθοφανή, αυτό που λέμε βγαλμένο από τη ζωή, έναν ήρωα που αφορά τόσο τον εξηντάρη που αρχίζει και αποσύρεται από τη ζωή όσο και τον εικοσάρη που μόλις ξεκινά, έναν ήρωα, που η στάση που κρατά απέναντι στις καθημερινές προκλήσεις της ζωής τον καθιστά αν μη τι άλλο πολύ ενδιαφέροντα για να τον παρατηρείς αλλά και να δεις κομμάτια της δικής σου προσωπικότητας σε αυτόν.

Ο θεατής κατακλύζεται με ιδιαίτερα εύστοχες ατάκες που εκστομίζονται κυρίως από τον κεντρικό ήρωα, ατάκες που συμπυκνώνουν άριστα τη φιλοσοφία της ταινίας. "Αλήθειες" του τύπου "όταν είσαι αξιόπιστος είσαι και βαρετός", "ζήσε τη ζωή σου με τόλμη γιατί κάποια στιγμή ξυπνάς γέρος", "η διαφορά ανάμεσα σε μένα και τους άλλους άνδρες είναι ότι εγώ λέω αυτά που σκέφτομαι", "ήμουν κάποτε έξυπνος, αστείος και γλυκός, αλλά, ξέρεις, δεν διαρκεί πολύ" αναδεικνύουν με τον πλέον άμεσο και εύληπτο τρόπο τα διλήμματα και τις συγκρούσεις γύρω από πτυχές της ανθρώπινης συμπεριφοράς που θίγει η ταινία.

Το Solitary Man είναι μια δραματική κομεντί με διαλεκτούς ηθοποιούς, που παρότι είναι λίγο παραπάνω από ο,τι πρέπει επικεντρωμένη στην ανάπτυξη του κεντρικού ήρωα της εις βάρος των άλλων χαρακτήρων της ταινίας, αποτελεί εντούτοις μια αρκετά ολοκληρωμένη σπουδή πάνω στην αποτυχία και στην αυτοκαταστροφικότητα ως ανθρώπινη επιλογή και θα αρέσει πολύ ιδιαίτερα σε άνδρες με υπαρξιακές ανησυχίες κάθε ηλικίας!

The Social Network (2010) (7 στα 10)

2010-11-11T18:47:00.001+02:00

Υπόθεση

Το success story της δημιουργίας του Facebook από τα πρώτα βήματα της σύλληψής της στο campus του Πανεπιστημίου του Harvard από τον Mark Zucherberg μέχρι τη στιγμή που η μανία της κοινωνικής δικτύωσης κατέλαβε ολόκληρο τον πλανήτη.

Αξιολόγηση

Το νέο κινηματογραφικό πόνημα του David Fincher, ενός εκ των καλύτερων Αμερικανών σκηνοθετών των τελευταίων 2 δεκαετιών, ασχολείται με μια ιστορία η οποία παρότι -κατά τη γνώμη μου- παρουσιάζει ελάχιστο ενδιαφέρον (πόσους άραγε ενδιαφέρει η ιστορία της δημιουργίας μιας ιστοσελίδας ειδικά όταν δεν υπάρχει δράμα, ένταση ή σεξ στο κάδρο!), κινηματογραφικά αποδίδεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο!

Με ένα εξαιρετικά καλογραμμένο σενάριο, με ένα διαβολεμένα γρήγορο μοντάζ (ίσως για να μη βαρεθεί το ευρύ κοινό στο οποίο απευθύνεται η ταινία), και με πανέξυπνους διαλόγους ο Fincher παραδίδει μαθήματα της σύγχρονης εκδοχής του αμερικάνικου ονείρου! Την ώρα που τα ελληνικά πανεπιστήμια βγάζουν καταληψίες και μελλοντικούς δημοσίους υπαλλήλους και η ελληνική πολιτεία ξοδεύει δισεκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο για εξοπλιστικά προγράμματα με την παιδεία της να παραπαίει, στις ΗΠΑ παράγουν 25άρηδες δισεκατομμυριούχους!

Παρά τα θετικά της στοιχεία η ταινία ουσιαστικά δε σε διαφωτίζει ιδιαίτερα για πολλές πτυχές της ιστορίας της, όπως για παράδειγμα για το αν ο ιδρυτής του Facebook όντως τελικά έκλεψε την ιδέα από τους δίδυμους συμφοιτητές του ή τι οδήγησε το Mark Zucherberg να πουλήσει τον κολλητό του, συνιδρυτή της εταιρίας και βασικό χρηματοδότη του στα πρώτα του βήματα! Επίσης ο Zucherberg σκιαγραφείται ως ένα ιδιαίτερα εσωστρεφές και μάλλον αντικοινωνικό άτομο, σαν ένας σπασίκλας της διπλανής πόρτας, με καμία καλλιτεχνική ανησυχία αλλά και με ελάχιστο ενδιαφέρον να βγάλει λεφτά, περισσότερο ως αδιάφορος παρατηρητής της ζωής παρά πρωταγωνιστής της, και συνολικά όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που του αποδίδει ο σεναριογράφος της ταινίας είναι ελάχιστα πειστικά για να περιγράψουν τον άνθρωπο που έγινε δισεκατομμυριούχος με τη δημιουργικότητα και την τόλμη του πριν καλά καλά αποφοιτήσει από τη σχολή του!

Το Social Network είναι μια ταινία καθρέπτης για τη σύγχρονη αμερικανική κοινωνία, ή έστω για το πιο δυναμικό κομμάτι της! Μια ταινία με μότο το "υπέρ πάντων το χρήμα κι η δόξα"! Μια ταινία που λέει την απαίσια αλήθεια ότι αν θες να πας μπροστά πρέπει να πουλήσεις τους φίλους σου και την ίδια την ψυχή σου!

Θα γνωρίσεις ένα ψηλό μελαχρινό άνδρα (2010) (7 στα 10)

2010-10-29T13:33:00.008+02:00

Υπόθεση

Μετά από 40 χρόνια γάμου ο Alfie χωρίζει τη γυναίκα του και εκείνη αναζητεί παρηγοριά σε μια χαρτορίχτρα, ενώ η κόρη της βρίσκει δουλειά σε γνωστή γκαλερί έργων τέχνης του Λονδίνου, συντηρώντας από το μισθό της και τον άνδρα της, που προσπαθεί να τελειώσει το τέταρτο βιβλίο του.

Αξιολόγηση
Ένα χρόνο μετά το πολύ καλό Whatever Works πιστός στο ετήσιο ραντεβού του με τους θεατές ο νεοϋορκέζος σκηνοθέτης μας παρουσιάζει άλλη μία 100% γουντιαλενική κωμωδία! Το You Will Meet a Tall Dark Stranger είναι άλλη μια ταινία του Woody Allen που είναι πολλά παραπάνω από μια απλή κωμωδία με ωραίες ατάκες: συμπυκνώνει όλη τη σοφία από τις εμπειρίες ζωής του 75χρονου σκηνοθέτη και φιλοσοφεί διηγούμενος με πολύ ωραίο κινηματογραφικό τρόπο μια απλή ιστορία!

Εδώ ο Woody Allen καταπιάνεται πάλι με το θέμα των ηθικών επιλογών που καλούμαστε να κάνουμε στη ζωή μας και βάζει τους ήρωές του να κινούνται επιπόλαια και κρίνοντας από τη συμπεριφορά τους να μοιάζουν σα μεγάλα μωρά! Προσπαθώντας οι άνθρωποι να καταλάβουμε τι είναι αυτό που ονομάζουμε "νόημα της ζωής", κινούμαστε συχνά σπασμωδικά και κάνουμε σημαντικά λάθη, που όταν αποκαλυφθούν στην ολότητά τους αφήνουν πίσω τους συντρίμια ... τη ζωή μας!

Μια πολύ καλή κωμωδία με τις γνωστές θανατηφόρες ατάκες αλλά και με αρκετά δραματικά στοιχεία, με καλή ανάπτυξη χαρακτήρων και ωραίες ερμηνείες, ιδιαίτερα από τους Naomi Watts, Josh Brolin και Gemma Jones, γενικότερα μια ταινία που θα αρέσει σίγουρα στους πολλούς φίλους του Woody Allen στην Ελλάδα!

The kids are alright (2010) (8 1/2 στα 10)

2010-10-21T12:54:00.001+02:00

Υπόθεση
Η Joni και ο Laser έχοντας συλληφθεί με ανώνυμο δότη σπέρματος αποφασίζουν στην ενηλικίωση της πρώτης να μάθουν την ταυτότητα του "πατέρα" τους. Όταν ανακαλύπτουν τον Paul και αυτός δέχεται να τους συναντήσει, η ζωή των δύο παιδιών αλλά και των δύο μαμάδων τους αλλάζει.

Αξιολόγηση
Αν ήθελε κάποιος να ασχοληθεί κινηματογραφικά με ένα θέμα τόσο δύσκολο και τόσο αμφισβητούμενο όπως η τεκνοποίηση-υιοθεσία τέκνων από ομοφυλόφιλα ζευγάρια, τότε σίγουρα θα έπρεπε να διαλέξει να κάνει κωμωδία, γιατί μόνο μέσω της χρήσης χιούμορ μπορείς να θίξεις αποτελεσματικά τέτοια θέματα, ειδικά όταν για την κοινωνία στην οποία απευθύνεσαι (αμερικανική ως επί το πλείστον) το θέμα αυτό παραμένει ταμπού. Αν αντίθετα διάλεγες να κάνεις μια κοινωνική ταινία για την ανατροφή παιδιών από ομοφυλόφιλους, θα κινδύνευες ενδεχομένως να χαθείς στη βαρύτητα του θέματός, στις νομικές λεπτομέρειες που το συνοδεύουν και να προκαλέσεις, με όποια προσέγγιση του θέματος κι αν αποφασίσεις να κάνεις, αντιδράσεις (άλλοι θα βρουν την ταινία σου ακραία, πιθανώς άλλοι συντηρητικοί). Ενώ αν πεις τα ίδια πράγματα στοχεύοντας στο να αποσπάσεις το γέλιο από τους θεατές σου, τότε και περισσότερο mainstream μένεις (αν αυτός είναι ο στόχος σου τελοσπάντων) και τα μηνύματα που θες τα έχεις περάσει!

Αυτό ακριβώς κάνει η Lisa Cholodenko, η οποία μας παρουσιάζει μια ιδιαίτερα διασκεδαστική και διδακτική ταινία που ισορροπεί άριστα ανάμεσα στην κωμωδία καταστάσεων και στο δράμα και υπηρετεί και τα δύο αυτά κινηματογραφικά είδη αρκετά ικανοποιητικά (ενδεχομένως βέβαια κάποιοι να θεωρήσουν ότι ως δραματική ταινία είναι κάπως ανάλαφρη, αλλά πως θα γινόταν διαφορετικά;). Αν και σε γενικές γραμμές παραμένει συμβατική ως ταινία και αποφεύγει επιμελώς να ασχοληθεί παρά μόνο ακροθιγώς με το θέμα της κοινωνικής αποδοχής μιας ομοφυλόφιλης οικογένειας και το βάρος που καλούνται να σηκώσουν τα ίδια τα παιδιά για τις επιλογές των γονιών τους, εντούτοις η ταινία είναι ειλικρινής ως προς τις προθέσεις της και αποτελεί συνολικά μια καλή αφορμή για να αναδειχθούν αυτά τα ζητήματα, ζητήματα που αφορούν ολοένα και περισσότερους ανθρώπους στις κοινωνίες του λεγόμενου δυτικού πολιτισμού μας.

Βασικό μήνυμα που επιδιώκει η ταινία να κοινωνήσει στους θεατές της είναι ότι ο γάμος και η καθημερινότητα της ανατροφής παιδιών είναι ένα εγχείρημα εξαιρετικά όμορφο και συνάμα δύσκολο, γεμάτο καθημερινές προκλήσεις, κάτι σα μαραθώνιος, όπως λέει χαρακτηριστικά η όπως πάντα εξαιρετική Julianne Moore και δεν έχει καμία σημασία αν είσαι ετεροφυλόφιλο ή ομοφυλόφιλο ζευγάρι. Εκείνο που έχει εντέλει σημασία είναι πόσο ειλικρινής είσαι απέναντι στα παιδιά σου, τι παιδεία τους προσφέρεις και πόσο τα αγαπάς κι έχεις διάθεση να ασχοληθείς μαζί τους και να τα ακούσεις. Και σύμφωνα με αυτά τα κριτήρια οι σεξουαλικές επιλογές των γονιών δεν έχουν σημασία στην ανατροφή των παιδιών τους.

To The Kids Are All Right είναι μια πολύ γλυκιά ταινία με καλή ανάπτυξη χαρακτήρων, με ένα θαυμάσιο πρωταγωνιστικό τρίο (οσκαρική ερμηνεία για την Annette Bening!), μερικές πολύ αστείες σκηνές και θανατηφόρες ατάκες και σαφώς μια διάθεση προσέγγισης του θέματος με ευαισθησία και ανοιχτά μυαλά! Σίγουρα από τις καλύτερες ταινίες της σεζόν!

The American (2010) (7 1/2 στα 10)

2010-10-20T18:31:00.002+02:00

Υπόθεση
O Jack, επαγγελματίας δολοφόνος κρύβεται από τους κυνηγούς του. Ύστερα από μια απροσδόκητα άσχημη κατάληξη μιας "δουλειάς" του στη Σουηδία, καταφεύγει σε ένα μικρό ιταλικό χωριό προετοιμάζοντας την επόμενη επιχείρησή του και έχοντας αποφασίσει ότι αυτή θα είναι και η τελευταία του.

Αξιολόγηση
Τον θυμάστε τον Anton Corbijn, που γνωρίσαμε με το αριστουργηματικό Control; Ε λοιπόν ο Ολλανδός αυτός σκηνοθέτης επέστρεψε με νέα ταινία η οποία δεν έχει καμία σχέση με την προηγούμενη, εκτός από ένα (πλην κρίσιμο) σημείο: την εκπληκτική φωτογραφία! Πραγματικά δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από την οθόνη, όχι γιατί υπάρχει ένταση ή σασπένς που κόβει την ανάσα, αλλά γιατί δεν μπορείς να πιστέψεις την ομορφιά των πλάνων αυτού του ανθρώπου, τα κάδρα που φτιάχνει και τα τοπία που αιχμαλωτίζει στο φακό ... της κάμεράς του! Βλέπετε μιλάμε για επαγγελματία φωτογράφο, που αποφάσισε πρόσφατα να γίνει σκηνοθέτης!

Το The American δεν είναι μια ταινία πρωτότυπης θεματολογίας, αντίθετα αυτά που διαδραματίζονται επί της οθόνης τα έχεις δει σε πολλές άλλες ταινίες! Ούτε επίσης η προσέγγιση του σκηνοθέτη στο θέμα της απόφασης ενός εγκληματία να αποσυρθεί και στις δυσκολίες του εγχειρήματός του αυτού προσθέτει κάτι διαφορετικό σε αυτά που ήδη έχουμε δει. Ξεχωρίζει όμως η ταινία λόγω της σκηνοθεσίας της και των εικόνων της, όπως και της ηθελημένης απόφασης του σκηνοθέτη να ασχοληθεί περισσότερο με τις εσωτερικές εντάσεις του ήρωά του αντί τόσο με την εξωτερική δράση και τις περιπέτειές του!

Ένα αργό και εσωτερικό θρίλερ, που παρότι δεν διατηρεί σταθερό ρυθμό μετά την πολύ δυνατή αρχή και πριν το εξαιρετικό φινάλε, και ενδεχομένως να κουράζει κάποιους στη θέασή του, εντούτοις αποζημιώνει τους θεατές με τοπία που όμοιά τους δεν έχουμε ξαναδεί και με ένα George Clooney που του δίνεται πραγματικά η ευκαιρία εδώ να αποδείξει ότι είναι και καλός ηθοποιός εκτός από αγαπημένος του απανταχού γυναικείου πληθυσμού!

Eat, Pray, Love (2010) (5 στα 10)

2010-10-15T13:55:00.004+02:00

Υπόθεση
Πρόσφατα παντρεμένη, η συγγραφέας Liz Gilbert, νιώθει να την πνίγει ο γάμος της και αποφασίζει να πάρει διαζύγιο και να γυρίσει τον πλανήτη για να βρει τον εαυτό της.

Αξιολόγηση
Καλογυρισμένο, με τοπία-καρτποστάλ και λαμπερούς πρωταγωνιστές το Eat Pray Love βασίζεται σε ένα από τα μεγαλύτερα best sellers των τελευταίων χρόνων παγκοσμίως. Οι σεναριογράφοι όμως που ανέλαβαν να μετατρέψουν το ομώνυμο βιβλίο σε σενάριο μοιάζουν να χάθηκαν σε κάποιες περιττές λεπτομέρειες του μυθιστορήματος κι έτσι η ταινία ενώ θέλει να πει πολλά, εντέλει καταλήγει να φλυαρεί (ξέφυγαν πολλές σκηνές από το ψαλίδι του μοντάζ), ενώ θέλει να είναι αστεία και χαριτωμένη, τελικά αυτό δεν της προκύπτει και σίγουρα κάποιοι θα τη βρουν γλυκανάλατη.

Το Eat, Pray, Love παρότι διαθέτει ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα (εσωτερική αναζήτηση μετά από κρίση και φυγή μακριά) ως ταινία είναι επιδερμική και οι χαρακτήρες της είναι χάρτινοι και σα να μην έφτανε αυτό τους ακούς να ξεστομίζουν δήθεν βαθυστόχαστες ατάκες σα να επρόκειτο για σοφία αιώνων! Χειρότερο όλων η επαφή της πρωταγωνίστριας με τον ινδικό πολιτισμό, που είναι πραγματικά ανύπαρκτη και περιορίζεται σε διαλογισμό επιπέδου σχολής γιόγκα στη Σάντα Μπάρμπαρα (ή στην Αγία Βαρβάρα, αν προτιμάτε).

Είναι αλήθεια ότι η Τζούλια Ρόμπερτς είναι πολύ λαμπερή, καθρεφτίζει άριστα (όπως πάντα) όλα τα συναισθήματα των ηρωίδων που υποδύεται και φαίνεται ότι απολαμβάνει ιδιαίτερα τη συμμετοχή της σε αυτή την ταινία, αλλά αυτό δεν αρκεί καθόλου για να κάνει το Eat Pray Love κάτι παραπάνω από απλά μια αφορμή για να χαλαρώσεις στον καναπέ σου μπροστά στην τηλεόραση ένα βράδυ μετά τη δουλειά.

Εγώ είμαι ο Έρωτας (2009) (10 στα 10)

2010-10-14T12:39:00.006+02:00

Εισαγωγή
Είναι σπάνιες οι φορές που ακούγοντας τον τίτλο μιας ταινίας δεν παίρνεις απλά μια ιδέα για το θέμα της, αλλά έχεις σε μια γραμμή συμπυκνωμένο όλο το νόημα της! Μια από αυτές τις φορές είναι και το Io sono l'amore, που πραγματικά είναι μια ταινία που δίνει στους θεατές αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος της: περιγράφει και ορίζει τον έρωτα!

Υπόθεση
Στα γενέθλια του ιδρυτή της Μιλανέζικης δυναστείας των Ρέκι, ο πάτερ φαμίλιας της οικογένειας ανακοινώνει την αποχώρησή του από το τιμόνι της εταιρίας του και ορίζει διαδόχους του το γιο και τον εγγονό του. Σε εκείνη τη γιορτή η νύφη του θα γνωρίσει ένα μάγειρα, φίλο του γιου της και μεταξύ τους θα αναπτυχθεί μια "απαγορευμένη" ερωτική σχέση!

Αξιολόγηση
Ο έρωτας όταν έρχεται στη ζωή σου, συνήθως έρχεται απροσδόκητα κι από εκεί που δεν τον περιμένεις! Αν είναι πραγματικός, τότε βαθμιαία βλέπεις την αλήθεια του κι όλα τα άλλα παύουν να έχουν τη σημασία που τους έδινες ως τώρα. Γρήγορα σου φεύγουν όλες οι αμφιβολίες για το αν αυτό που ζεις είναι πραγματικά έρωτας. Στην πορεία διαπιστώνεις ότι αφήνεσαι να σε παρασύρει στη δίνη του κι αδιαφορείς για οποιεσδήποτε δυσμενείς συνέπειες μπορεί αυτό να έχει στη ζωή σου! Κι όταν πια σε έχει μεταμορφώσει σε άλλο άνθρωπο, όταν έχει αναδείξει πρόσωπά σου που ούτε κι εσύ ο ίδιος πριν γνώριζες, τότε δρα μέσα σου ως ασυμβίβαστη δύναμη λύτρωσης. Αυτή είναι η ιστορία του Io Sono l'Amore! Πανέμορφη μέσα στην απλότητά της και παράλληλα τόσο βαθιά και ουσιαστική ώστε να μιλά κατευθείαν στην ψυχή σου!

Ο Luca Guadagnino, σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας, οργανώνει την ιστορία του σαν αρχαία ελληνική τραγωδία (ή όπερα αν προτιμάτε, με όλες τις απαραίτητες δραματουργικές υπερβολές της!) που όλα κορυφώνονται για να καταλήξουν στην καταστροφή (την πτώση των ηρώων) ... και την κάθαρση μαζί! Ο Guadagnino αποδεικνύεται άριστος στην αποτύπωση των συναισθημάτων, σκηνοθετεί τις ανάσες, τα βλέμματα και τις σιωπές που τα λένε όλα, τα δάκρυα και τις εσωτερικές κραυγές, τα ερωτικά αγγίγματα όταν το πάθος κοντεύει να εκραγεί κάτω από το δέρμα. Παράλληλα εντυπωσιάζει με τη σκηνοθεσία και τα εκπληκτικά πλάνα εξωτερικού χώρου, αναδεικνύει το Μιλάνο σε σκηνικό της ταινίας του θυμίζοντας την εμμονή του Φελίνι με τα σοκάκια και τις γωνίες της Ρώμης.

Το πρώτο μέρος της ταινίας είναι εισαγωγή στη δυναστεία των Ρέκι και στον τρόπο ζωής τους. Εκεί το εξωτερικό σκηνικό είναι παγωμένο, με ένα Μιλάνο σκεπασμένο από χιόνι και τον ουρανό θολό. Το εσωτερικό σκηνικό αποπνέει μεγαλοπρέπεια και ιεροτελεστία, φινέτσα και ψυχρότητα μαζί, με τη συγκρατημένη συμπεριφορά να αναδεικνύεται ως απόλυτος κανόνας του savoir vivre! Το δεύτερο μέρος είναι εισαγωγή στον έρωτα, που έρχεται απροσδόκητα και τόσο ανακουφιστικά όπως η Άνοιξη μετά τη βαρυχειμωνιά. Εκεί η ηρωίδα της ταινίας ανακαλύπτει ξανά τον εαυτό της και η ζωή αρχίζει να μοιάζει με ένα καλομαγειρεμένο πιάτο που παρότι είναι διακοσμημένο περίεργα, εντούτοις αναγνωρίζεις αμέσως περί τίνος πρόκειται και καταλαβαίνεις τα υλικά του!

Το Io Sono l' amore είναι μια ταινία για λίγους, καθώς παρότι η ιστορία που διηγείται είναι ερωτική και ως εκ τούτου αφορά (θεωρητικά) τους πάντες, η αφήγησή της παρεκκλίνει από συμβάσεις και αυτό ίσως ξενίσει κάποιους ή μπορεί κάποιοι να τη βρουν βαρετή! Ταινία για θεατές που γοητεύονται από τα έντονα συναισθήματα, διδακτική για όσους πνίγονται από τη συμβατικότητα της ζωής τους και αποκαλυπτική για αυτούς που θέλουν να τη ξαναγράψουν από την αρχή. Το io sono l’ amore είναι σίγουρα μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς!

Ευλογημένες Ψυχές (2009) (8 1/2 στα 10)

2010-10-07T15:26:00.005+02:00

Υπόθεση

Οι ιστορίες επτά παιδιών της εργατικής τάξης της Μελβούρνης του σήμερα και των μανάδων τους.

Αξιολόγηση
"Όπου φτωχός κι η μοίρα του" λέει ο λαός μας εννοώντας ότι η ένδεια σχεδόν αναπόδραστα συνοδεύεται από ένα σωρό άλλα τραγικά συμβάντα που επιτείνουν τα αδιέξοδα. Το Blessed της ελληνοαυστραλέζας Ana Kokkinos αποτελεί μεταφορά στη μεγάλη οθόνη του επιτυχημένου (στην Αυστραλία) θεατρικού έργου "ποιος φοβάται την εργατική τάξη" και καταπιάνεται με τα προβλήματα και τις προβληματικές σχέσεις σε 4 οικογένειες της σύγχρονης Μελβούρνης τις οποίες συνδέει η αγωνιώδης προσπάθεια για επιβίωση και η αδυναμία ελέγχου των παιδιών αυτών των οικογενειών από τους γονείς τους.

Το χρήμα ως αιτία διαρκών προστιβών μέσα σε μια οικογένεια, η έλλειψη σεβασμού μεταξύ των μελών της, η απέχθεια (περισσότερο από το φόβο) προς την αστυνομία και η σύγκρουση με την εξουσία που αυτή αντιπροσωπεύει, η καταφυγή στο αλκοόλ και τη χαρτοπαιξία, τα ψέμματα, οι μικροκλεψιές, και φυσικά τα τραγικά ατυχήματα λόγω της εξαθλίωσης είναι μερικά από τα συστατικά του δράματος της Ana Kokkinos τα οποία συνθέτουν το ψηφιδωτό της ζωής της εργατικής τάξης της πόλης.

Η σκηνοθέτης αδιαφορεί για τα εξωτερικά τοπία (η ταινία έχει γυριστεί στη Μελβούρνη, αλλά ούτε καν το προσέχεις αυτό) και εστιάζει στα πρόσωπα των ηρώων της και στις αντιδράσεις τους, επιτυγχάνοντας εξαιρετικά στην αποτύπωση των συναισθημάτων τους και καταφέρνοντας να συγκινήσει τους θεατές της. Επίσης η ταινία παίζει πολύ καλά στο πεδίο της ανάλυσης των γεγονότων μέσω της λογικής των οπτικών γωνίων, όταν στο πρώτο μέρος βλέπεις την ιστορία από την οπτική των παιδιών και στο δεύτερο μέρος από αυτή των μανάδων τους.

Η ταινία, που μου θύμισε το εξαιρετικό sweet sixteen του Ken Loach ως προς τη θεματολογία της και τα μηνύματα που επικοινωνεί, είναι εξαιρετικά σκληρή και σε στιγμές δημιουργεί συναισθηματική "ασφυξία" στους θεατές της, οι οποίοι αποχωρούν από την αίθουσα με ένα βάρος στο στομάχι και με έντονη τη σκιά μερικών σκηνών της, αλλά ταυτόχρονα έχοντας αφήσει την ταινία να αγγίξει βαθιά τις ψυχές τους!

Μέχρι να σε βρω (2009) (9 στα 10)

2010-09-30T12:57:00.005+03:00

Υπόθεση

Οι ιστορίες τριών γυναικών, μιας μεσήλικης νοσηλεύτριας, μιας τριαντάρας δικηγόρου και μιας νεαρής αφροαμερικανίδας και το θέμα της μητρότητας στη ζωή τους.

Αξιολόγηση
Με ένα σενάριο που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή από την αρχή ως το τέλος της, παρότι κάτι τέτοιο είναι σχετικά πιο δύσκολο λόγω των παράλληλων ιστοριών που διηγείται (ένα άλλο τέτοιο πετυχημένο παράδειγμα ήταν και οι Ώρες) και με σκιαγράφηση χαρακτήρων που θα τη ζήλευε κι ο πιο ταλαντούχος συγγραφέας, η ταινία του Rodrigo García πετυχαίνει σε κάθε επίπεδο, κερδίζει κοινό και κριτικούς και αποτελεί την πρώτη σπουδαία ταινία αυτής της κινηματογραφικής σεζόν!

Η ταινία διηγείται τις ιστορίες τριών γυναικών έχοντας στο επίκεντρο τη διαφορετική στάση ζωής που κρατάνε αυτές οι γυναίκες απέναντι στο θέμα της τεκνοποίησης/υιοθεσίας και της μητρότητας γενικότερα. Οι τρεις ιστορίες στο τέλος δένουν μεταξύ τους σε ένα δραματικό (και δακρύβρεχτο – ο Iñarritu που βρίσκεται στην παραγωγή ξέρει από τέτοια) φινάλε, που περισσότερο αποδυναμώνει όμως το τελικό αποτέλεσμα παρά προσθέτει κάτι.

Το Mother and Child άνετα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως "γυναικεία ταινία" επειδή συγκινεί αυθεντικά τις γυναίκες με την προσέγγιση ενός θέματος που το καταλαβαίνουν καλύτερα, τη μητρότητα, αλλά σίγουρα παγιδεύει το ενδιαφέρον των ανδρών γιατί μιλά και αναλύει άριστα αυτό που αγαπούν περισσότερο από κάθετι άλλο, τις γυναίκες!

Ευτυχώς που μια στο τόσο βγαίνουν ακόμα τέτοιες παραγωγές από την άλλη μεριά του Ατλαντικού, έτσι ώστε να ελπίζω ότι το μέλλον του αμερικανικού σινεμά δε θα είναι φτιαγμένο μόνο από τα υλικά του Avatar και του Inception!

Χαρακτήρες Γυναικών
Ο βασικός λόγος που μου άρεσε αυτή η ταινία είναι γιατί παρουσιάζει τύπους γυναικών τόσο πειστικά που αναγνωρίζεις στα πρόσωπά τους κοντινά σου πρόσωπα. Αν θέλαμε να περιγράψουμε αυτούς τους χαρακτήρες, συνοπτικά θα λέγαμε τα εξής:

Η πρώτη γυναίκα είναι η σκληρή καριερίστα, αυτό που στα ελληνικά ονομάζουμε bitch, η γυναίκα που αποζητά την επιβεβαίωση μέσω της άσκησης εξουσίας στους άλλους, που θέλει να την αντιπαθούν και προκαλεί ηθελημένα τον πόνο στους γύρω της έτσι για να επιβεβαιώνει το μύθο της! Τα παιδιά γι’ αυτήν είναι άχρηστο φορτίο, εμπόδιο στην κοινωνική της ανέλιξη.

Η δεύτερη γυναίκα (ρεσιτάλ ερμηνείας από την Annette Bening) στερημένη από τη ζωή, δύσκολη και δύστροπη, σε σημεία υστερική, με την ψυχή της να έχει στραγγίξει όταν έχασε και την τελευταία ελπίδα της ότι θα αγαπηθεί και θα μπορέσει να γίνει η μάνα που πάντα ονειρευόταν. Κι όμως, αρκεί να της δώσει πάλι κάποιος προσοχή για να της επιτρέψει να ανθίσει εκ νέου!

Η τρίτη, η συνειδητοποιημένη και αποφασιστική γυναίκα που θέλει τόσο να γίνει μάνα αλλά η φύση δεν της το επιτρέπει και κάνει τα πάντα για να το πετύχει προχωρώντας στην υιοθεσία παιδιού με μότο «δεν έχει σημασία το αίμα αλλά ο χρόνος που περνάς με κάποιον!». Αυτή η γυναίκα ξέρει ότι αν υποτάξει το εγώ της (αποδεχόμενη την υιοθεσία ενός παιδιού που ποτέ δε θα έχει βγει από μέσα της) τότε θα μπορέσει να ικανοποιήσει την υπέρτατη ανάγκη της φύσης της: τη μητρότητα.

13 (2010) (7 1/2 στα 10)

2010-09-29T16:07:00.008+03:00

Υπόθεση
Αντιμέτωπος με σημαντικά οικονομικά και οικογενειακά προβλήματα, νεαρός ηλεκτρολόγος παίρνει την ταυτότητα αποθανόντος πελάτη του και τον αντικαθιστά σε μια "αποστολή" για την οποία δεν γνωρίζει τίποτα. Όταν ανακαλύπτει περί τίνος πρόκειται, είναι πλέον αργά...

Αξιολόγηση
Αμερικάνικο ριμέικ του γαλλικού 13 Tzameti του γεωργιανού Géla Babluani, το 13 δημιουργεί ένα ζοφερό αρρωστημένο underground σύμπαν στο οποίο ζωή και θάνατος γίνονται αντικείμενο παράνομου τζόγου και έξοδος διαφυγής δεν υπάρχει. Ο θεατής βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στον παραλογισμό της κεντρικής ιδέας της ταινίας και βαθμιαία αποδέχεται τη βαρβαρότητά της όπως ακριβώς οι περισσότεροι από εμάς αποδεχόμαστε τη βαρβαρότητα των κανόνων της κοινωνίας στην οποία ζούμε.

Ο Sam Riley, ο τύπος που μας είχε "στείλει" με την ερμηνεία του στο αριστουργηματικό Control, και εδώ κρατά τον πρωταγωνιστικό ρόλο και μας χαρίζει μια πολύ καλή ερμηνεία καταφέρνοντας να μας μεταδώσει όλη την αγωνία του ήρωα που υποδύεται. Ο δε Micheal Shannon σε (δεύτερο) ρόλο απάνθρωπου διαιτητή επιτετραμένου με την τήρηση των κανόνων του "παιχνιδιου" (κάτι σα Θεός και Διάβολος μαζί) είναι τόσο πειστικός που σε πιάνουν ρίγη ανατριχίλας κοιτώντας και μόνο το βλέμμα του!

Μια πολύ σκληρή ταινία, με αμακιγιάριστους πρωταγωνιστές και ρεαλιστική απεικόνιση της βίας και της αγωνίας, με έντονο σασπένς και πολύ καλό κινηματογραφικό ρυθμό. Ένας αλληγορικός στοχασμός πάνω στον παράγοντα τύχη και στην επίδρασή του στις ζωές όλων μας.

Ondine (2009) (8 στα 10)

2010-09-17T16:04:00.007+03:00

Υπόθεση

Όταν ο Σίριακιουζ, ψαράς σε ένα μικρό χωριό της Ιρλανδίας πιάνει στα δίχτυα του την Ondine, μια πανέμορφη μυστηριώδη κοπέλα, όλη η ζωή του ανατρέπεται!

Αξιολόγηση

Ο Neil Jordan, ο σκηνοθέτης των αριστουργημάτων The End of the Affair, The Butcher Boy και φυσικά του Crying Game επιστρέφει εδώ με ένα παραμύθι για μεγάλους! Αντίθετα με τις περισσότερες ταινίες του ο Ιρλανδός δημιουργός εδώ δεν δείχνει καμία διάθεση να πολιτικολογήσει ή να είναι κοινωνικά αιχμηρός (χωρίς βέβαια αυτή η απουσία πολιτικοκοινωνικών σχολίων να είναι ελάττωμα για τη δημιουργία του). Όμως όπως σε όλες τις ταινίες του έτσι κι εδώ ο Jordan ξέρει άριστα την τέχνη της διήγησης, γνωρίζει πως να πλάθει αληθοφανείς χαρακτήρες και πως να φτιάχνει δυνατά συναισθήματα επί οθόνης, συναισθήματα που να μιλάνε κατευθείαν στις ψυχές των θεατών του.

Στο Ondine ο Neil Jordan χρησιμοποιεί ως σκηνικό του παραμυθιού του την υπέροχα υγρή ατμόσφαιρα του ιρλανδέζικου τοπίου: με τον ωκεανό σε πρωταγωνιστικό ρόλο, τους πράσινους λοφίσκους με το γρασίδι να χορεύει στο φύσημα του αέρα και τον ουρανό συννεφιασμένο έτοιμο πάντα να ξεσπάσει σε μπόρα. Σε αυτό το σκηνικό ξεδιπλώνεται η ιστορία της Ondine, μια ιστορία, που διαθέτει όλες εκείνες τις γοητευτικές συνταγές ενός παραμυθιού: μια εντυπωσιακή συνάντηση των ηρώων, στην οποία συνήθως το αγόρι σώζει το κορίτσι για να σωθεί αργότερα από αυτήν, μια εισβολή πανέμορφης μαγείας στην καθημερινότητά τους που τη μεταμορφώνει (βλ. σκηνές ψαρέματος), έναν κακό που κατατρέχει τους ήρωες και απειλεί την ευτυχία τους και φυσικά μια feel good ατμόσφαιρα που αναζητεί απεγνωσμένα ένα happy ending!

Το δίδαγμα του παραμυθιού της ταινίας απλό και κρυστάλλινα διαυγές: η αλήθεια είναι υποκειμενική, διαθέτει οπτικές, επιδέχεται ερμηνειών! Η ευτυχία όμως (που είτε κρατά για λίγο είτε κρατά για πάντα) είναι πραγματική ευλογία όταν έρχεται στο δρόμο σου και πρέπει να την αναγνωρίσεις και να την αρπάξεις για να μη σου γλιστρήσει μέσα από τα χέρια σαν το ψάρι μέσα από μια τρύπα στα δίχτυα του ψαρά!

Μια ιδιαίτερα όμορφη ταινία από έναν μάγο σκηνοθέτη με ένα πρωταγωνιστικό δίδυμο πραγματικά χάρμα οφθαλμών! Ενδείκνυται για παιδιά κάθε ηλικίας!